อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2070

คนตายไม่จำเป็นต้องรักษาอะไร

"อ๋องเจวี้ยน..."

"ไสหัวไป"

เซียวหลันยวนพอโบกมือ กำลังภายในก็พัดพวกเขาลอยออกไป

"จำไว้ เป็นข้าที่ไม่ให้พระชายาออกมาพบพวกเจ้า"

มีเรื่องอะไรก็ซัดมาทางเขานี่

หลายปีนี้เขาตอบแทนให้เมืองจื่อซวีไม่น้อยแล้วจริงๆ

คนพวกนี้ล้มแล้วล้วนลุกกันไม่ขึ้น หน้าขาวซีด ไม่ว่าจะป่วยจริงป่วยปลอม ตอนนี้ไม่มีคนไหนที่แกล้งแล้ว รู้สึกเสียใจกันขึ้นมาจริงๆ

เซียวหลันยวนหมุนตัวจากไป หลังจากออกไปก็เหล่มองซางจื่อผาดหนึ่ง

"ถ้าคนพวกนี้ยังไม่ไป หรือลงจากเขาไปแล้วข้ายังได้ยินคำก่นด่ากล่าวโทษพระชายาอีกล่ะก็ ข้าจะจัดการครอบครัวเขาเสียให้หมด"

ซู๊ด

ซางจื่อจนใจ "เชื่อว่าพวกเขาไม่กล้าแน่"

"เมืองจื่อซวีไม่ใช่ที่ที่พวกเขาจะมาตัดสินใจได้ ถ้าข้าพูดพฤติกรรมวันนี้ของพวกเขาให้ชาวเมืองฟัง ลองดูว่าชาวเมืองจะคิดว่าพวกเขาทำถูกหรือไม่"

พอได้ยินคำนี้ของเซียวหลันยวน คนเหล่านั้นก็สีหน้าเปลี่ยนไป

พวกเขายังไม่รู้ที่ไหนว่าตนเองทำอะไรผิดไป?

ไม่ว่าพวกเขาจะอ้อนวอนอย่างไร เซียวหลันยวนก็สะบัดชายเสื้อจากไปแล้ว

ซางจื่อถอนใจ "ลงเขาไปเถอะ พวกเจ้าทำเกินไปกันจริงๆ"

คิดว่าอ๋องเจวี้ยนหาเรื่องด้วยได้ง่ายๆ หรือไรกัน?

ไม่ห่างออกไปนัก องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นยืนอยู่ข้างกายเจ้าอาราม ทั้งสองคนเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด

"เจ้าอาราม ท่านเห็นแล้วหรือยัง อ๋องเจวี้ยนปกป้องพระชายาจริงๆ ใครจะไปแยกพวกเขาได้"

เจ้าอารามยิ้มๆ

"ไม่รู้เลยว่าเขาจะให้ความสำคัญกับความรู้สึกขนาดนี้"