อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2026

เซียวหลันยวนก็เหมือนกับฟู่จาวหนิง เห็นระดับความเข้ากันทางชะตาของเขาที่แยกกับนางรวมถึงขององค์หญิงใหญ่

เจ้าอารามไม่พูดมากกับเขา ไม่อธิบายอะไรด้วย

ฟู่จาวหนิงรู้สึกว่า คงเป็นเพราะเขาเข้าใจเซียวหลันยวนมาก และเชื่อในสมองของเขา ว่าแค่มองผลลัพธ์เช่นนี้ เขาก็รู้ว่าหมายถึงอะไรแล้ว

และเป็นไปได้ว่า ตอนที่นางไม่อยู่เขาจะมาบอกเซียวหลันยวนอย่างละเอียดอีกที

สรุปคือ เขาไม่ต้องพูดอะไร เซียวหลันยวนกลับหน้าขรึมไป

"พวกเราไปเถอะ"

เซียวหลันยวนจูงมือฟู่จาวหนิงหมุนตัวออกเดิน และไม่ได้สนใจองค์หญิงใหญ่ที่ยังไม่ได้สติกลับมาด้วย

ฟู่จาวหนิงไม่ได้ขัดขืน ตามเขาออกไปจากถ้ำภูเขานี้

เจ้าอารามยืนอยู่ตรงนั้นมองแผ่นหลังพวกเขา

ในกลุ่มลูกปัดหยกที่หมุนช้าๆ และเปล่งประกายอยู่รอบๆ นี้ แผ่นหลังพวกเขาที่เดินเคียงข้างกันดูเข้ากันอย่างประหลาด

เจ้าอารามกระทั่งเห็นว่าการก้าวเดินของพวกเขาก็ยังสอดคล้องกัน

เซียวหลันยวนก่อนหน้านี้ไม่เคยให้หญิงสาวคนไหนเดินเคียงบ่ากับเขา เขาก้าวเท้ายาว ใครที่เดินกับเขาก็ล้วนจะตามหลังเขาอยู่สองก้าว แต่ว่าตอนนี้เขาปรับฝีเท้าให้เข้ากับฟู่จาวหนิงเพื่อรักษาระยะอยู่ข้างๆ นางอย่างชัดเจน

"เจ้าอาราม ท่านคิดว่าท่านอ๋องจะฟังท่านไหม?" ซางจื่อถามเสียงต่ำ

เจ้าอารามเก็บสายตา ถอนใจเบาๆ

"ช้าไปเสียแล้ว"

เขามองไปทางองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นอีกครั้ง

"คงจะแย่ไปหน่อยจริงๆ ตั้งนานแล้วยังไม่ฟื้นกลับมาเลย"

เขารอต่ออีกครู่หนึ่ง มุมปากองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นจึงยกขึ้น ใบหน้าดูมีความสุข ดวงตายังคงหลับอยู่

เจ้าอารามเดินมาใกล้นาง

"เจ้าไปจัดอาหารกลางวันเถอะ"

ซางจื่อขานรับ ถอยออกไปก่อน

ในถ้ำภูเขาเหลือแค่เจ้าอารามกับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น ความเร็วการหมุนของไข่มุกรอบๆ เหล่านั้นยิ่งช้าลงเรื่อยๆ มีบางส่วนหยุดไปแล้ว

นอกจากเสียงเล็กๆ เหล่านี้ก็ไม่มีเสียงอะไรอื่นอีก

เจ้าอารามยืนอยู่ข้างๆ องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น ก้มหน้ามองดูแท่นหิน ยื่นมือออกไปกดลงบนลูกปัดสีดำที่อยู่มุมหนึ่ง

ลูกปัดสีดำนั้นเปล่งแสงทึม หลังจากเขาปล่อยมือก็ค่อยๆ ลอยขึ้นมา

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเอียงตัวไปด้านหลัง แต่กลับยืนไม่มั่นคง ผลุบเข้าไปในอ้อมกอดเขา แนบชิดกับหน้าอกของเจ้าอาราม

เจ้าอารามร่างชะงักไป

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นยังจมดิ่งอยู่ในเขตแดนชะตาถอนตัวออกมาไม่ได้ สติยังเลือนรางไม่ชัดเจน ได้กลิ่นหอมเย็นสดชื่นเหมือนดอกเหมยกลางหิมะ หน้าอกนี้อบอุ่นและให้ความรู้สึกปลอดภัย เหมือนกับอ้อมกอดของอ๋องเจวี้ยนที่นางปรารถนาแต่ไม่มีวันได้มาในเขตแดนชะตา

พอนางหมุนตัว หน้าก็แนบไปบนหน้าอกเขา ยื่นมือกอดเอวของเขาไว้แน่น

"ท่านสามี..."

แต่งงานกันตั้งหลายปีแล้วทำไมแค่นิ้วของนางก็ยังไม่ยอมแตะกัน? แม้ต่อมานางจะมีชีวิตสงบสุข ได้รับเกียรติยศ แต่ตอนที่ตายไป ในใจนางก็ยังรู้สึกเสียใจ ที่ไม่เคยแม้แต่จะได้กอดอ๋องเจวี้ยน

ความเสียใจนี้วนเวียนอยู่ในใจนาง ทำให้นางยังแยกไม่ออกระหว่างความจริงกับเขตแดนชะตาหลังจากที่ตื่นกลับมาแล้ว คิดเพียงแต่จะชดเชยความเสียใจชั่วชีวิตนั้น พอแนบชิดกับอกของชายคนหนึ่งก็เข้าใจผิดไปว่าเขาคืออ๋องเจวี้ยน

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นกอดเจ้าอารามไว้แน่น

เจ้าอารามคิดไม่ถึงว่านางจะมีปฏิกิริยาเช่นนี้ สองมือยกขึ้นทันที ไม่แตะต้องตัวนาง ก้มหน้ามองนาง พอเตรียมจะส่งให้เสียงให้นางปล่อยมือ ก็ไม่คิดว่าองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นจะหลับตาลง เขย่งปลายเท้าจูบเข้ามา

พริบตาที่เขากำลังก้มหัวลง ริมฝีปากนางก็แตะเข้ากับริมฝีปากเขา

สัมผัสที่นุ่มนวลชุ่มชื้น ทำให้ร่างองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นสั่นสะท้านขึ้นมา นางกอดเอวของเขาแน่นขึ้น ริมฝีปากเองก็แนบกับเขาแน่นขึ้น ลมหายใจสับสนไปหมด

ท่านสามี พวกเราควรจะเป็นสามีภรรยากันจริงๆ