อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2162

นางระบำสองคนนั้นคุกเข่าลงข้างๆ แต่กลับเงยหน้ามองมาทางฟู่จาวหนิงอยู่ตลอด

เสี่ยวเยว่กับหงจั๋วมองข้ามพวกนางไม่ได้เลย

นางสองคนรู้สึกแปลกประหลาดมาก พระสนมอวี้เฟยจงใจจัดฉากนี้หรือ? ให้นางระบำคุกเข่าอยู่ที่นี่ แล้วพวกนางก็ยังดูคล้ายคลึงกับพระชายาด้วย มองผ่านๆ ก็เหมือนให้พระชายามานั่งคุกเข่าอยู่ในตำหนักตลอดแบบนั้น

ยิ่งไปกว่านั้นพวกนางยังสวมเสื้อบางเบาเห็นเนื้อหนัง ที่บ่าแขนและเอวมีเพียงผ้าบางๆ ชั้นเดียว ปกปิดอะไรแทบไม่ได้เลย

นี่คือกำลังแอบลบหลู่พระชายาของพวกนางอยู่หรือ?

เสี่ยวเยว่กับหงจั๋วล้วนโมโหเป็นฟืนไฟ อดถลึงตาใส่พระสนมอวี้เฟยไม่ได้

สายตาของพระสนมอวี้เฟยก็กวาดผ่านหน้าพวกนาง เลิกคิ้วขึ้น "พระชายาอ๋องเจวี้ยน หญิงรับใช้สองคนนี้ของท่านเหมือนจะไม่ค่อยพอใจข้าหรือ? ทำไมพวกนางถลึงตามองตัวข้าแบบนี้?"

ขึ้นตำแหน่งสนมเร็วเกินไป เดิมทีเป็นแค่สาวงามที่แคว้นหมิ่นส่งเข้ามาเท่านั้น ตอนี้กลับกล้าใช้คำว่า "ตัวข้า" เรียกตัวเองเสียแล้ว

ฟู่จาวหนิงตอนนี้ก็อดคิดถึงพระชายาเยว่ขึ้นมาอีกไม่ได้

ครึ่งปีก่อนพระชายาเยว่ก็กำเริบเสิบสานมาก กระทั่งทำให้ตระกุลเยว่กำเริบเสิบสานตามไปด้วย ตอนนั้นพวกเขาล้วนรู้สึกว่าพระชายาเยว่น่าจะได้รับความโปรดปรานสุดในวังหลัง ใกล้จะมาแทนที่ตำแหน่งฮองเฮาได้แล้ว

ผลคือไม่ทันครึ่งปี ก็มีหมอหญิงจากแคว้นหมิ่นมาเอาชนะไป

พระชายาเยว่ไม่กล้าโผล่หน้ามาแล้ว

"พระสนมอวี้เฟยมองผิดแล้ว" ฟู่จาวหนิงเอ่ยเสียงเรียบ "สาวใช้สองคนนี้ของข้าแค่มีดวงตาโตเท่านั้น ดังคนเวลามองคนจึงดูเหมือนถลึงตาใส่"

พอได้ยินฟู่จาวหนิงพูดเช่นนี้ เสี่ยวเยว่กับหงจั๋วก็เกือบจะกลั้นไม่ไหว

เดิมทียังโกรธที่พระสนมอวี้เฟยใช้วิธีชั้นต่ำแบบนี้ แต่คำพูดของฟู่จาวหนิงก็ทำเอาพวกนางเกือบหัวเราะออกมา

พระสนมอวี้เฟยก็ตะลึงงันจนแทบพูดไม่ออก

ไม่ใช่สิ นี่มันโกหกหน้าตาเฉยเลยนี่นา?

"ล้วนพูดกันว่าพระชายาอ๋องเจวี้ยนปกป้องพวกพ้อง ดูท่าจะเป็นเช่นนี้จริง" น้ำเสียงนางเย็นลงมาอย่างอดไม่อยู่

"อันที่จริงนี่ก็เป็นนิสัยคน" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้นอย่างที่ควรจะเป็น "ทุกคนย่อมเคยชินกับการปฏิบัติต่อคนของตนเองดีกว่า และคอยระแวดระวังคนนอก หรือพระสนมอวี้เฟยไม่ใช่แบบนี้?"

"พระชายาอ๋องเจวี้ยนพูดตลกเสียแล้ว แคว้นเจาของพวกท่านไม่ใช่มีคำหนึ่งพูดว่า เข้าข้างความถูกต้องไม่เข้าข้างคนกันเองหรือ? จะเป็นคนก็ต้องเข้าใจเหตุผล พูดจาด้วยเหตุผลสิ?"

แต่นางคิดไม่ถึงเลยว่าฟู่จาวหนิงจะสงบและดูผ่อนคลายขนาดนี้ จนเกือบทำให้นางรู้สึกว่า ที่นี่คือเวทีของฟู่จาวหนิงเอง!

นางกลับเครียดขึ้นมาแล้ว

"พระชายาอ๋องเจวี้ยนพูดจาเก่งจริงๆ"

พระสนมอวี้เฟยเปลี่ยนหัวข้อสนทนาดื้อๆ "ได้ยินว่าพระชายากับอ๋องเจวี้ยนก่อนหน้านี้ไปที่ยอดเขาโยวชิงมาหรือ? ตัวข้าสนใจต่อเจ้าอารามยอดเขาโยวชิงคนนั้นมาก ไม่ทราบว่าพระชายาเล่าให้ฟังหน่อยได้ไหม ว่าเจ้าอารามคนนั้นเป็นคนแบบใด?"

ฟู่จาวหนิงตอบ "เรื่องนี้ก็พูดยาก ครั้งนี้แม้จะไปยอดเขาโยวชิงมา แต่ข้ากับเจ้าอารามก็ไม่ได้สนิทกัน"

"จะไม่สนิทได้อย่างไร? ตัวข้าได้ยินว่า อ๋องเจวี้ยนถูกเจ้าอารามชุบเลี้ยงจนเติบโต เช่นนั้นเจ้าอารามก็เท่ากับเป็นบิดาของอ๋องเจวี้ยนสิ นับดูแล้วก็น่าจะเป็นพ่อสามีของพระชายาด้วย ไม่ใช่หรือ?"

"พระสนมอวี้เฟยมาแคว้นเจาตั้งนานแล้ว แต่ก็ยังไม่รู้ขนบธรรมเนียมอำนาจราชวงศ์ของแคว้นเจาอีกหรือ?" ฟู่จาวหนิงย้อนถาม

"หมายความว่าอย่างไร?"

"บิดาของท่านอ๋องข้าคือไท่ซ่างหวง ใครจะกล้าเรียกตัวเองว่าเป็นพ่อของเขาอีก?"