เข้าสู่ระบบผ่าน

อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1994

นางโบกไม้โบกมือ พวกของชิงอีจึงขึ้นหน้ามาขวางให้พวกเขาถอยออกไป

ท่าทางขององครักษ์จวนอ๋อง เหล่าว่านเองก็ไม่กล้าจะไปหาเรื่องด้วย

หลังจากเดินไป เสี่ยวเฉิงดูโกรธหน่อยๆ

"ลุงเหล่าว่าน ดูสิครั้งนี้ดันไปฟังลวี่กั่วพูดจาไร้สาระ ถ้าไม่ไปเชื่อคำว่าร้ายพระชายาของนาง พระชายาคงจะบอกวิธีทำปูยักษ์พวกนั้นแล้ว"

"ข้าเองก็คิดไม่ถึงว่พระชายาจะแตกต่างกับที่ลวี่กั่วพรรณนาไว้แบบนี้ ครั้งนี้โดนนังลวี่กั่วหลอกเข้าแล้วจริงๆ"

เหล่าว่านเองก็โกรธขึ้นมา

"พรุ่งนี้พวกเขาจะขึ้นยอดเขาโยวชิง ลวี่กั่วจะต้องไปบอกคนข้างกายเจ้าอารามเพื่อว่าร้ายพระชายาแน่" เสี่ยวเฉิงเอ่ยขึ้น

"พรุ่งนี้เจ้าไม่ใช่ว่าต้องไปยอดเขาโยวชิงหรือ? พอดีเลย เจ้าไปคอยจับตาไว้ คอยขวางอย่าให้ลวี่กั่วพูดจาไร้สาระ"

"อืมๆ! ข้าจะจับตานางไว้" เสี่ยวเฉิงประสานหมัด

เขาไม่ชอบลวี่กั่วมาตลอดอยู่แล้ว

พอฮูหยินเฉิงได้รับคำพูดของเซียวหลันยวน ทั้งเสียใจเศร้าใจผิดหวัง แต่ก็จนปัญญา

คืนนี้พวกเขาก็ได้แต่หลับไปกับความกังวลในใจของแต่ละคน

เช้าวันถัดมา ฮูหยินเฉิงให้คนไปเตรียมข้าวเช้า จะให้พวกเขากินกันแล้วค่อยขึ้นยอดเขาโยวชิง แต่กลับได้ข่าวที่ไม่คาดคิด

"เจ้าว่าอะไรนะ? พวกของอ๋องเจวี้ยนออกเดินทางแล้วหรือ?"

"ขอรับ ฮูหยิน ท่านอ๋องบอกว่ารอท่านเข้ามาให้มาบอกท่าน เพราะอยากให้พระชายาได้ชื่นชมยอดเขาโยวชิงเสียหน่อย ดังนั้นจึงขึ้นไปตั้งแต่เช้า"

ฮูหยินเฉิงเกือบจะเป็นลม

ทำไมมาถึงนี่แล้ว ก็ญังไม่ยอมไปด้วยกันกับนาง!

เดี๋ยวเจ้าอารามยอดเขาโยวชิงเห็นว่าพวกเขาต่างคนต่างไป จะต้องรู้ว่านางกับอ๋องเจวี้ยนห่างเหินกันแล้วแน่

เซียวหลันยวนบอกว่ารถม้าเข้าไปในกลางเขาได้นิดหน่อย ที่เหลือต้องเดินขึ้นไปเอา พอไปถึงอารามโยวชิงแล้ว มักจะมีหิมะอยู่ตลอด

ภูเขาลูกนี้พิเศษอยู่หน่อยๆ

นั่งรถม้าขึ้นไปตลอดทาง อากาศสดชื่นมาก นกยังไม่ตื่นมาร้องกัน จึงได้ยินแค่เสียงรถม้าเสียงกีบม้าของพวกเขาเท่านั้น

เงียบสงบเอามากๆ

เพิ่งเริ่มขึ้นเขาก็มีความรู้สึกสงบแบบนี้แล้ว และถ้าไปถึงยอดเขาล่ะ? พอคิดว่าเซียวหลันยวนอยู่ที่นี่มาหลายปี ฟู่จาวหนิงก็รู้สึกว่าเขามีความอดทนน่าดู

พอเลี้ยวลดคดเคี้ยวไปพักหนึ่ง เสียงของชิงอีก็ดังลอดเข้ามา "ท่านอ๋อง ถึงแล้วขอรับ เอ๋? มีคนอยู่ด้วย?"

เซียวหลันยวนคิดไม่ถึงว่าแดนลับที่มีแค่ตนเองรู้ ตอนนี้กลับมีคนอื่นอยู่ด้วย

เขาประคองฟู่จาวหนิงลงจากรถม้า สายตามองไปยังลานหินยื่นทางนั้น

ประวัติการอ่าน

No history.

ความคิดเห็น

ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส