อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2127

ฟู่จาวหนิงนั่งลงบนพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง

มือของนางสั่นระริก

แต่ว่า พอมองเครื่องตรวจจับชีพจรแล้ว ในของนางในที่สุดก็กลับมาอยู่ที่เดิมได้เสียที

นางช่วยชีวิตไป๋หู่ไว้ได้แล้ว

นางกระพริบตาปริบ คลายความเมื่อยล้าของดวงตา น้ำตาไหลออกมา นางไม่ได้ร้องไห้ แค่ใช้สายตามากเกินไป น้ำตาจึงไหลออกมาจากภาวะของร่างกาย

ตอนนี้นางรู้สึกโชคดีมากที่ตนเองก่อนหน้านี้ให้ยารักษาชีวิตไป๋หู่เอาไว้

ยิ่งไปกว่านั้นไป๋หู่ก็กินได้ทันพอดี

ถ้าหากไม่มียาคุ้นครองหัวใจนี่ไว้ ไป๋หู่คงทนมาไม่ถึงการช่วยเหลือครั้งนี้

คนที่ทำร้ายเขาเดิมทีก็ไม่คิดจะไว้ชีวิตเขาอยู่แล้ว อีกฝ่ายน่าจะมั่นใจว่ารักษาไม่ได้แน่นอน

นางถอดถุงมือออก โยนทิ้งไปในเครื่องจัดการขยะอัตโนมัติ พยุงตัวลุกขึ้นยืน ออกไปล้างมือให้สะอาดก่อน

พอล้างมือเสร็จนางจึงเพิ่งนึกออกม ตามหลักการแล้วนางตอนนี้ไม่ควรล้างมือ

แต่ก็ล้างไปแล้วนี่นะ

ใช้พลังงานเยอะเกินไป ฟู่จาวหนิงจำใจต้องแีดยาบำรุงให้ตัวเองเข็มหนึ่ง จากนั้นก็กินขนมปังดื่มนม

แต่ตอนนี้นางก็จำไว้ว่าต้องล้างปาก ไม่งั้นด้วยความเฉียบคมกับความละเอียดของเซียวหลันยวน ตอนที่นางพูดอาจจะได้กลิ่นนมกับขนมพังก็ได้

ถ้าไม่กินอะไรรองท้องไว้หน่อย นางก็ไม่รู้ว่าอีกเดี๋ยวจะทนเดินออกจากป่าผืนนี้ไหวไหม

ถ้าเผื่อเจออันตรายอะไรอีก ก็เท่ากับไปถ่วงแข้งขาเซียวหลันยวนแล้ว

พอพักได้หน่อย นางจึงพาไป๋หู่ออกไปจากห้องเภสัช

ตนเองก็ยื่นมือไปบนตัวเขาปาดเอาเลือดมาหน่อย ไม่งั้นถ้ามือสะอาดเกินไปคงอธิบายลำบาก

และพริบตาที่นางพาไป๋หู่ออกมานั้น เซียวหลันยวนก็ได้ยินเสียงแล้ว!

เขาหมุนตัวกลับมาทันที

ความรู้สึกนี้ประหลาดมาก ทำไมถึงได้ยินลมหายใจกับการเคลื่อนไหวแล้ว?

"หนิงหนิง?"

ในที่สุดเขาก็ร้องออกมาอย่างอดไม่อยู่

ฟู่จาวหนิงเสียงแหบพร่า "เข้ามาได้แล้ว"

พอสิ้นเสียง เซียวหลันยวนก็มาถึงข้างกาย "เปิดเสื้อพวกนี้ออกได้หรือยัง?"

"ได้สิ"

พวกของชิงอีก็เข้ามาแล้ว ลงมือปลดเสื้อนอกเหล่านั้นกลับมาสวม

เซียวหลันยวนเข้ามาประคองฟู่จาวหนิงลุกขึ้นทันที

นางนั่งอยู่บนพื้น

ถูกเขาประคองขึ้นมา นางจึงพิงเข้าไปในอกเขา

เซียวหลันยวนเองก็สัมผัสได้ถึงความเหนื่อยล้านางตอนนี้

"ตาของเจ้าแดงแล้ว"

มีแต่เส้นเลือดฝอย

ภายใต้สิ่งแวดล้อมเช่นนี้ สามชั่วยาม นางไม่ได้กินไม่ได้ดื่มไม่ได้พักผ่อน จะเหนื่อยแค่ไหนกัน?

ยาบำรุงเข็มหนึ่งก็แค่ทำให้นางไม่ถึงกับหมดแรงเท่านั้น แต่มันก็ยังเหนื่อยอยู่ดี

ฟู่จาวหนิงหลังจากล้างมือก็พยักหน้าอย่างไม่เกรงใจ "เหนื่อย ท่านจะแบกข้าไหม?"

เซียวหลันยวนย่อตัวลงมาทันที "ขึ้นมาเลย"

ฟู่จาวหนิงทาบลงไปบนหลังเขา ถูกเขาแบกขึ้นมา

นางหมอบอยู่บนหลังเขา บอกกับพวกสืออีว่า "ห้ามเคลื่อนย้ายไป๋หู่ส่งเดช พวกเจ้าไปทำเปลหามมา แบกเขาอย่างระมัดระวัง"

ของอย่างเปลหาม แต่ก่อนนางเคยสอนพวกเขาบนเขาอวี้เหิงแล้วว่าทำอย่างไร

สำหรับพวกเขาไม่ใช่เรื่องยาก

พวกของสืออีไปเตรียมทันที

"ถัดจากนี้ยังไม่ต้องคิดป้อนอะไรให้เขา พยายามให้ปากเขาชุ่มชื้นไว้ก็พอ อย่าโดนลมอย่าตากฝน ทางที่ดีหาจุดปลอดภัยที่บังลมได้"

เซียวหลันยวนเอ่ยเสียงขรึม "ของพวกนี้ให้พวกเขาจัดการเอง เจ้านอนเถอะ"

พวกเสี่ยวเยว่ก็ติดตามนางรักษาคนป่วยที่เมืองเจ้อมาตั้งนาน ถือว่ามีประสบการณ์การดูแลบ้างแล้ว

ประสบการณ์ครั้งนั้น สำหรับพวกเขาถือเป็นผลดีอย่างแท้จริง อย่างน้อยตอนนี้ก็ได้ใช้งานแล้ว ไม่ต้องให้ฟู่จาวหนิงคอยจับจ้องอยู่ตลอด พวกเขารู้ว่าควรจะดูแลอย่างไร

ตอนนี้ถ้าจะกลับวัดเก่าก็ไกลเกินไป

ฟู่จาวหนิงหลับไปบนหลังของเซียวหลันยวน

เซียวหลันยวนแบกนาง ออกจากป่า และพบกับกระท่อมไม้เก่าหลังหนึ่ง