อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2073

"แต่ที่ข้าเห็นในการทำนายดารา ถ้าหากข้ายังอยู่กับอ๋องเจวี้ยน สุด้ายข้าก็ถูกท่านฆ่าตายอยู่ดี! ท่านรู้ไหมว่าทำไมท่านถึงมาฆ่าข้า? เพราะท่านกับอ๋องเจวี้ยนอยู่ด้วยกันตลอด หลังจากนี้ก็จะเจอความยากลำบากครั้งใหญ่ด้วยกัน เรื่องเหล่านั้นจะกดดันตัวท่าน ทำให้ท่านพังทลาย ตอนนั้นท่านก็บิดเบี้ยวไปหมดแล้ว เอาแต่จะเกาะเขาไว้ไม่ยอมปล่อย หญิงสาวทั้งหมดที่เข้าใกล้อ๋องเจวี้ยน ท่านล้วนเกลียดชัง ล้วนคิดจะฆ่าทิ้งให้หมด!"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นกลัวฟู่จาวหนิงไม่ฟัง ดังนั้นจึงพูดออกมาอย่างรวดเร็วและร้อนรน

นางยื่นมือจะจับแขนฟู่จาวหนิง แต่ก็ถูกฟู่จาวหนิงเบี่ยงออก

"จริงนะ แม้ข้าจะถูกเจ้าฆ่าตายไปแล้ว แต่สุดท้ายสภาพเจ้าแบบนั้นก็น่ากลัวมาก! เจ้าเปลี่ยนไปหมด เหมือนนางปีศาจไม่มีผิด ไม่ใช่หมอเทวดาที่ผู้คนยกย่องอีกแล้ว ไหนๆ ก็รู้จักกันแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นพวกเราก็ล้วนเป็นหญิงสาว ท่านเองก็ยังเคยรักษาโรคของข้ามาแล้ว ข้าไม่อยากเห็นท่านกลายเป็นแบบนั้นในตอนท้ายเลยจริงๆ!"

"ถึงตอนนั้น อ๋องเจวี้ยนก็จะรังเกียจท่าน ไม่ดีกับท่านอีกแล้ว สุดท้ายพวกท่านก็จะเกลียดชังกัน ข้าไม่เห็นว่าตอนสุดท้ายพวกท่านเป็นอย่างไร แต่สุดท้ายท่านก็สู้เขาไม่ได้แน่นอน"

ฟู่จาวหนิงถูกบีบให้ฟังอีกต้นฉบับหนึ่งเสียแล้ว

สุดท้ายสภาพจิตใจนางจะเปลี่ยนไปจากความอยากครอบครอง กลายเป็นปีศาจสาว อยากฆ่าหญิงสาวทุกคนที่เข้าใกล้เซียวหลันยวนเรอะ?

ตลกแล้ว

ฟู่จาวหนิงไม่เคยรู้สึกว่าตนเองเป็นผู้หญิงแบบนั้น

ดังนั้นนางจึงหายใจอย่างเย้ยหยันไม่ใส่ใจ

"องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น มีคนที่เกิดมามีโชคค่อนข้างดีแต่กำเนิด" ฟู่จาวหนิงยืนนิ่ง จ้องมองนาง เอ่ยขึ้นอย่างตั้งใจ "อย่างตัวเจ้า อันที่จริงก็มีโชคที่ดีอยู่ เติบโตมาอย่างสุขสบายไม่รู้จักความทุกข์ตั้งแต่เด็ก เพราะเจอกับเรื่องที่มีโชคหลายต่อหลายเรื่อง ทำให้เจ้าได้รับชื่อเสียงด้านโชคลาภ"

"ข้าไม่ใช่ไม่รู้จักความทุกข์เสียหน่อย..."

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นคิดจะแก้ตัวอย่างไม่ยอม แต่ฟู่จาวหนิงก็ตัดบทนาง

"ไม่ต้องถูกพ่อแม่ผู้อาวุโสชี้หน้าดุด่ากล่าวโทษ ไม่ต้องทำงานหนัก ไม่ต้องรักษากฏอยู่ในวังหรือต้องเจอการแก่งแย่งชิงดีในวัง ไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีข้าวไม่มีเสื้อผ้าสวมใส่ ไม่ต้องกังวลว่าจะถูกพวกขุนนางจวนทางการมารังแก ไม่ต้องเสียภาษีไม่ถูกกดขี่ ไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีที่อยู่"

"แล้วพอจะตามมายอดเขาโยวชิง ก็มีฮูหยินเฉิงส่งมาให้เจ้าอีกพอดี โง่เหมือนกันเลยพาเจ้ามาด้วยได้ ดังนั้น โชคของเจ้าก็ถือว่าดีมากจริงๆ"

"แต่ว่า โชคของคนเราไม่ใช่ว่าจะใช้ได้ไม่มีวันหมด สิ่งที่พึ่งพาได้ยังคงเป็นความรู้ สมอง ความสามารถ ตอนที่ตนเองยังไม่มีความสามารถ ก็อย่าได้ใช้ความคิดของตนเองไปชี้นำคนอื่น อย่าใช้ความชอบของตนเองไปส่งผลกระทบกับคนอื่น"

"ใช่ เจ้าไม่ได้คิดผิด ที่ข้าพูดมากขนาดนี้ อันที่จริงมันก็ไร้สาระทั้งนั้น มีแค่ความหมายเดียว นั่นคือเจ้าดูแลตัวเจ้าให้ดีก็พอ ข้ากับเซียวหลันยวนแต่ก่อนเป็นอย่างไรตอนนี้เป็นอย่างไร หลังจากนี้จะเป็ฯอย่างไร นั่นไม่ใช่เรื่องของเจ้า เจ้าไม่มีสิทธิ์มาแทรกแซง"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นไม่คิดว่าทั้งที่ตนเองเจตนาดีแท้ๆ ทั้งที่ทำเพื่อฟู่จาวหนิง แต่นางกลับไม่เห็นคุณค่าเลย แล้วยังเย็นชาอย่างนี้อีก

"ข้าไม่ได้คิดจะแทรกแซงท่านเลย ข้าก็แค่คิดเพื่อท่าน ไม่อยากให้ท่านสุดท้ายเดินไปถึงขั้นนั้น ท่านทำไมถึงไม่เห็นคุณค่าแบบนี้"

"ไม่จำเป็น ยิ่งไปกว่านั้น พวกเราก็ไม่ได้มีมิตรภาพอะไรกัน ข้าเองก็ไม่ต้องการให้เจ้าใช้เรื่องแบบนี้มาแสดงความใจดีมีเมตตาของตนเองด้วย ฝูอวิ้น เจ้าสนใจแค่ตัวเองก็พอแล้ว"