อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1981

แต่ไม่ว่าฮูหยินเฉิงจะมีความเห็นแค่ไหน เส้นทางถัดจากนี้ โอกาสที่พวกนางจะได้คุยกับเซียวหลันยวนก็มีน้อยถึงน้อยมาก

บางครั้งขบวนเพิ่งสั่งพัก ตอนที่พวกนางลงจากรถม้า ก็รู้ว่าเซียวหลันยวนพาฟู่จาวหนิงไปหาน้ำใกล้ๆ แล้ว

บอกว่าหาน้ำ อันที่จริงคือสองสามีภรรยาแค่เลี่ยงคนมากๆ หนีออกไปเที่ยวเล่นต่างหาก

บางครั้งพวกเขาจะเอาผลไม้ป่ากลับมาหลายพวง บางครั้งก็หอบดอกไม้ป่ากลับมาช่อหนึ่ง บางครั้งยังหิ้วปลากลับมาอีกหลายตัว

ถึงอย่างไรคนอื่นอาจไม่รู้ แต่องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นมองออกว่าฟู่จาวหนิงดีอกดีใจมาก เพราะทุกครั้งที่กลับมานางก็จะยิ้มละไม ดวงตาเป็นประกาย

นั่นคือหญิงสาวที่ถูกรักคนหนึ่ง

แล้วมีอยู่สองครั้ง ที่นางกระทั่งถูกเซียวหลันยวนแบกกลับมา

บอกว่าไปนั่งตกแดดอยู่บนหินใหญ่ก้อนหนึ่งแล้วง่วงจนหลับไป เซียวหลันยวนไม่อยากปลุกนาง ดังนั้นจึงแบกนางกลับมา

พอเข้าเมือง ตอนเข้าพักในโรงเตี๊ยม ห้องของสองสามีภรรยาก็อยู่ห่างจากพวกเขาไปไกลลิบ พอเข้าห้องก็ไม่ออกมาอีกเลย

แต่ว่า มีอสองครั้งที่พวกเขาออกไปเดินเที่ยวบนถนนยามค่ำคืน ตอนที่กลับมาก็หอบของกินเล่นกลับมาหลายห่อ

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นจะอย่างไรก็กินไม่ค่อยลง แต่พวกเสี่ยวเยว่กินกันอย่างเบิกบาน

"พวกเขาครั้งนี้เหมือนออกมาเที่ยวเล่นกันเลย" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเอ่ยกับฮูหยินเฉิงอย่างอิจฉา

เพราะเมื่อคืนนี้พวกเขากลับมาถึงโรงเตี๊ยม ในมือฟู่จาวหนิงยังกอดของเล่นกองใหญ่เอาไว้อีก แบ่งให้เสี่ยวเยว่ส่วนนึง กระทั่งยังมีพวกปิ่นปักผมอะไรพวกนี้ด้วย

กินไปด้วย ซื้อไปด้วย เที่ยวเล่นไปด้วยตลอดทาง

แต่ไม่พาพวกนางไปเลย!

ฮูหยินเฉิงทุกครั้งหาโอกาสตามไปไม่ได้เลย เซียวหลันยวนกับฟู่จาวหนิงเผ่นไปไวมาก บางครั้งกระทั่งไม่ออกประตูใหญ่ด้วย แต่ออกไปทางหน้าต่าง

ฟู่จาวหนิงตอนนั้นก็จับมากำหนึ่งส่งให้เสี่ยวเยว่

"เอาไปซื้อลูกกวาด"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นรู้สึกว่าการกระทำนี้ของฟู่จาวหนิงเหมือนตบฉาดเข้าหน้านาง เอาคืนนางเรื่องที่ให้เม็ดทองไปในจวนอ๋องเจวี้ยนก่อนหน้านี้

นางอับอายขุ่นเคืองจนแทบทนไม่ไหว ตลอดทางนี้อัดอั้นจนสิวขึ้น ดูซูบโทรมลงไปพอควร

นั่งรถม้าอยู่ตลอด กินก็น้อย แล้วยังริษยาขุ่นเคืองอีก ใจก็คิดมาก ทำให้ผิวพรรณตนเองเสียไปหมดแล้วไม่ใช่หรือ?

ตอนที่ขบวนมาถึงเมืองเล็กที่ไม่ห่างจากยอดเขาโยวชิงนัก ฮูหยินเฉิงจึงเพิ่งได้ถอนหายใจยาว

นางตบเบาๆ บนหลังมือองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นกึ่งให้กำลังใจ "อาฝู ที่นี่เป็นสถานที่ที่ข้าอยู่มาตั้งแต่เด็กจนโต คนในเมืองล้วนรู้จักข้า เจ้าจะทำอะไรในเมืองนี้ก็ไม่ต้องกลัวแล้ว"

หรือก็คือ ที่นี่เป็นพื้นที่ของนางนั่นเอง