อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1991

ฟู่จาวหนิงกำลังกินขาปูอยู่ ตอนนี้เนื้อขาปูมันเกินกว่าที่นางจินตนาการไว้เสียอีก สดหวานกว่าที่เคยกินมาก่อนหน้าหลายเท่าเลยทีเดียว!

นั่นเป็นความแตกต่างที่เห็นได้ชัดมาก ยิ่งไปกว่านั้นคุณภาพเนื้อก็สดนุ่ม นางกินไปจนซาบซึ้งแทบร้องไห้เลย

ไม่เคยกินปูที่อร่อยแบบนี้มาก่อนเลยจริงๆ!

แล้วยังมีกุ้งมังกรยักษ์อีก เนื้อกุ้งนั่นมันเด้งดึ๋งสุดๆ เลย! รสตกค้างก็หวานมาก

บวกกับน้ำจิ้มที่นางปรุง สดใหม่จนแทบจะกลืนลิ้นตัวเองลงไปเลยทีเดียว

เซียวหลันยวนตอนแรกก็คีบเนื้อก้ามปูขึ้นมา ฟู่จาวหนิงให้เขาลองดูก่อนว่ามีปฏิกิริยาอะไรไหม

ตอนที่เขารอ ฟู่จาวหนิงก็กินเนื้อปลาหมึกสดไปอีกหลายชิ้น ตรงนี้นางใช้มีดแกะสลัก ผัดอย่างรวดเร็วจนม้วนห่อเหมือนดอกไม้ กัดลงไปก็เด้งสู้ฟันแล้วยังมีกลิ่นหอมเฉพาะของปลาหมึกสด บวกกับความเผ็ดนิดๆ ของขิงซอย อร่อยจนตานางเปล่งประกาย

เซียวหลันยวนพอเห็นท่าทางของนาง ความอยากอาหารก็พุ่งขึ้นมา เขากระทั่งกลืนน้ำลายเอื๊อกจากความอยากอาหารเป็นครั้งแรก

ท่าทางนี้สำหรับเขาแล้วเหมือนตบฉาดเข้าที่หน้าเลย ถูกจาวฟู่จาวหนิงเห็นเข้าเสียแล้ว มือนางข้างหนึ่งถือแท่งปูอยู่ หัวเราจนตตัวโยน

จากนั้นนางจึงยื่นมือมาแตะชีพจรเขา บอกเขาว่าน่าจะไม่ได้แพ้อาหารทะเล ให้เขาเริ่มกินได้

เซียวหลันยวนที่เห็นมานานแล้วว่านางกินอย่างไร จึงเริ่มทำตาม แล้วพอเขากินไปคำแรกก็หยุดไม่อยู่แล้วจริงๆ

อาหารทำเลอร่อยขนาดนี้เชียวหรือ?!

แล้วก็หอยทะเลใหญ่นั่น จำนวนค่อนข้างมากเลย ฟู่จาวหนิงเหลือไว้สองสามตัวเพื่อนึ่ง ส่วนที่เหลือก็ดึงเนื้อหอยออกมาหั่นเป็นชิ้น พอเข้าปากก็สุขล้เต็มประดา

พวกของสืออีเองก็ลาภปากไปด้วย

พวกเขาเองก็ช่วยผัดอาหารไปสองอย่าง คือในครัวมีแตงกับผักเขียวอยู่นิดหน่อย ดังนั้นอาหารทะเลครึ่งหนึ่งจึงแบ่งให้พวกเขา

ฟู่จาวหนิงหลังจากได้ยินว่าที่ไหนมีเส้นหมี่เหนียวนุ่ม ก็ให้คนไปซื้อมา กลับมาจึงให้เสี่ยวเยว่ไปลวกมา ตอนที่กินก็คีบเข้ามาใส่ในน้ำแกงปู ใส่น้ำจิ้มเผ็ดเข้าไปคลุกๆ นี่ก็อร่อยสุดยอดจนแทบทนไม่ไหวเหมือนกัน

และเขาเดินออกไปได้ไม่เท่าไร ก็เจอเข้ากับเหล่าว่านพาเสี่ยวเฉิงเดินเข้ามา

"เจ้าไปหาแขกทางนั้นทำไม? จริงด้วย อ๋องเจวี้ยนอยู่ที่ไหนหรือ? ข้ายังไม่เคยเห็นเลย แต่ฮูหยินกับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นน่าจะกินกันไปพอสมควรแล้วนี่..."

เหล่าว่านดูงุนงงมาก เมื่อครู่เขาให้คนไปสืบที่ห้องอาหาร อยากรู้ว่าอ๋องเจวี้ยนมีคำวิจารณ์อย่างไรกับฝีมือการปรุงอาหารทะเลของเขาบ้าง แต่สาวใช้ดันบอกเขาว่า ห้องอาหารทางนั้นมีแค่ฮูหยินกับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น กินกันไปพอประมาณแล้ว อ๋องเจวี้ยนไม่อยู่

นี่มันเวลาอาหารเย็นแล้ว อ๋องเจวี้ยนทำไมถึงไม่อยู่กัน?

"เหล่าว่าน ไม่เอาน่า?" คนใช้คนนี้มองเขาอย่างประหลาดใจ ไม่อยากเชื่อ "อ๋องเจวี้ยนกับพระชายาอยู่ที่เรือนหน้า กำลังกินข้าวอยู่ในห้องอาหาร ท่านเดินไปเดินมาที่เรือนหน้าไม่เห็นพวกเขาหรือ?"

จะไม่เห็นได้อย่างไรกัน?

อ๋องเจวี้ยนเชียวนะ แล้วยังมีองครักษ์คอยคุ้มกันอีก จะไม่เห็นได้อย่างไรกัน

พอได้ยินเขาพูดเช่นนี้ เหล่าว่านจู่ๆ ก็มีปฏิกิริยาขึ้นมา แต่เขาก็ไม่อยากจะเชื่อ