อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2156

อันเหนียนนิ่งงันไปนาน

เซียวหลันยวนกลับไม่ได้เร่งให้เขาตัดสินใจ

"วางใจเถอะ ตระกูลอันถ้าอยากอยู่ในเมืองหลวง ถึงตอนนั้นเจ้ากับข้าก็เล่นละครกันสักฉากก็จบแล้ว ด้วยความสามารถเจ้ากับข้า ทำให้คนเชื่อได้ไม่ยากหรอก"

เซียวหลันยวนไม่ได้ทำให้อันเหนียนลำบากใจ

ถึงอย่างไร อันเหนียนก็เป็นหนึ่งในเพื่อนที่น้อยมากของเขา ไม่ว่าอันเหนียนจะเลือกอย่างไรเขาก็ยอมรับได้

อันเหนียนยิ้มๆ

"ไม่ใช่เพราะเจ้าเสียหน่อย หลักๆ คือ ได้รู้จักหมอเทวดาคนหนึ่งทั้งที มันหายากน่ะนะ"

เขาลุกขึ้นยืน จัดเสื้อผ้าด้วยสีหน้าเรียบสงบ

"ข้ารู้ว่าท่านอ๋องไม่มีทางให้พระชายาได้เจอวันคืนที่ลำบาก ดังนั้นต่อให้ไปตงฉิง ก็น่าจะมีชีวิตที่ดีแน่ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ตระกูลอันของเราจะตามไปเสวยสุขด้วยไม่ได้ตรงไหน?"

จนตอนเขาออกไป เซียวหลันยวนจึงเพิ่งหัวเราะขึ้นมาเบาๆ

อดพูดไม่ได้เลย อันเหนียนเป็นเพื่อนรักที่สุดของเขาจริงๆ

ฟู่จาวหนิงพอรู้ว่าอันเหนียนต้องออกไปตั้งโจวเพียงคนเดียว ก็ปิดห้องวุ่นวายอยู่ครึ่งค่อนวัน เตรียมยาให้เขาสิบกว่าขวด

ยาสิบกว่าขวดนี้บรรจุอยู่ในกล่องผ้าไหมสวยงาม ห่อทับถ้วยผ้าบุสำลีอีกชั้น ห่อใหญ๋มาก

ตอนที่เซียวหลันยวนเห็น จะมากน้อยก็รู้สึกหึงหวงขึ้นมาบ้าง

"จะเตรียมให้เขาตั้งมากขนาดนี้ทำไมกัน? วัตถุดิบยาของเจ้าก็ไม่ใช่ถูกๆ ยาลูกกลอนของเจ้าเม็ดหนึ่งก็ล้ำค่าราคาแพง หนิงหนิง นี่เจ้าตบทรัพย์ก้อนใหญ่ให้อันเหนียนเลยนะ"

จะใจกว้างขนาดนี้ไปทำไม?

"ใต้เท้าอันไม่เป็นวิชายุทธ์ ไปตั้งโจวที่ห่างไกล ต้องมีอันตรายแน่นอน เลยเตรียมให้เขาเยอะหน่อย"

"ถึงแม้เขาจะไม่เป็นวิชายุทธ์ แต่เขามีไหวพริบยิ่งกว่ารังผึ้งเสียอีก ไม่เกิดเรื่องขึ้นง่ายๆ หรอก ยิ่งไปกว่านั้นข้ายังส่งองครักษ์ลับคุ้มกันเขาตลอดทาง จังจะกังวลไปทำไม"

เซียวหลันยวนมองห่อยาห่อใหญ่ ในใจยังหึงหวงอยู่ตะหงิดๆ

ฟู่จาวหนิงคงเพราะความผูกพันที่อันเหนียนติดตามนางไปเมืองเจ้ออยู่พักหนึ่ง จึงปฏิบัติต่อเขาแตกต่างจากเดิมไปบ้าง

ในใจจาวหนิง อันเหนียนคงเป็นเพื่อนที่หาได้ยากและมีค่าคนหนึ่งด้วยเช่นกัน

แม้เขาจะรู้ แต่ก็ยังควบคุมความหึงหวงไว้ไม่อยู่

เรื่องปกป้องอันเหนียน เขาต้องทำอยู่แล้ว

"อย่างน้อยเขาก็ยังเป็นพี่ชายของอันชิงนี่? แล้วก็เป็นเพื่อนสนิทของท่านด้วย? ข้าจะช่วยเขาสักหน่อยเพื่อเห็นแก่หน้าท่านก็เรื่องปกติไหม? ข้าเองก็ไม่อยากให้ท่านที่มีเพื่อนน้อยอยู่แล้ว ต้องมาเสียงเพื่อนเพียงคนเดียวนี้ไป"

ฟู่จาวหนิงมองบนใส่เขา

เซียวหลันยวนยังรุ้สึกมาตลอดว่าอันเหนียนเป็นหนึ่งในเพื่อนที่มีอยู่น้อยนิดของเขา อันที่จริง เป็นคนเดียวเลยต่างหาก เขามีเพื่อนอะไรเสียที่ไหน?

ด้วยนิสัยก่อนหน้าของเขา ไหนจะร่างกายที่อ่อนแอนั่น จึงไม่กล้ามีใครมาเป็นเพื่อนกับเขา

เหมาะสมทั้งฐานะวงศ์ตระกูล เป็นการแต่งงานที่อันเหนียนเห็นด้วย

ยิ่งไปกว่านั้นยังแต่งไปไม่ถึงสองเดือนด้วย

อีกฝ่ายเป็นคนของสำนักบัณฑิตฮั่นหลิน ตำแหน่งข้าราชการไม่สูง คอยดูแลรักษษหนังสือโบราณบางส่วนอยู่

ชื่อว่าเฉินไป๋

ฟู่จาวหนิงก่อนหน้านี้เคยเจอเฉินไป๋แล้ว แต่ก็แค่เคยเห็น ไม่ได้สนิทด้วย

ตระกูลเฉินก็ถือว่าเป็นตระกูลขุนนางชั้นสูง คนในตระกูลก็มีอยู่ไม่น้อย

อันชิงครั้งที่แล้วที่มาบ้านตระกูลฟู่ ก็น่าจะมาพูดเรื่องหลังแต่งงานกับนางนี่ล่ะ แต่องค์หญิงหนานฉือก็ดันคลอดพอดี พวกนางเลยไม่มีเวลาได้คุยกัน

"ตระกูลเฉินไม่ได้สะดุดตาในเมืองหลวง องค์จักรพรรดิน่าจะไม่ได้คิดเล่นงานตระกูลเฉินเพราะเรื่องของอันเหนียนหรอก"

ถึงอย่างไรอันชิงก็แต่งเข้าบ้านสกุลเฉิน นิสัยอันชิงเองก็อ่อนโยนเรียบร้อย ไม่มีความทะเยอทะยานอะไร ก่อเรื่องอะไรไม่ได้หรอก

"บางทีนางอาจจะไม่มีเรื่องอะไร แต่ถ้าพี่ชายพี่สะใภ้ในครอบครัวจากไปกันหมด หลังจากนี้นางก็เท่ากับไม่มีบ้านฝ่ายหญิงแล้วนะ ต้องอยู่คนเดียวในเมืองหลวงแล้ว"

ฟู่จาวหนิงค่อนข้างคิดมาก

เซียวหลันยวนถอนหายใจ อุ้มนางขึ้นมา

"ข้าพบว่าวันนี้เจ้าพักผ่อนเต็มที่แล้วสินะ ไม่อย่างนั้นจะว่างมาคิดเรื่องคนอื่นขนาดนี้ได้ยังไง? ในเมื่อว่างแล้ว พวกเราก็ไปทำอะไรกันหน่อยดีไหม?"