อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1987

"หลีกทางหน่อย ยืนอยู่ตรงนี้ทำไมกัน? ยืนนิ่งอย่างกับท่อนไม้!"

มีคนรีบเดินเข้ามาจากด้านหลัง คิดจะชนฟู่จาวหนิงให้หลีกทาง

แต่ยังไม่ทันเข้าใกล้ ก็ถูกเสี่ยวเยว่ยื่นมือขวางไว้ จนปูที่หิ้วอยู่ในมือไป๋หู่ แอบจะตบเข้าไปบนหน้าของอีกฝ่าย

พฤติกรรมหยาบคายนี้ ดูแล้วเหมือนจงใจอยู่หน่อยๆ

ยิ่งไปกว่านั้นบนตัวคนที่เข้ามาก็มีกลิ่นคาวเลือดแรงมาก

"ทำอะไรน่ะ?"

สืออีถลึงตาออกไปด้วยความโกรธ

คนที่รีบเข้ามา เป็นชายสองคนสวมเสื้อคลุมสั้นสีน้ำเงิน บนตัวเปื้อนเลือด ในมือหิ้วไก่ที่หักคอแล้ว อีกคนยังหิ้วของที่ดูเหมือนกวางอีกตัวหนึ่ง เลือดยังหยดอยู่เลย

กลิ่นคาวเลือดมาจากตัวพวกเขา

ตอนที่คนผู้นี้จะชนเข้ามาเมื่อครู่ หยดเลือดจากกวางนั้นก็กือบสะบัดไปโดนตัวฟู่จาวหนิงแล้ว

เสี่ยวเยว่เองก็มองพวกเขาอย่างเคืองๆ

พวกเขาเพิ่งมาถึง กำลังจะเข้าห้องครัว ดังนั้นจึงยืนกันอยู่ที่ประตู

แต่อีกฝ่ายทั้งสองคนกลับวิ่งเข้ามา ต้องมองเห็นนานแล้วว่าทางนี้มีคน สามารถตะโกนมาแต่ไกลได้ ต้องรีบเบียดรีบชนเข้ามาเสียที่ไหนกัน?

แต่พวกเขาเองก็เพิ่งจะมาถึงอุทยานเขาเฉิงอวิ๋น ยังไม่ได้ผิดใจกับคร ยิ่งไปกว่านั้นยังอยู่กับอ๋องเจวี้ยนด้วย คิดแล้วก็ไม่น่ามีใครที่สิ้นคิดแบบนี้นี่นา

"พวกเรามาส่งวัตถุดิบให้เหล่าว่าน เกือบจะไม่ทันแล้ว คืนนี้มีแขกคนสำคัญมา ถ้าทำไม่ทันตอนแขกกินอาหารเย็น พวกเราก็รับไม่ไหวหรอกนะ"

"ใช่เลย ดั งนั้นพวกเจ้ายืนอยู่ที่ประตูมันขวางทางพวกเรา รีบหลบไปสิ"

สองคนนั้นแผดเสียงออกมาอย่างหยาบคาย

"พวกเจ้าสองคนทำอะไรน่ะ?"

หน้าตางดงามแบบนี้ อายุเท่านี้ น่าจะใช่กระมัง?

ฟู่จาวหนิงส่ายหัว "ข้าไม่ใช่..."

"เช่นนั้นท่านคือแขกที่เข้ามาพักหรือ?" เหล่าว่านเหมือนจะเข้าใจขึ้นมาทันที จากนั้นจึงมองไปยังของที่สืออีกับไป๋หู่หิ้วอยู่ ขมวดคิ้วขึ้นมา "ของพวกนี้ข้าปรุงไม่ค่อยเป็น แล้วคืนนี้ก็น่าจะไม่มีเวลาแล้ว ถ้าพวกท่านอยากให้ข้ามาทำสิ่งนี้ล่ะก็ พวกท่านก็เอาของแช่น้ำไว้สักคืนหนึ่ง พรุ่งนี้ข้าค่อยมาปรุงให้พวกท่านแล้วกัน"

ในอุทยานเขามักจะมีแขกเช่นนี้เข้ามา เมื่อครู่ยังมีหลายคนเข้ามาและถูกเขาตะเพิดออกไปแล้ว ดังนั้นเขาจึงมองฟู่จาวหนิงเป็นเหมือนแขกพวกนี้

"ไม่ใช่ นี่เป็น..."

สืออียังไม่ทันพูดจบ คนในครัวก็ตะโกนเรียกเหล่าว่าน เขาเองก็ไม่รอฟังแล้ว "เอาแบบนี้แล้วกัน เดี๋ยวข้าจะให้คนมาช่วยพวกท่านเก็บของเหล่านี้"

พูดจบก็รีบวิ่งเข้าไป

"ทำไมเขาเป็นแบบนี้เนี่ย? ให้ข้าพูดจนจบก่อนก็ไม่ได้หรือ?" สืออีงงงัน