อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2004

นั่นเป็นความรู้สึกที่แปลกประหลาดมาก

พอก้าวเข้ามาก็รู้สึกโปร่งสบาย ราวกับลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านใบหน้า สติจิตใจก็เหมือนเปลี่ยนไปในชั่วพริบตา

ฟู่จาวหนิงมองไปรอบๆ พบว่าในอารามนี้ปลูกต้นต้นเหมยไว้หลายต้น

ต้นเหมยเหล่านี้ทุกต้นเหมือนถูกประดับไว้ในตำแหน่งที่เหมาะสมที่สุดของพวกมัน ทำตอนที่คนมองไปยังมุมพวกนั้นจึงรู้สึกดูดีผิดปกติ ราวกับเป็นภาพวาดก็มิปาน

"รู้สึกว่าที่นี่แปลกหน่อยๆ ใช่ไหม?"

ฮูหยินเฉิงถามขึ้น ฟู่จาวหนิงมองไป ก็พบว่านางกำลังพูดกับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น

"อารามโยวชิงนี้เจ้าอารามวาดแปลนขึ้นเองแล้วปรับสร้าง ก่อนหน้านี้ที่นี่ก็มีอยู่ แต่ว่าเล็กและทรุดโทรมไปหน่อย หลังจากเจ้าอารามเข้ามาก็ปรับแก้ทีละนิดทีละน้อย ย้ายกำแพงตรงนี้ สร้างบันไดหินตรงนั้น ที่นี่วางเสาเพิ่มสองต้น ตรงนั้นปลูกต้นไม้เพิ่ม"

"เหล่านี้ ล้วนเป็นเขาที่ทำให้อารามโยวชิงเปลี่ยนมาเป็นแบบปัจจุบันนี้ด้วยมือของตนเอง"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นพอเข้ามาก็อดหลับตาลงสูดหายใจลึกไม่ได้ นางเองก็รู้สึกเหมือนฟู่จาวหนิง

เดิมทีอารมณ์ที่กระวนกระวายไม่เป็นสุข รู้สึกสับสนอย่างมากต่ออนาคต แต่จังหวะที่ก้าวเข้ามา ความรู้สึกในใจนางก็โล่งสบาย เหมือนว่าลืมความกังวลเหล่านั้นไปชั่วขณะ

คิ้วที่ขมวดน้อยๆ ของนางก็คลายลงมาด้วยเช่นกัน

"เจ้าอารามเก่งมากจริงๆ หลังจากข้าเข้ามาก็รู้สึกสบายมาก" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเอ่ยขึ้น

"ใช่ไหมล่ะ? ที่นี่เจ้าอารามผสานหลักฮวงจุ้ยและศาสตร์วางตำแหน่ง แล้วยังคำนวณแสงในทุกชั่วยามของวัน ทิศทางลมและน้ำฝนของสี่ฤดูกาล จากนั้นจึงจัดวางออกมาอย่างพิถีพิถัน"

ฮูหยินเฉิงเอ่ยขึ้นอย่างค่อนข้างภาคภูมิใจ ราวกับว่านางมีความชอบในความสำเร็จอยู่ครึ่งหนึ่ง

"ดังนั้นยอดเขาโยวชิงแม้จะหนาวมาก แต่เข้าในอารามแล้วกลับแตกต่างออกไป พวกเรายังอยู่ในเรือนอยู่ รอเข้าในห้องก่อน จะยิ่งอุ่นกว่านี้ ถ้าหากอากาศหนาวมาก ก็รออยู่ในห้อง จุดเตาถ่านขึ้นมาก็ไม่หนาวแล้ว"

ฮูหยินเฉิงพูดพลางมองไปทางเซียวหลันยวน "ใช่ไหม อายวน"

"ใช่"

เซียวหลันยวนเห็นว่าฟู่จาวหนิงก็กำลังฟังคำอธิบายของฮูหยินเฉิง จู่ๆ ก็รู้สึกเสียใจขึ้นมา รายละเอียดนี่ก่อนหน้าเขาควรจะพูดกับฟู่จาวหนิงถึงจะถูก เช่นนั้นนางก็คงจะไม่เพิ่งรู้เรื่องยอดเขาโยวชิงในตอนนี้

ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาก็ยังคุยกันได้มากกว่านี้ด้วย

เขารู้สึกว่าตนเองมีหัวข้อสนทนาคุยกับจาวหนิงไม่เยอะมาก ที่แท้เขาก็แค่เคยชินกับการพูดแต่เรื่องที่มีประโยชน์ ไม่พูดไร้สาระ ไม่คุยเล่น

หลังจากนี้ต้องหาเรื่องคุยเล่นกับจาวหนิงให้มากขึ้นถึงจะถูก

ฟุ่จาวหนิงไม่รู้ว่าความคิดของเซียวหลันยวนฟุ้งซ่านไปถึงไหนแล้ว พอได้ยินคำอธิบายของฮูหยินเฉิง นางเองก็รู้สึกนับถือเจ้าอารามโยวชิงมาก

ตอนนี้ความอยากรู้อยากเห็นต่อตัวเจ้าอารามโยวชิงของนางเพิ่มสูงขึ้นไปอีก

แต่ว่า หลังจากนางเข้ามาก็ไม่เห็นใครเลย รอบด้านเงียบสงบไปหมด

ชิงอีที่ตามเซียวหลันยวนอยู่ตลอด ระดับความคุ้นเคยต่อที่นี่ของเขาไม่ได้น้อยกว่าเซียวหลันยวน

"พระชายา" ชิงอีรู้สึกประหลาดใจ เดินเข้ามา

"ได้ยินว่าเจ้าอารามกำลังปิดด่าน ยังไปหาเขาไม่ได้หรือ?"

ชิงอีเหลือบมองท่านอ๋อง ใช่สิ นี่ท่านอ๋องเพิ่งพูดไปเมื่อกี้ไม่ใช่หรือ? "ขอรับ"

"ถ้าอย่างนั้นพวกเราไปหาที่พักกันก่อนเถอะ กระหายน้ำมาก ดื่มชาสักหน่อย ไม่น่าเป็นไรไหม?" ฟู่จาวหนิงถาม

ชิงอียิ่งสับสน "พระชายา แน่นอนว่าไม่มีปัญหาหรอก"

"ถ้างั้นเจ้านำทางเลย" ฟู่จาวหนิงเชิดคาง

"อ๋า? ขอรับ" ชิงอีเหลือบมองท่านอ๋องอีกรอบ ตอนนี้ไม่ใช่ควรให้ท่านอ๋องนำทางหรือ? นำทางพระชายาไปเรือนที่เขาเคยพักมาก่อนน่ะ

ฟู่จาวหนิงมาแล้ว ก็ต้องไปดูสถานที่ที่ท่านอ๋องเคยพักอยู่ในช่วงสิบกว่าปีนี้สิ

ชิงอีคิดแบบนี้ แต่ก็พาพวกฟู่จาวหนิงตรงไปยังสถานที่ที่เซียวหลันยวนพักอยู่

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเองก็ไม่อยากยกเท้าเดินตามไป

ชิงอีพอเห็นก็หันมาบอกว่า "องค์หญิงใหญ่ ข้าจะให้คนพาท่านไปพักผ่อน"