อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2116

เจ้าอารามอยู่บนรถม้าด้านหน้า องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นก็อยู่ด้วย

รถม้าของนางที่เดิมทีพาสาวใช้วังกับองครักษ์ออกไปก่อน ระหว่างทางก็ยังไม่พบ

เซียวหลันยวนส่งคนออกไปหา แต่เพราะยังทิ้งรถม้าคันหนึ่งไว้ให้พวกไป๋หู่ ดังนั้นพวกเขาตอนนี้จึงมีรถม้าเพียงสองคัน องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นจึงทำได้แค่ติดไปกับรถของม้าของเจ้าอาราม

เพียงแต่องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเอาแต่ร้องไห้มาตลอดทาง แม้ร้องไห้ก็ยังดีูดี เหมือนดอกสาลี่ที่ต้องฝน แต่ดูแล้วก็เหนื่อยน่าดู

เพราะนางเอาแต่ร้องไห้กังวลเรื่องต่างๆ สาวใช้วังพวกนั้นเกิดเรื่องหรือไม่ หลังจากกลับถึงเมืองหลวงจักรพรรดิเจาจะย้ายความโกรธมาลงที่นางไหม แล้วไม่คิดจะให้นางอยู่ในแคว้นเจาอีก

กังวลว่าหลังจากไปถึงเมืองหลวง พวกเขาจะไม่สนใจนางอีก ถึงตอนนั้นนางก็ไม่รู้จะไปที่ไหน

แล้วยังกังวลเรื่องครั้งนี้ที่ทำให้อ๋องเจวี้ยนโมโห

หลังจากวัดคะเนดาราก่อนหน้า นางก็ตัดสินใจให้เขารับนางไว้แท้ๆ ตอนนี้เริ่มลังเลอีกแล้ว

เจ้าอารามเหลือบมององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น แอบถอนหายใจ

หรือก็คือ เด็กที่โลเลไม่เด็ดขาดมักต้องทุกข์มากกว่าคนอื่น ไม่มีความสามารถที่จะเลือกเส้นทางอย่างแน่วแน่ คนอื่นพอเห็นก็เหนื่อยใจ

"เอาล่ะ ไม่ต้องร้องแล้ว" เจ้าอารามกำลังคิดจะปลอบนาง ด้านนอกก็มีเสียงซางจื่อดังลอดเข้ามา

เจ้าอาราม ท่านอ๋องบอกว่าเขากับพระชายาไม่คิดจะเข้าเมือง เตรียมจะหันกลับแล้ว มาถามว่าท่านจะเข้าเมืองหรือไปกับพวกเขา?

"อื๋อ?"

เจ้าอารามนั่งตัวตรงขึ้นมา ยื่นมือออกคำนวณ

จู่ๆ ก็ไม่อยากเข้าเมืองหรือ?

แต่พอเขากำลังจะคำนวณว่าเข้าเมืองแล้วมงคลหรืออัปมงคล องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นก็เข้ามาใกล้เขา ยื่นมือมาจับมือที่มือที่กำลังคำนวณอยู่ของเขา

นางมองเขาขอบตาแดงก่ำ

"เจ้าอาราม พวกเราไม่กลับไปนะ คนพวกนั้นจะต้องกำลังหาข้าอยู่แน่ ถ้าพวกเรากลับไปคงวิ่งเข้าปากเสือกันพอดี ตอนนี้ท่านเองก็ติดพิษ ปกป้องข้าไม่ได้ มีแค่เข้าเมืองเท่านั้นจึงปลอดภัย"

นางกลัวมาก อยู่ข้างนอกแบบนี้ องครักษ์ลับเหล่านั้นของต้าชื่อสามารถลงมือได้โดยไม่ต้องพิจารณา แต่ถ้าแค่เข้าเมือง ให้ทหารทางการคุ้มกันประตูเมืองไว้ คนเหล่านั้นก็ไม่สามารถเข้าเมืองอย่างเอิกเกริกได้ ต่อให้เข้าเมืองไปก็คงไม่กล้าลงมือตรงๆ

แต่จากการออกห่างอย่างรวดเร็วของพวกเขา ความหนักอึ้งนี้ก็ลดน้อยลง

รถม้าเจ้าอารามเข้าเมือง หาโรงเตี๊ยม ซางจื่อก็รีบเข้าครัวไปต้มยาน้ำ

"เจ้าตามข้ามาทำไม? เจ้าอยากอยู่ห้องนี้หรือ?" เจ้าอารามหันหน้ากลับมา มององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นที่ตามเขาติด ถอนใจออกมาอย่างจนใจ

"ข้าไม่อยากอยู่คนเีดยว ข้ากลัว" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นก็ไม่รู้เพราะอะไร หลังจากเข้าเมืองมาความรู้สึกนางกลับยิ่งแย่ลง กลัวยิ่งกว่าก่อนหน้าเสียอีก "ข้าอยู่ในห้องท่านได้ไหม?"

"ไร้สาระ อีกเดี๋ยวข้าต้องอาบน้ำยา"

เขาอาบน้ำยาอยู่ในห้อง นางเป็นหญิงสาวอยู่ในนั้นได้อย่างไรกัน? ชื่อเสียงไม่ป่นปี้หมดหรือ?

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นได้สติ เพิ่งนึกออกถึงเรื่องนี้

นางกัดริมฝีปาก หันกลับเข้าไปในห้องตรงข้ามอย่างรวดเร็ว

พวกเขาจองห้องพักสามห้อง สองห้องอยู่ตรงข้ามกัน แต่ตรงกลางมีทางเดินสองทางกั้นอยู่และยังมีบันไดอีกด้วย