อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1942

ถึงอย่างไรองค์รัชทายาทแคว้นเจาก็ยังต้องคอยอดทน เท่ากับไม่มีอำนาจและความสามารถพอที่จะต่อกรกับฝ่าบาทได้ ยังคุ้มครองนางไม่ไหว

แต่หยวนอี้บางทีอาจจะได้

"ข้าไม่มีความรู้สึกสัมพันธ์ชายหญิงกับองค์หญิงใหญ่เลยแม้แต่น้อย"

"ทำไมจะต้องมีความรักกันด้วยล่ะ? พวกเราแต่งงานไปแล้วค่อยๆ เพาะบ่มขึ้นมาก็ได้ ยิ่งไปกว่านั้นข้าก็จะดีกับคุณชายหยวนแน่นอน"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นรู้สึกว่าตนเองต้องพยายามเสียหน่อย ดังนั้นพูดไปด้วยก็เขยิบเข้าใกล้หยวนอี้ไปด้วย

นางยิ่งเข้าใกล้ หยวนอี้ก็ยิ่งถอยหนี

"ข้ามีคู่หมั้นที่แคว้นหมิ่นแล้ว"

"แค่คู่หมั้นเอง ยังไม่ได้แต่งเสียหน่อย ถ้างั้นพวกเราแต่งเข้าวันเดียวกันก็ได้ ข้าไม่รังเกียจตำแหน่งภรรยาทัดเทียมหรอก ขอแค่ไม่ให้ข้าไปเป็นอนุภรรยาก็พอ" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นกัดฟัน มองไปที่อกเขาแล้วไล่ลงไป

"นี่ๆๆ!"

หยวนอี้ร้องขึ้นมา ยื่นมือผลักนางออก แต่ตอนที่มือไม้เป็นระวิง มือที่เขายื่นออกไปก็ไปโดนหน้าอกองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นพอดี

สัมผัสอ่อนนุ่ม ทำเอาหยวนอี้ตัวแข็งทื่อ

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นหน้าแดงเถือก แข็งไปทั้งตัวเหมือนกัน

พอตั้งสติกลับมาได้ หยวนอี้ก็รีบหดมือกลับเหมือนถูกลวก "ข้าๆๆ..."

แต่องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเดิมทีก็จะพิงอยู่บนฝ่ามือเขา พอเขาดึงกลับกะทันหัน นางก็คุมตัวไม่อยู่พุ่งเข้าไปในอ้อมกอดเขาทันที

"อ๊า..."

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นร้องตกใจขึ้นมา ยื่นมือกดลงคิดจะยันตัวเองไว้ แต่มันก็ประจวบเหมาะเสียจริง พอนางกดไปแบบนี้ ก็กดไปโดนจุดสำคัญของหยวนอี้เข้าพอดี

แต่ว่า...

สายตานางมองหยวนอี้อย่างหวาดๆ "ท่าน ท่านเป็นหญิงหรือนี่..."

ถูกต้อง หยวนอี้เป็นหญิงสาว

"ท่านเป็นคนที่รู้ความลับนี้คนที่สามรองจากท่านแม่กับข้า องค์หญิงใหญ่ ท่านว่าข้าต้องฆ่าปิดปากไหม?"

"ใต้เท้าหยวนก็ไม่รู้หรือ?" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นไม่ได้สนเรื่องคำว่าฆ่าปิดปากด้วยซ้ำ แต่กลับหันมาจับจุดนี้

"นี่ท่าน..."

หยวนอี้กุมหน้าผาก

"ท่านถูกเลี้ยงดูเป็นลูกชายมาตั้งแต่เด็กหรือ? ถ้าไม่ใช่เพราะเมื่อครู่..." องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นพิจารณาตัวนางอย่างอยากรู้อยากเห็น "ข้าก็มองไม่ออกเลยจริงๆ นะ"

เพราะพฤติกรรมของหยวนอี้ดูเป็นคุณชายชั้นสูงคนหนึ่ง ไม่มีความเป็นหญิงอยู่เลย