อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2549

ตอนที่เซียวหลันยวนสั่งการเมื่อสิบกว่าวินาทีก่อน มีคนหลายสิบคนพุ่งตรงไปทางปืนใหญ่นั่นกะทันหัน

พวกเขาลงมืออย่างรวดเร็วพร้อมกัน หันรถกระบอกปืนใหญ่นั่นไปยังทิศทางหนึ่ง

และในพริบตานั้น กระบอกปืนใหญ่ก็ยิงสิ่งของสีดำเม็ดหนึ่งออกมา

ยิงลงไปบนที่ราบรกร้างผืนหนึ่งด้านหน้า

เสียง "ตูม" ดังสนั่น

พวกของเซียวหลันยวนใครก็ไม่เคยได้ยินเสียงดังแบบนี้มาก่อน นี่มันเทียบได้กับเสียงสายฟ้าฟาดที่หาฟังได้ยากในอดีตเลยทีเดียว

เสียงดังขนาดนี้ ราวกับสั่นสะเทือนคนทั้งเมืองได้เลยทีเดียว

และพื้นที่รกร้างที่ถูกยิงนั้น เศษหญ้า เศษดิน กระทั่งเศษหิน ก็ถูกระเบิดออกจนปลิวกระจายไปทั่ว

พอเสียงหยุดลง พื้นที่รกร้างผืนนั้นก็ปรากฏหลุมขนาดใหญ่ขึ้นมา รัศมีการระเบิดที่กระจายออกไปนั้นกว้างมาก

พวกเซียวหลันยวนที่เห็นฉากนี้ล้วนตกตะลึงไปแล้ว

เพราะพวกเขามีปฏิกิริยาขึ้นมา พวกเขาประเมินระดับความร้ายกาจของอาวุธชนิดนี้ต่ำไป

เมื่อครู่แม้จะกระโดดหลบแล้ว แต่ที่พวกเขาคำนวณ ก็เป็นแค่ขอบเขตการหลบอาวุธลับปกติ

ต่อให้เป็นเครื่องยิงหินในสนามรบ หรือจะเป็นเครื่องยิงฝนเข็มที่เคยได้ยินมาในอดีต ถ้าระเบิดรัศมีการสังหารเล็กน้อย พวกเขาเมื่อครู่ก็สามารถหลบหนีออกมาได้แล้ว

เซียวหลันยวนเองก็คิดเช่นนี้ แต่ในความเป็นจริงยังไม่พอ มันไม่พอจริงๆ

เพราะพอพวกเขาเพ่งมองดูอีกครั้ง ก็เห็นว่าจุดที่ระเบิดออกนั้น มีของที่เหมือนกับเป็นเศษหินกระจัดกระจายอยู่มากมาย สีดำ คมกริบ ดูเหมือนจะเป็นเหล็กทมิฬด้วย

ของสิ่งนี้ที่ตกไกลที่สุด ไปถึงตำแหน่งที่พวกเขาสู้กับคนชุดเขียวก่อนหน้านี้ เกี้ยวที่วางอยู่ตรงนั้น มีขาเกี้ยวข้างหนึ่งถูกตัดจนขาดไปแล้ว

ถ้าเมื่อครู่ไม่มีพวกที่พุ่งออกไปได้ทันเวลา จัดการหมุนทิศทางอาวุธยิงนี้ออก พวกเขาที่นี่มากมาย คงจะบาดเจ็บล้มตายไปกว่าครึ่งแล้ว

ทุกคนล้วนสะพรึงกันขึ้นมา

ขณะเดียวกันก็รู้สึกสั่นสะเทือนกับอาวุธนั่นด้วย

"ให้ตายสิ นี่มันคืออะไรกันแน่? ทำไมถึงได้มีพลานุภาพขนาดนี้?"

สือลิ่วงึมงำขึ้นมาประโยคหนึ่ง แต่รอบๆ ก็ไม่มีใครตอบเขาได้