อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2514

ผู้คุมกฎไม่อยากจะอยู่ที่นี่เพื่อสู้จนตัวตาย เขารู้สึกว่าตัวเองถ้าติดตามเจ้าลัทธิไปเมืองหลวงจับตัวคนน่าจะดีกว่า

ตอนนี้เขารู้สึกเสียใจขึ้นมาแล้วที่ปฏิเสธไปตรงๆ เมื่อครู่

แต่หลังจากที่เขาพูดคำนี้จบ กระบี่เล่มหนึ่งก็พุ่งเข้ามา ปักเขาไปที่ต้นไผ่ข้างตัวเขาเสียงดังฉึก แรงปะทะมหาศาล ทำให้ลำไผ่แตกออกเป็นรอย

ถ้ากระบี่เล่มนี้แทงโดนเขา ก็น่าจะแทงสวบเข้าไปในหัวเขาตรงๆ แน่

ผู้คุมกฎจูตกใจจนเหงื่อแตก เขารีบทะยานถอยตัวออกมาอย่างรวดเร็วทันที

"คิดจะหนีหรือ?"

เสียงหนึ่งดังเข้ามา นำจิตสังหารเย็นเยียบเข้ามาด้วย

"ข้าเองก็มาแล้ว ไม่มีทางให้โอกาสพวกเจ้าได้หนีหรอก"

ร่างหนึ่งรวดเร็วราวกับเงา มาถึงตรงหน้าเขาในพริบตา นี่ทำให้ผู้คุมกฎจูตกใจจนม่านตาหด ทำไมถึงได้เร็วขนาดนี้?

แต่เขาก็ไม่คิดที่จะไปตกตะลึงจุดนี้ เพราะฝ่ามือของอีกฝ่ายฟาดเข้ามาทางหน้าอกเขาแล้ว กำลังภายในนำความฮึกเหิมราวกับจะถล่มภูผา ทำให้เขารู้สึกกระทั่งลมหายใจก็ยังถูกสะกดเอาไว้ในพริบตา

ผู้คุมกฎจูกระตุ้นปราณขึ้นมาป้องกันทันที

เดิมทีเขาคิดว่าตนเองอย่างน้อยก็น่าจะทานทนได้สักนิด และเตรียมใจจะถูกซัดจนปลิวลอยออกไปแล้ว แต่ถ้าเขารับการโจมตีได้สักครึ่งหนึ่ง อย่างน้อยเขาก็ยังรักษาชีวิตได้ อาการบาดเจ็บภายในย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้แน่นอน

ทว่าเขาก็คิดไม่ถึงเลย ว่าฝ่ามือนี้ของเซียวหลันยวน มีกำลังมากกว่าที่เขาจินตนาการไว้

เสียงดังพลั่ก

มือที่ยกขึ้นมากันของผู้คุมกฎจูถูกฟาดกดไปทางหน้าอกตนเอง หน้าอกก็เหมือนกับเจอแรงปะทะที่รุนแรง ชั่วขณะรู้สึกเหมือนอวัยวะภายในปั่นป่วนไปหมด

เขากระอักเลือดเสียงดัง "พรวด" ออกมา ส่วนตัวคนก็ลอยละลิ่วเหมือนว่าวสายป่านขาด กระแทกลงไปบนกอไผ่ที่อยู่ห่างออกไป พอถูกกอไผ่ขวางไว้ ตัวจึงกระเด้งกลับมาด้านหน้า แล้วกระแทกลงไปบนพื้นอย่างหนัก

พริบตานั้นเอง สมองของเขาก็ขาวโพลนไปหมด กระทั่งลืมไปแล้วว่าตนเองอยู่ที่ไหน

แต่ตอนที่เขาเงยหน้าขึ้นมาอย่างยากลำบาก เท้าคู่หนึ่งก็มายืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว เขามองเห็นรองเท้าสีดำคู่หนึ่ง ด้านบนปักลายเปลวเพลิงเอาไว้

"อ๋องเจวี้ยน คนที่จะเอาชีวิตเจ้ามาตลอดไม่ใช่ข้า" ผู้คุมกฎจูเอ่ยขึ้นอย่างยากลำบากพลางลุกขึ้นอย่างระมัดระวัง "ยิ่งไปกว่านั้น นั่นก็เรื่องตั้งแต่ยี่สิบปีก่อนแล้วนี่? ทำไมเจ้าถึงยังยึดติดไม่เลิกรา?"

เขายังไม่พร้อมที่จะเผยเรื่องของเจ้าลัทธิออกมา ไม่เช่นนั้นถ้าเจ้าลัทธิรู้เข้า จะปล่อยเขารอดไปได้ยังไง?

"เดิมทีก็เป็นคำสั่งของเจ้าลัทธิฝั่งซ้าย แต่เจ้าลัทธิฝั่งซ้ายตอนนี้ไม่อยู่ที่นี่ พวกเราได้ยินว่า เจ้าลัทธิฝั่งซ้ายตายไปแล้วด้วยน้ำมือเจ้า"

ผู้คุมกฎจูเอ่ยขึ้น ค่อยๆ ถอยไปด้านหลัง

ลูกน้องของเขาเหล่านั้นก็สู้กับคนที่อ๋องเจวี้ยนพาเข้ามาแล้ว

ข้างหูมีเสียงดาบกระบี่ปะทะกัน ในใจผู้คุมกฎจูก็ร้อนรนขึ้นมาเช่นกัน

"ในเมื่ออ๋องเจวี้ยนสังหารเจ้าลัทธิฝั่งซ้ายไปแล้ว นั่นไม่ใช่ถือว่าล้างแค้นเสร็จสิ้นแล้วหรือ? ตอนนี้เจ้าหันมาสังหารคนของลัทธิเทพทำลายล้างมากมายขนาดนี้ ถือว่าได้ระบายแค้นแล้วหรือยัง?"

เขาอยากจะลองพูดด้วยเหตุผลกับอ๋องเจวี้ยน

ตอนนี้สงบศึกชั่วคราว คงเป็นทางที่ดี