อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1965

ฟู่จาวหนิงเองก็ไม่คิดจะเอาแต่จิกกัดไม่ปล่อยเรื่องนี้ ถ้าต้องมามีรอยร้าวกับเซียวหลันยวนเพราะเรื่องนี้ ทะเลาะกันไม่จบไม่สิ้น มันก็ดูจะเสียหายกันมากเกินไป

ตีเป็นว่าเรื่องนี้แค่ให้ฮูหยินเฉิงได้เห็นความขบขันไปก็แล้วกัน ฮูหยินเฉิงเองก็เหมือนอยากจะเห็นว่าระหว่างพวกเขามีปัญหาขึ้นมาอยู่แล้ว

นางคล้องข้อแขนเซียวหลันยวน เดินตามเขาออกไปกินข้าวเช้า

"แต่ว่า นางไม่ใช่ว่าจะไปยอดเขาโยวชิงกับพวกเราหรือ? อย่างนี้ก็ต้องเดินทางไปด้วยกันสิ? ข้าไม่ติดอะไรหรอกนะ ถึงอย่างไรท่านก็คงจะปฏิเสธเรื่องนี้ยาก แต่ข้าขอพูดให้ชัดเจนแล้วกัน ว่าระหว่างทางนางอย่าโผล่หน้ามาเล่นแง่กับข้า ไม่เช่นนั้นข้าจะไม่ไว้หน้านางอีก"

ฟู่จาวหนิงเอียงตามองเซียวหลันยวน พูดกับเขาให้ชัดเจนขึ้นมาก่อน

"ไม่ให้นางโผล่มาตรงหน้าเจ้าสินะ" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้นอย่างตั้งใจ

พวกเขาพูดกันเข้าใจแล้ว เดินตรงไปโถงหน้าเพื่อกินข้าวเช้า

และฮูหยินเฉิงที่เพิ่งกลับมาถึงจวนอ๋องกลับรู้สึกว่ากระเดือกท้อเซียนจานหนึ่งที่ยกเข้ามาให้นางตอนนี้ไม่ลงเอาเสียเลย

ผู้ดูแลจงพอเห็นนางกลับมา แต่อ๋องเจวี้ยนไม่กลับมา จึงเข้ามาไถ่ถามเสียคำหนึ่ง

"ฮูหยิน ท่านอ๋องของเรายังอยู่ที่บ้านตระกูลฟู่หรือ?"

ฮูหยินเฉิงไปไม่ทันไรเอง ตอนนี้ต้องยังไม่ได้กินข้าวเช้าแน่ แต่ท่านอ๋องไม่กลับมาด้ัวย คงต้องถามเสียหน่อยว่าต้องเหลือข้าวเช้าไว้ให้ท่านอ๋องไหม?

ฮูหยินเฉิงถูกเขาถามแบบนี้ ในใจก็มีความอึดอัดพลุ่งพล่านออกมา

นางเกือบจะปั้นหน้าแข็งใส่ผู้ดูแลจงแล้ว แต่ก็ยังพอมีสติสตังอยู่ รู้ว่านางไม่ควรมาอาละวาดในจวนอ๋องเจวี้ยนอีก

นางคลายสีหน้าลงมา ตอบกลับไปคำหนึ่ง "ใช่แล้ว เขาไม่ได้กลับมาด้วย ยังอยู่ที่บ้านตระกูลฟู่ น่าจะกินข้าวเช้าที่นั่นเลย"

"เช่นนั้นฮูหยินเฉิงจะกินไหม?" ผู้ดูแลจงเข้าใจขึ้นมา ถามต่ออีกคำ

"ไม่ต้องล่ะ ตอนนี้กินอะไรไม่ค่อยลง เอาน้ำชามาให้ข้าแล้วกัน"

"ทราบแล้ว"

ผู้ดูแลจงถอยออกไป เจอเข้ากับจงเจี้ยน

จงเจี้ยนมองเข้ามาด้านหลังเขา ยิ้มประชดประชันขึ้นมา

"ข้ารู้สึกว่า ต้องโดนพระชายาไม่ไว้หน้าในบ้านตระกูลฟู่มาแน่ ตอนนี้อารมณ์ถึงเป็นแบบนั้น"

"ใครกัน?"

"เป็นแม่นางวัยรุ่นคนหนึ่ง สวมผ้าคลุมหน้าไว้ ไม่บอกว่าเป็นใครแล้วก็ไม่เปิดหน้าด้วย บอกว่ามาขอพบฮูหยินเฉิงขอรับ มีธุระ"

และเพราะไม่เปิดเผยตัวตนนี่ล่ะ ดังนั้นเข้าจึงเข้ามารายงานก่อน

ผู้ดูแลครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ไปเชิญคนเข้ามา"

เขาดึงจงเจี้ยนไว้อีกครั้ง "พอดีเลยเจ้าอย่าเพิ่งไป คอยจับตาดูอยู่ข้างๆ ด้วย เผื่อเกิดเรื่องอะไรจะได้มาห้ามไว้ทัน"

จงเจี้ยนพยักหน้า เดินตรงไปคุ้มกันที่ด้านนอกโถงหน้า

ไม่นานนัก คนที่มาหาก็เข้ามาแล้ว

พอเห็นจากร่างก็เป็นหญิงสาววัยรุ่นคนหนึ่งจริง

ผู้ดูแลจงเข้าไปต้อนรับ "แม่นางคือ..."

คนที่เข้ามาจึงปลดผ้าคลุมลง เผยให้เห็นใบหน้า