อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2129

เดิมทีในอกมีคนพิงอยู่มาตลอด จู่ๆ คนลุกออกมา บนตัวเบาไป เซียวหลันยวนต้องรู้สึกอยู่แล้ว

แต่ว่า ในสมองเซียวหลันยวนก็อดคิดไปถึงตอนก่อนที่จะหลับไม่ได้ ไม่รู้จริงๆ ว่าจะถามฟู่จาวหนิงดีไหม ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ลงจากรถม้าทันที แต่ยังหลับตาปรับสมาธิต่อไป

ไม่นานนักเขาก็ได้ยินเสียงฟู่จาวหนิงล้างหน้าแปรงฟัน

เซียวหลันยวนลืมตาขึ้น

นี่จะใช่ "คิดจะปกปิดแต่กลับมีพิรุธแทนหรือเปล่านะ?"

ในใจเซียวหลันยวนสงสัยหนักมาก

ฟู่จาวหนิงถ้าไม่ล้างหน้าแปรงฟันล่ะก็ เขาอาจจะไม่หาเหตุผลนี้มากล่อมตนเอง แต่นางตอนนี้ไปล้างหน้าแปรงฟัน

เขาก็เหมือนไม่มีทางเลือกที่ต้องสงสัย

อันที่จริงผ่านไปแล้วคืนหนึ่ง ฟู่จาวหนิงจะล้างหน้าแปรงฟันก็ไม่ใช่เรื่องแปลก ที่แปลกคือในสถานการณ์พิเศษตอนนี้ นางกลับเอาเรื่องล้างหน้าแปรงฟันมาวางไว้ในเรื่องที่สำคัญเสียอย่างนั้น

อย่างเช่นว่า เดิมทีนางควรจะถามว่าเมื่อคืนนี้มีใครลอบมาโจมตีไหม นางนอนไปนานแค่ไหน เขาพูดอะไรขึ้นบ้าง เมื่อคืนนี้ยังมีใครมาบ้างไหมเป็นต้น

ไม่ถามสถานการณ์แต่กลับไปล้างหน้าแปรงฟัน จากความเข้าใจต่อตัวนางของเซียวหลันยวน นี่มันแปลกอยู่หน่อยๆ

รอฟู่จาวหนิงล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ

"หนิงหนิง"

ฟู่จาวหนิงมองมาทางเขา

"ท่านตื่นมาเมื่อไรกัน?" นางถาม

เซียวหลันยวนตอบ "เพิ่งตื่นน่ะ"

นี่กลัวว่าเขาได้ยินคำพูดนางเมื่อครู่หรือ?

เซียวหลันยวนเห็นนางเดินเข้าม เดินมายืนนิ่งตรงหน้านาง ยื่นมือประคองหน้านางไว้

"ทำ ทำไมหรือ?" ฟู่จาวหนิงรู้สึกแปลกๆ

แต่พอนางถาม ริมฝีปากเซียวหลันยวนก็ประกบลงา

ฟู่จาวหนิงใจเต้นระรัว

โชคดี โชคดีที่นางเพิ่งไปล้างหน้าแปรงฟันมา!

เซียวหลันยวนจู่ๆ เป็นอะไรไป เพิ่งตื่นก็มาจูบนางแล้ว! ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นจูบแบบรุกเร้าอีกด้วย

พวกเสี่ยวเยว่หันหลังกันออกไป

ท่านอ๋องนี่นัน...

แบบว่านั่นหรือ!

"ข้าจับชีพจรให้ท่านดีกว่า" ฟู่จาวหนิงดึงเขาขึ้นไปบนรถม้า "ขอโทษนะ อายวน"

เซียวหลันยวนรู้สึกแปลกๆ "ทำไมจู่ๆ ก็มาขอโทษข้าล่ะ?"

"เมื่อคืนนี้ข้าเอาแต่คิดเรื่องช่วยชีวิตไป๋หู่ จนลืมไปว่าท่านเองก็สู้กับยอดฝีมือไปด้วย ไม่รู้ว่าท่านบาดเจ็บหรือเปล่า ตอนหลังข้าได้กลิ่นคาวเลือดในป่า ที่นั่นน่าจะไม่ได้ตายแค่คนเดียว ก่อนที่พวกเราจะมาถึงไม่รู้ว่าท่านผ่านการต่อสู้เลวร้ายแบบไหนไป"

ฟู่จาวหนิงพูด พลางยื่นมือมาจับชีพจรเขา

"ตอนนั้นเพราะไป๋หู่เหลือแค่ฟางชีวิตเส้นสุดท้ายแล้ว ถ้าช้าไปก้าวเดียวข้าเองก็ช่วยเขาไม่ทันเหมือนกัน"

ฟู่จาวหนิงมองเขา เผยสีหน้าออดอ้อนออกมา "ไม่ทันได้มองท่านเป็นอันดับแรก เลยมาขอโทษท่านนี่ไง"

เซียวหลันยวนก็ไม่ได้ขี้เหนียวอะไรขนาดนั้น

แน่นอน เพราะว่าคนคนนั้นคือไป๋หู่

เขายืนยันได้ว่าฟู่จาวหนิงมีความรู้สึกต่อไป๋หู่แบบเจ้านายต่อลูกน้องเท่านั้น ไป๋หู่เองก็แค่มีใจจงรักภักดีต่อฟู่จาวหนิง ดังนั้นจึงไม่ได้ใส่ใจอะไร

ถ้าหากไป๋หู่มีความคิดแปลกๆ กับฟู่จาวหนิงล่ะก็ เขาก็อาจจะไม่ได้วางใจได้มากขนาดนี้

"ข้าไม่เป็นไร"

เซียวหลันยวนยิ้มๆ ยอมให้นางทำการตรวจ