อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2154

อันเหนียนเองก็ดึงเวลาได้ไม่นานนัก

ถึงอย่างไรเขาก็ถือว่าผิดใจกับองค์จักรพรรดิจนโดนลดตำแหน่ง

เรื่องที่องค์หญิงหนานฉือคลอดลูกก็ส่งเข้าไปในวังแล้ว องค์จักรพรรดิอนุญาตให้เขายืดเวลาออกจากเมืองหลวงไปให้สองสามวัน

เขาอยากจะรอจนพ้นวันอยู่เดือนขององค์หญิงหนานฉือก่อน แต่ก็ทำไม่ได้

องค์จักรพรรดิกลับบอกว่า ในเมื่อองค์หญิงเพิ่งคลอดลูก เช่นนั้นก็อยู่ในเมืองหลวงเลยแล้วกัน

"ข้ารู้สึกว่า องค์จักรพรรดิไม่อยากให้ข้าเอาลูกไปด้วย" อันเหนียนมายังจวนอ๋องเจวี้ยน คุยกับเซียวหลันยวนที่อยู่ในห้องหนังสือ "ก่อนหน้าที่ยังไม่รู้ว่าเด็กในท้ององค์หญิงเป็นหญิงหรือชาย อาจจะยอมอนุญาตให้นางกับข้าไปตั้งโจวด้วยกัน เขาอาจจะมีความคิดว่าระหว่างทางจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น จึงไม่ได้ห้ามปราม"

พอพูดเรื่องนี้ สีหน้าอันเหนียนยังคงสงบนิ่ง มองไม่ออกถึงความโกรธเคือง

ใต้เท้าอันเดิมทีก็เป็นคนใจเย็นมาโดยตลอด

"ตอนนี้องค์หญิงมีลูกชายให้ข้า เขาเลยเปลี่ยนใจ จะให้พวกเขาอยู่่ในเมืองหลวงต่อ"

มีแค่ทำเช่นนี้ ถึงจะบีบเขาไว้ในมือได้

ต่อให้เขาจะไปตั้งโจวจริง ก็ไม่กล้ามีใจคิดไม่ซื่อ

ถ้าหากเขาเกิดเรื่องขึ้น นั่นก็ยังบีบองค์หญิงหนานฉือได้ ให้นางเลี้ยงดูเด็กคนนี้ให้ดี เพื่อให้เป็นสื่อกลางที่ดีระหว่างแคว้นเจากับแคว้นหนานฉือกู่ต่อไป

มีเด็กอยู่ องค์หญิงหนานฉือเองก็ไม่กล้าคิดไม่ซื่อด้วย

"ตอนนี้เจ้าจะพาพวกเขาเดินทางไปด้วยก็ไม่เหมาะ"

เซียวหลันยวนกำลังดูของที่หลานหรงให้คนส่งกลับมาอยู่ เอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจกับอันเหนียน

"ถ้าให้พระชายาได้ยิน นางก็จะด่าเจ้าอีก"

อันเหนียนมองเขา รู้สึกว่าอ๋องเจวี้ยนที่สูงส่งคนนี้ดูแปลกไป

เหมือนว่า...

ความเย็นชาที่หว่างคิ้วน้อยลงไปหรือเปล่า? กระทั่งน้ำเสียงก็ยังดูอ่อนโยนขึ้นด้วย?

เขาถามขึ้นอย่างอดไม่อยู่ "ท่านอ๋องดูอารมณ์ดีนะ?"

คำพูดนี้ถามขึ้นถูกแล้ว

เซียวหลันยวนเงยหน้าขึ้น ส่งสายตาอ่อนโยนมากให้เขา

"อืม" เขาพยักหน้า

อันเหนียนรู้สึกตกใจ

ไม่ใช่สิ ท่านอ๋อง ท่านอย่ามาทำตัวน่ารักแบบนี้ได้ไหม? ใช้น้ำเสียงนี้มันหมายความว่ายังไงกัน? ทำคนรู้สึกแปลกๆ จนปรับตัวไม่ได้เลย!

เซียวหลันยวนหลายวันนี้ยังหาคนที่จะมาฟังเขาคุยโวโอ้อวดที่เหมาะๆ ไม่ได้ ตอนนี้รู้สึกทนไม่ไหว จึงถอนหายใจออกมาทีหนึ่ง

"อันเหนียน ได้พระชายาที่ถูกใจ เข้ากันได้ทุกเรื่องและสมบูรณ์แบบไปทุกด้าน ช่างเป็นเรื่องที่วิเศษจนบอกไม่ถูกเลยจริงๆ ข้ามีความสุขมาก"

อันเหนียน "..."

นี่ท่านมาฟังหน่อยไหมว่าตัวเองพูดอะไรออกมา?

แต่งงานไปตั้งกี่ปีแล้ว ตอนนี้เพิ่งจะมาอวดเนี่ยนะ?

เซียวหลันยวนยังพูดไม่จบ "หนิงหนิงโดดเด่นมาก บนดลกนี้คงหาหญิงสาวที่ดีแบบนางอีกไม่ได้แล้ว ในกลุ่มหญิงสาวที่ฉลาด นางก็ยังหน้าตาสะสวย ในบรรดาสาวงามทั้งหลาย นางเป็นคนที่มีความสามารถมากที่สุด เจ้าว่า ข้าต้องมีบุญญาแค่ไหนกันนะถึงได้แต่งงานกับนาง?"

"อันที่จริงข้าเองก็รู้ ว่าเจ้าแต่งงานกับองค์หญิง เพราะสถานการณ์บีบบังคับให้ต้องเป็นไป ไม่เหมือนข้ากับหนิงหนิงที่รักใคร่กลมเกลียวกันจนขาดกันไม่ได้ ดังนั้นด้านความรู้สึกก็แตกต่างกัน"

อันเหนียนขมับกระตุก ในที่สุดก็ทนไม่ไหว "ท่านอ๋อง อันที่จริงความสัมพันธ์สามีภรรยาของข้ากับองค์หญิงก็ดีมากนะ"

เซียวหลันยวนทำสีหน้า "ข้ารู้ๆ"

"อืม ทำได้แบบนี้ก็ถือว่าไม่เลวแล้ว แต่ยังเป็นไปไม่ได้ที่จะรักลึกซึ้งตรึงใจเหมือนข้ากับหนิงหนิง เคารพให้เกียรติกันก็ดีแล้ว"

อันเหนียนเกือบจะนั่งไม่ลง

นี่เขามาผิดวันหรือเปล่านะ?

คนนี้ยังใช้อ๋องเจวี้ยนอยู่หรือเปล่า? ถูกอะไรเข้าสิงกันเนี่ย?

"อ๋องเจวี้ยน คุยเรื่องงานได้แล้ว" เขากัดฟัน

"เจ้าไปที่ตั้งโจวก่อนเลย เรื่องคนตระกูลอันส่งให้ข้าจัดการ พอมีโอกาส ข้าจะส่งพวกเขาไปหาเจ้า แต่ว่า อันเหนียนเจ้าต้องคิดให้ดีนะ ถ้าตระกูลอันออกจากเมืองหลวงทั้งหมดแล้ว หลังจากนี้คงกลับมาได้ลำบาก"

เซียวหลันยวนก็พูดเรื่องงานได้เสียที

อันเหนียนมองเขา

"ดังนั้นวันนี้ที่ข้ามา ก็เพื่อจะมาถามท่านอ๋อง ว่าหลังจากนี้ตัดสินใจอย่างไร?"

เขาก็เหมือนกับผูกตัวเองไว้บนเรือของอ๋องเจวี้ยนแล้ว

"ข้าได้ข่าวมา ว่าองค์จักรพรรดิกำลังจะเคลื่อนไหวแล้ว"

เซียวหลันยวนหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งส่งให้เขา "ลองดูนี่สิ"