อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1985

ชื่อเสียงของอุทยานเขาเฉิงอวิ๋น เหตุผลสำคัญส่วนใหญ่มาจากเจ้าของอุทยานคนก่อนสร้างไว้ หรือก็คือสามีของฮูหยินเฉิงนั่นเอง

พูดได้ว่า ทั้งเมืองจื่อซวีตอนนี้ที่คึกคักได้ขนาดนี้ ถือว่าเป็นผลงานของเจ้าอุทยานเช่นกัน

"ตอนที่ท่านลุงเจ้าอุทยานยังมีชีวิตอยู่ ทุกปีจะออกทั้งเงินลงทั้งแรง พาคนไปสร้างถนนสร้างสะพานไปทั่วเมือง ยิ่งไปกว่านั้นตอนที่มีขบวนพ่อค้าเดินทางมา ก็มักจะเชิญพวกเขากินข้าวร่ำสุรา พยายามแนะนำเมืองจื่อซวีนี้อย่างเต็มที่ และก่อนที่พวกเขาจะจากไปก็ยังมอบของขวัญให้พวกเขาอีกไม่น้อย หวังว่าหลังจากพวกเขาออกไปแล้ว จะบอกเล่าเรื่องเมืองจื่อซวีให้กับคนภายนอกได้ฟังบ้าง"

เซียวหลันยวนเล่าเรื่องอุทยานเขาเฉิงอวิ๋นกับเมืองจื่อซวีให้ฟู่จาวหนิงฟัง

"การค้าของอุทยานเขาเฉิงอวิ๋นเองก็ทำไปถึงภายนอกด้วย ด้านนอกเองก็พูดถึงเมืองจื่อซวีอยู่ไม่น้อย ดังนั้นจึงค่อยๆ มีชื่อเสียงขึ้นมา บวกกับยอดเขาโยวชิง ความนิยมก็มากขึ้นเรื่อยๆ คนในเมืองล้วนรู้ถึงคุณูปการที่อุทยานเขาเฉิงอวิ๋นทำไว้ จึงได้เคารพต่ออุทยานเขาเฉิงอวิ๋นกัน"

ฟู่จาวหนิงฟังถึงตรงนี้ ก็ครุ่นคิดแล้วถามขึ้น "หรือก็คือ คนในเมืองตอนนี้ดีกับฮูหยินเฉิงมาก..."

"ส่วนใหญ่เป็นเพราะเจ้าอุทยานนั่นล่ะ ท่านน้าเฉิงแม้จะนิสัยใจคอดี แต่ความสามารถกับความเด็ดเดี่ยวของนางยังไม่เพียงพอ หลายเรื่องถ้าไม่มีเจ้าอารามมาดูแลหรือให้คำแนะนำนาง อุทยานเขาเฉิงอวิ๋นก็อาจจะอยู่มาจนถึงตอนนี้ไม่ได้"

จุดนี้เซียวหลันยวนรู้มาตลอด

กระทั่งหลายปีก่อนเขายังจัดการเรื่องเกี่ยวกับอุทยานเขาแทนฮูหยินเฉิงไปด้วยหลายเรื่อง

ที่อุทยานเขาเฉิงอวิ๋นยังอยู่มาได้ถึงตอนนี้ แล้วยังมีชื่อเสียงเหล่านั้นอยู่ หลักๆ ก็เพราะชื่อเสียงที่สั่งสมมาตั้งแต่ก่อนหน้า

"ในเมืองยังมีคนบางส่วนที่แต่ก่อนได้รับบุญคุณจากอุทยานเขา เพื่อเป็นการตอบแทนบุญคุณ ช่วงหลายปีนี้ก็คอยช่วยท่านน้าเฉิงดูแลจัดการอุทยานเขา"

ฟู่จาวหนิงฟังถึงจุดนี้ก็พยักหน้าไม่ถามอะไรต่อ

นางเองก็รู้ว่าการพึ่งพาแต่บุญคุณในอดีตมันจะเดินอยู่ได้ไม่นานนัก อย่างมากก็ทำได้แค่ประคับประคองรักษาไว้เท่านั้น แต่ถ้าต้องการให้มีการสร้างสรรค์หรือพัฒนาสิ่งใหม่ๆ ออกมาก็ยากอยู่

จากความเข้าใจต่อตัวฮูหยินเฉิงในช่วงไม่กี่วันนี้ของนาง การที่อุทยานเขาเฉิงอวิ๋นจะมีการพัฒนาอะไรอีกนั้นแทบเป็นไปไม่ได้เลย

จุดนี้เชื่อว่าเซียวหลันยวนเองก็น่าจะเข้าใจยิ่งกว่านาง แต่เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนาง และนางเองก็ไม่คิดจะสนใจด้วย

พอมองประตูใหญ่อุทยานเขาก็รู้สึกโอ่อ่าแล้ว สิ่งปลูกสร้างเช่นนี้ ต่อให้อยู่ในเมืองหลวงก็ไม่ได้ด้อยกว่าใครเลย นับประสาอะไรกับในเมืองเล็กๆ แบบนี้?

ฟู่จาวหนิงเองก็นับถืออดีตเจ้าอุทยานขึ้นมาบ้างแล้ว สร้างอุทยานเขาเช่นนี้ขึ้นมาได้ ไม่ทำให้ใครอิจฉา แล้วยังมีชื่อเสียงดีขนาดนี้ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ต้องพยายามไปไม่น้อยแน่นอน

ฮูหยินเฉิงพอมาถึงประตูบ้านตนเอง สีหน้าก็ดูกระชุ่มกระชวยขึ้นทันที

ฟู่จาวหนิงกับเซียวหลันยวนหลังจากลงรถม้าก็ยืนรออยู่ข้างๆ พอนางลงจากรถก็หมุนตัวไปประคององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นลงมา

"มาๆๆ อาฝู ถึงบ้านข้าแล้ว ได้พักหายใจหายคอกันเสียที ข้าจะให้คนไปเก็บกวาดห้องพักที่ดีที่สุดให้เจ้า ให้เจ้าได้พักอย่างสบายๆ ถึงอย่างไรข้าก็ไม่เจอหญิงสาวที่ทำให้ข้าชอบได้ขนาดนี้เหมือนเจ้ามาหลายปีแล้ว"

"ขอบคุณท่านน้าเฉิง เช่นนั้นข้าก็ไม่ทำตัวเป็นคนนอกแล้วนะ"

"แน่นอนสิ ที่นี่ก็เหมือนบ้านของเจ้าเอง อย่าได้เกรงใจไป ลวี่กั่วอีกเดี๋ยวจะไปบอกพวกคนใช้ให้มาคอยรับใช้เจ้าดีดี มีเรื่องอะไร ขาดเหลืออะไร ก็แค่บอกออกมาพอ"