อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2119

เซียวหลันยวนพุ่งตรงไปทิศทางนั้นทันที

เขาสำแดงวิชาตัวเบาออกมาขีดสุด เร็วกว่าที่คนทั่วไปจะรับรู้ได้ ราวกับเป็นเงาไหล พริบตาเดียวก็ไกลออกไปลิบลับ

"ชิงอี เจ้าพาสองสามคนรีบตามขึ้นไปหน่อย"

ฟู่จาวหนิงเองก็เป็นห่วงเซียวหลันยวน เขาไปคนเดียวอันตรายมาก คนเหล่านั้นดูแล้วล้วนเป็นยอดฝีมือกันหมด

"พระชายา แล้วท่านล่ะ?"

"ข้าถามเขาสักสองสามคำ วางใจเถอะ แถวนี้ยังไม่มีใครชั่วคราว ไม่เช่นนั้นอายวนคงจะพบแล้วเมื่อครู่นี้"

ชิงอีพอได้ยินก็รู้สึกว่าใช่ เขาเองก็เป็นห่วงท่านอ๋อง จึงรีบพาองครักษ์อีกสองสามคนตามไป

"พวกเจ้าคอยระวังรอบๆ ไว้"

ฟู่จาวหนิงบอกกับพวกเสี่ยวเยว่ พวกเขาเองก็เข้าใจ กระจายตัวไปรอบๆ ทันที หันหลังให้ฟู่จาวหนิง มองไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง

ฟู่จาวหนิงหยิบกระบอกฉีดยาออกมา ฉีดยากระตุ้นหัวใจเข็มหนึ่งให้องครักษ์

การช่วยฉุกเฉินเมื่อครู่ยังไม่เพียงพอ นางพวยามช่วยเขา ไม่ใช่แค่เพื่อข่าวของไป๋หู่ แต่ยังเพราะไม่อยากเห็นเขาตายไปจริงๆ

ยากระตุ้นหัวใจนี้พอฉีดเข้าไป หัวใจขององครักษ์ก็เต้นแรงขึ้นมาพอควร

สติสัมปชัญญะของเขาก็ตื่นขึ้นมาแล้ว

"พระชายา..."

"พวกเจ้าเจอกับใครมากัน?"

"ไม่ทราบ ไม่ทราบตัวตนขอรับ"

"พวกเขาทำไมต้องสังหารพวกเจ้าด้วย?"

"ตระกูลเสิ่น สายลับคนนั้นได้ของอะไรบางอย่างมา ไป๋หู่พาพวกเรามารับไป แล้วเจอกับพวกเขา พวกเขาเองก็มาเพื่อของสิ่งนั้นเช่นกัน"

ฟู่จาวหนิงใจเคร่งขรึมขึ้นมา

เป็นเพราะสายลับตระกูลเสิ่นคนนั้นจริงๆ หรือ?

ดังนั้นพวกเขาถึงประสบกับภัยเอาชีวิตเช่นนี้

"ของนั่นมันอะไรกัน?" นางถามขึ้นมาอีก

"ไม่ทราบขอรับ ของถูกไป๋หู่นำไปแล้ว มีคนชุดดำที่วิชายุทธ์น่ากลัวมากคนนึง พวกเขาเรียกว่าเจ้าแท่นบูชา ไล่ตามไป๋หู่ไปแล้ว"

ไล่ตามทิศทางที่เขาชี้เมื่อครู่

ใจฟู่จาวหนิงดำดิ่งอีกครั้ง

คนชุดดำที่วิชายุทธ์น่ากลัวคนนึง?

"แล้วสายลับคนนั้นล่ะ?"

พอจัดแจงเสร็๗ นางก็พาคนตามทิศทางที่เซียวหลันยวนตรงไปทันที

ส่วนไป๋หู่ตอนนี้ สองมือถูกมัดแน่น ห้อยไวว้บนต้นไม้สูงเทียมฟ้า อยู่ห่างจากพื้นสูงลิบ

เสื้อผ้าบนตัวเขาถูกกรีดไปหลายรอย บาดแผลเต็มตัว ที่ท้องมีบาดแผลลึกมากแผลหนึ่ง กำลังมีเลือดซึมออกมา

เลือดซึมเข้ากางเกงเขา หยดลงมาบนพื้น

ติ๋ง ติ๋ง ติ๋งลงมาบนวัชพืชใต้ต้นไม้ ย้อมวัชพืชตรงนั้นเป็นสีแดง

เขาก้มหน้าลงต่ำ สีหน้าบวมปูด ยังมีบาดแผล เลือเปรอะเปื้อนเต็มใบหน้า มองดูก็ยากจะรู้ว่าเป็นใคร

รอบๆ เงียบสนิท

ต้นไม้สูงบดบังแสงจันทร์ และเพราะผ่านฝนไป ที่นี่จึงทั้งมือทั้งชื้น และเหมือนในความมืดมิดนั่นซ่อนอันตรายอะไรเอาไว้

เซียวหลันยวนมือถือกระบี่ เดินเข้ามาทีละก้าวๆ

เขาได้กลิ่นคาวเลือดนานแล้ว

และเดินตามกลิ่นคาวเลือดนี้มา

แต่ว่า ป่าผืนนี้ทำให้เขารู้สึกกดดัน เหมือนมีอันตรายซุ่มอยู่รอบด้าน

เขาไล่ตามมา ระหว่างทางก็ได้กลิ่นคาวเลือดอยู่ตลอด พอมาถึงที่นี่จึงลดความเร็วลง