อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2080

"เหมือนว่าจะเป็นแบบนี้ แต่อ๋องเจวี้ยนจะเป็นลูกของจักรพรรดินีตงฉิงจริงหรือ?" ฮูหยินเฉิงยังสับสน

"เป็นไปได้มากเลย จุดนี้ อันที่จริงมีคนที่ยืนยันได้อยู่"

"ใครหรือ?"

"เจ้าอารามยอดเขาโยวชิง"

"หรือว่าเขารู้จักตัวตนของแม่ผู้ให้กำเนิดอ๋องเจวี้ยน?"

"แน่นอน ยิ่งไปกว่านั้นยังมีอีกคนที่รู้ด้วย ไทเฮาในตอนนี้"

"เป็นไทเฮาที่ให้อ๋องเจวี้ยนมายังยอดเขาโยวชิง ไทเฮาก็เหมือนจะเชื่อใจเจ้าอารามมาก"

ฮูหยินเฉิงนึกถึงสีหน้าเจ้าอารามตอนเอ่ยถึงไทเฮา แม้อายุพวกเขาน่าจะห่างกันค่อนข้างเยอะ แต่จิตใต้สำนึกนางเองก็ยังอิจฉาไทเฮาอยู่ จุดนี้นางไม่เคยเปิดเผยออกมาเลย กระทั่งตัวนางเองก็อาจจะไม่รู้

เพราะเจ้าอารามเหมือนจะไว้วางใจและยอมอ่อนข้อให้ไทเฮาอยู่พอสมควร แต่สำหรับนางแล้ว กลับยังขาดหายไปไม่น้อย

ทั้งที่หลายปีนี้ นับตั้งแต่สามีนางจากไป ก็ล้วนเป็นนางที่อยู่กับเจ้าอาราม สิ่งของหลายอย่างของเขาก็ล้วนเป็นนางที่จัดหามาให้ แถมนางยังรู้ขนาดเสื้อผ้าเขาด้วย

นางเองก็เคยคิด ว่านางอาจจะลงเอยกับเจ้าอารามอย่างเป็นธรรมชาติแบบนี้ต่อไปก็ได้ ต่อให้นางเป็นแค่เพื่อนรู้ใจก็ได้อยู่

สามีจากไปแล้วหลายปี ผู้หญิงคนเดียวอย่างนางต้องดูแลอุทยานเขาที่ใหญ่โตขนาดนี้ บางทีก็รู้สึกเปล่าเปลี่ยวไร้ที่พึ่งอยู่เหมือนกัน แล้วเจ้าอารามก็ยังรูปงามราวกับเซียนขนาดนั้น หญิงสาวอดรักอดชอบเขาไม่ได้หรอก

ใครจะไม่หลงได้กัน? นางเองก็ทำไม่ได้

แต่เจ้าอารามก็รักษาระยะห่างไม่ห่างไม่ใกล้ชิดไว้ตลอด ไม่เคยล้ำเส้นกัน เช่นเดียวกับตอนที่สามีนางยังมีชีวิต ทำให้นางมองไม่เห็นความหวัง รู้สึกเหมือนว่าชาตินี้คงไม่มีโอกาสพัฒนาความสัมพันธ์กับเขาไปมากกว่านี้แล้ว

มีหลายครั้ง ที่นางเกือบจะหกล้ม เจ้าอารามก็ไม่มาประคองนาง ตอนที่นางป่วยหนัก เจ้าอารามก็ลงเขาไปเยี่ยมเยือน แต่ก็แค่ถามนางที่ประตูห้องเท่านั้น ไม่เคยเข้าไปในห้องมาก่อน

ไม่เช่นนั้น นางจะมาคุยกับเจี๋ยหลี่อยู่ตลอดแบบนี้ได้ยังไงกัน?

ดูจากหน้าตาแล้ว เจี๋ยหลี่ถ้าเทียบกับชายกลางคนทั่วไปก็ถือว่าสูงใหญ่หล่อเหลาอยู่ แต่ถ้าไปเทียบกับเจ้าอารามแล้วมันคนละเรื่องกัน

"ดังนั้นพวกเขาทั้งสองคนน่าจะรู้ถึงความลับเดียวกัน ไม่เช่นนั้นจะดีกันขนาดนี้ได้ยังไง?" เจี๋ยหลี่เอ่ยขึ้น

พอได้ยินคำนี้ ฮูหยินเฉิงก็รู้สึกริษยาขึ้นมาอีกครั้ง

"ไทเฮาอายุก็มากแล้ว ก่อนหน้านี้ก็ได้ยินว่าร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง ถ้านางไม่พูดความลับนี้ออกมาตลอด ก็คงใกล้จะไม่มีใครได้ล่วงรู้แล้วกระมัง?"

ความหมายของฮูหยินเฉิงคือ ไทเฮาเหมือนจะอยู่ได้อีกไม่นานแล้ว

"เช่นนั้นสุดท้ายก็คงมีเพียงเจ้าอารามที่รู้ความลับนี้ เจ้าอารามน่าจะไม่พูดออกมากระมัง? เขาเองก็คงไม่ไปที่เมืองหลวงด้วยสินะ?" เจี๋ยหลี่ถาม

ลวี่กั่วที่เคยถูกลงโทษให้คุกเข่าอาฆาตใส่อ๋องเจวี้ยนกับฟู่จาวหนิงไว้นานแล้ว ตอนนี้พอได้ยินว่าพวกเขาอาจจะตกต่ำได้เวทนาขนาดนั้น นางก็รู้สึกตื่นเต้นดีใจขึ้นมาอย่างประหลาด

ถ้าเป็นแบบนั้นจริงก็ดีเลย นางจะมีคุณสมบัติวิ่งไปตรงหน้าอ๋องเจวี้ยนแล้วหัวเราะเยาะใส่เขาไหมนะ?

"นี่ก็เป็นไปได้อยู่จริงๆ"

เจี๋ยหลี่พยักหน้า เหมือนจะกังวลแทนอ๋องเจวี้ยนขึ้นมา "ถ้าตัวเขารู้เรื่องนี้ เช่นนั้นก็คงต้องคิดหาวิธี ไม่เช่นนั้นพอถึงเวลาที่เรื่องถูกเปิดโปงขึ้นมาเขาก็"

"เจ้าไปได้ยินมาจากไหนกัน?" ฮูหยินเฉิงยังไม่เชื่อ

"ข้าได้ยินมาจากปาก นี่ยังพิสูจน์ไม่ได้อีกรึ? บางทีฮูหยินอาจจะถามหลักฐานมาจากเจ้าอารามได้นะ?" เจี๋ยหลี่ลองเอ่ยหยั่งเชิง

ฮูหยินเฉิงยังไม่พูดอะไร ด้านนอกก็มีเสียงกรีดร้อง และมีเสียงของหนักๆ ร่วงกระแทกลงพื้น

เหมือนคนคุ้มกันที่อยู่ด้านนอกของเขา ถูกคนซัดจนปลิวหรือ?

เจี๋ยหลี่หน้าเปลี่ยนสี ปฏิกิริยารวดเร็วมาก ลุกขึ้นยืนทันที กระโจนออกไปทางหน้าต่างอย่างรวดเร็ว

"คิดจะหนีหรือ? ข้าอนุญาตแล้วหรือยัง?"

เสียงขรึมเย็นชาเสียงหนึ่งลอดเข้ามา เจี๋ยหลี่รู้สึกว่าพลังยิ่งใหญ่ไร้รูปร่างกดมาบนบ่าเขา ทำเอาเขาขยับตัวไม่ได้