อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2529

เซียวหลันยวนในที่สุดก็ทิ้งคนไว้สองร้อยคน ให้ถังอู๋เจวี้ยนกับสือลิ่วอยู่ต่อ

คนที่เหลือ ล้วนตรงไปทางเมืองหลี

ระหว่างทาง ความเร็วของพวกเขาก็รวดเร็วมาก

แต่ก็ยังตามเจ้าลัทธิเทพทำลายล้างไม่ทัน

เซียวหลันยวนกลับไม่ได้เร่งร้อน

"ตราบใดที่เรื่องที่ข้ายังมีชีวิตอยู่ไม่ส่งไปถึงหูเขา เขาจะเข้าเมืองหลีก่อนพวกเราสักเดือนก็ไม่ต้องตึงเครียดไป"

"แต่ว่าพี่เขย ประชาชนที่เมืองหลีล่ะ?"

ฟู่จาวเฟยเองก็กังวลหน่อยๆ มีเจ้าลัทธิเทพทำลายล้างเข้าไป ถ้าจะช่วยเหลือประชาชนเมืองหลีก็ไม่ได้ง่ายขนาดนั้น ไม่เหมือนตอนที่เมืองอวิ๋นจิง เพราะเจ้าลัทธิเทพทำลายล้างไม่อยู่

ยิ่งไปกว่านั้นเจ้าลัทธิเทพทำลายล้างก็มีความคิดที่จะใช้เมืองอวิ๋นจิงเป็นเหยื่อล่อ ไม่ได้ควบคุมเมืองอวิ๋นจิงไว้เข้มงวด ทิ้งสาวกไว้ก็ไม่มากด้วย

แต่เมืองหลีแตกต่างออกไป

เมืองหลีทางนั้น เขาทิ้งคนที่ตนเองให้ความสำคัญไว้มากมาย

แล้วถ้าควบคุมเหล่าชาวบ้านเอาไว้หมด เกรงว่าการบาดเจ็บล้มตายก็คงจะมากขึ้นแน่

"ทำได้แค่พยายามอย่างเต็มที่เท่านั้น"

เซียวหลันยวนรู้ ว่าทำได้แค่พยายามให้เต็มที่เท่านั้น

เมืองหลีถูกลัทธิเทพทำลายล้างเลือกไว้นานแล้ว ประชาชนด้านในเป็นอย่างไรบ้างพวกเขาก็ไม่รู้ แต่ไม่ว่าอย่างไร ภายใต้การควบคุมของลัทธิเทพทำลายล้าง ไม่มีทางดีแน่นอน

เมืองหลี อยู่ห่างจากเมืองอวิ๋นจิงระดับหนึ่ง

พวกเซียวหลันยวนเองก็ไม่รู้ เจ้าอารามโยวชิงซืออวี๋ชิงจวินอันที่จริงก็พาซางจื่อกับองครักษ์มายังเมืองหลีแล้ว

ก่อนหน้านี้สถานที่ที่เจ้าอารามโยวชิงคำนวณถึง อันที่จริงก็คือเมืองหลีนี้เอง

และพวกเขาก็มาถึงเมืองหลีนานแล้ว

หลังจากมาถึงเมืองหลี เจ้าอารามโยวชิงก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติในเมือง จึงแอบตรวจสอบอย่างลับๆ

ก่อนที่เจ้าลัทธิเทพทำลายล้างจะมาถึง เขาก็ตรวจสถานการณ์เมืองหลีไว้ชัดเจนแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นยังส่งคนส่งจดหมายไปทางวังจักรพรรดิแล้วด้วย

ยิ่งไปกว่านั้น เมืองหลียังมีทหารอีกสองพัน!

ส่วนฟู่จาวหนิงเองก็รู้อยู่แล้ว ว่าพวกเซียวหลันยวนไปเมืองอวิ๋นจิง ไปยังเขาจำนงเทพ!

พอพูดเช่นนี้ เมืองอวิ๋นจิงกับเขาจำนงเทพ เป็นแค่กับดักลวงที่เจ้าลัทธิเทพทำลายล้างสร้างไว้หลอกล่อเขาเท่านั้น

ฟู่จาวหนิงเดิมทีก็เชื่อมั่นในตัวเซียวหลันยวนอยู่ นางรู้สึกว่าเขาเองก็ระมัดระวังตัวมาก ยิ่งไปกว่านั้นยังจะดูแลตัวเองให้ดีเพื่อนางและลูกในท้องด้วย

แต่ตอนนี้นางรักษาความใจเย็นไว้ไม่ได้เลย

"ข้าจะไปเมืองหลี" ฟู่จาวหนิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงตัดสินใจออกมา

พวกฟู่จิ้นเชินพอได้ยินคำพูดนาง จากนั้นก็มองไปยังท้องที่นูนขึ้นมาของนาง เอ่ยขึ้นพร้อมกันว่า

"ไร้สาระ"

"จาวหนิง เจ้าต้องใจเย็นหน่อย"

อันเหนียนเองก็เอ่ยขึ้นบ้าง "พระชายา ท่านตอนนี้ไม่เหมาะจะออกไปเดินทางรอนแรมแล้ว"