อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2040

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเงยหน้าขึ้นมองเขาช้าๆ

เจ้าอารามกำลังล้างถ้วยชา ไม่มองนาง

"ใช่แล้ว"

"ตอนองค์หญิงใหญ่ยังเล็ก ข้าเคยทำนายว่าเจ้าจะมีเคราะห์ภัย ขอแค่ผ่านเคราะห์ภัยนั้นได้ แล้วมาอยู่ด้วยกันกับอ๋องเจวี้ยน ชะตาของเจ้าก็จะดีขึ้น โชคดีตลอดไปสงบสุขจนแก่เฒ่า"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นได้ยินคำพูดเขาในที่สุดก็ได้สติกลับมา

"เคราะห์อะไรหรือ?"

"ตอนนี้ดูแล้ว เคราะห์นั้นน่าจะอยู่บนตัวฝ่าบาทต้าชื่อ และองค์หญิงใหญ่ก็เป็นแม่นางที่ฉลาด ตัดสินใจเด็ดขาด หนีออกมาจากวังหลวงต้าชื่อ วังจักรพรรดิต้าชื่อกลับไปไม่ได้อีกแล้ว ถ้าเข้าประตูวังไปก็เหมือนจมลงสู่ก้นทะเล คำนี้นำมาพูดกับองค์หญิงใหญ่แล้ว ถือว่าถูกต้องอย่างมาก"

เจ้าอารามล้างชาไปรอบหนึ่ง ชงชามาสองถ้วย ยกขึ้นมาให้นาง "ดื่มชาเถอะ ชาของอายวน"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเมื่อครู่ร้องไห้ไปยกใหญ่ ตอนนี้คอเองก็แหบพร่าไปหมดแล้ว กระหายมากด้วย พอสูดๆ จมูก นางจึงยกถ้วยช้านั่นขึ้นมาอย่างกระตือรือร้น

"ดื่มทีละนิด ระวังลวกปาก" เจ้าอารามเตือนนางทันที

"โอ้"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นอยู่ต่อหน้าเขาก็ดูว่าง่ายขึ้นมาก ถอนหายใจแล้วหันมาจิบเบาๆ

ในที่สุดก็ได้ดื่มชานี้แล้ว ทำไมนางถึงไม่ดีใจเลยนะ?

ชานี้รสชาติดีมากจริงๆ

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นดื่มไปอีกถ้วย

เจ้าอารามดื่มชา พลางมองไปยังกองหิมะบางๆ ด้านนอก ถอนหายใจออกมาแผ่วเบา

แม้จะบอกว่า องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นจู่ๆ ก็กอดเขาจูบเขาในถ้ำภูเขา เพราะนางเข้าใจผิด แต่การทำให้นางจมดิ่งอยู่ในเขตแดนชะตาจนยากจะตื่น ก็ถือเป็นความรับผิดชอบของเขา

แม้ว่านางจะคิดไม่ถึงว่าองค์หญิงใหญ่จู่ๆ จะจูบเข้ามา แต่ต่อมาก็กลัวว่านางลืมตาขึ้นแล้วจะรับไม่ไหว แล้วพุ่งออกไปทำเรื่องโง่ๆ เข้า เขาจึงใช้วิชาภาพมายาทำให้ในตานางเห็นเป็นเซียวหลันยวน แต่กลับกลายเป็นเขาทำเรื่องที่ผิดพลาด

ในพริบตานั้น องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นจมดิ่งอยู่ในเขตแดนชะตาอย่างสมบูรณ์ ส่งจูบตนเองให้กับเซียวหลันยวนในจินตนาการ

นางคิดๆ จึงตอบกลับอย่างเคารพนอบน้อม "ในใจข้า เจ้าอารามเป็นคนที่เก่งกาจมาก เป็นกันเองมาก เป็นผู้อาวุโสที่มีเมตตา ถ้าหากเจ้าอารามไม่รังเกียจ ฝูอวิ้นก็อยากจะเรียกท่านว่าท่านลุงเจ้าอาราม"

แค่ก

เจ้าอารามเกือบจะทำชาหก เขาประคองมือไว้มั่น

"ก่อนหน้านี้ที่เจ้าพูดในถ้ำภูเขา ที่บอกว่าจูบกับอายวนไป ถ้าหากว่าเจ้ามองผิด แล้วคนๆ นั้นเป็นข้าล่ะ?"

"เจ้าอาราม!"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นดีดตัวลุกขึ้นยืน จนเกือบจะทำถ้วยชาตรงหน้าพลิก นางของนางแดงก่ำ สองมือกำหมัดแน่น สั่นระริก

"ท่านลุงเจ้าอารามอย่ามาล้อเล่นแบบนี้ได้ไหม? ฝูอวิ้นถ้าทำเรื่องอกตัญญูเช่นนั้นจริง สู้ไปโดดหน้าผายอดเขาโยวชิงไม่ดีกว่าหรือ!"

เจ้าอารามหรุบตาต่ำ ถอนหายใจ

"อย่าเพิ่งตื่นเต้น อันที่จริง ไม่ได้เกิดเรื่องอะไรขึ้นทั้งนั้น มันเป็นภวังค์ของตัวเจ้า เพราะว่าเจ้ายังไม่ทันตื่นขึ้นมาจากเขตแดนชะตาเท่านั้น"