อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1936

ยิ่งไปกว่านั้นขนาดอุทยานเขาเฉิงอวิ๋นก็ยังพูดออกมาได้

ฟู่จิ้นเชินพยักหน้า "ตอนนั้นข้าเคยคิด ว่าจะพาแม่ของเจ้าไปที่ยอดเขาโยวชิง ไปหาอ๋องเจวี้ยนเพื่ออธิบายต่อหน้าให้ชัดเจน"

"พวกท่านไปยอดเขาโยวชิงมาหรือ?"

เสิ่นเชี่ยวส่ายหัว "ไม่มีโอกาสขึ้นยอดเขาโยวชิง แต่พวกเราเองก็ฝ่าฟันอุปสรรคหลายครั้ง กว่าจะไปถึงเมืองเล็กๆ ที่ไม่ห่างจากยอดเขาโยวชิง"

ที่แท้พวกเขาก็เคยคิดจะเดินเส้นทางนั้น

"ที่เมืองเล็กนั่น พวกเราถูกมือสังหารสองกลุ่มจับตาอยู่ ดังนั้นจึงต้องซ่อนตัวในเมืองเล็กชั่วคราว พักอยู่ที่นั่นหลายวัน"

ฟู่จิ้นเชินย้อนคิดไปถึงช่วงเวลานั้น "ตอนนั้นน่าจะตอนที่อ๋องเจวี้ยนอายุสิบเอ็ดสิบสอง"

"พวกเขาได้ยินเรื่องอุทยานเขาเฉิงอวิ๋นที่เมืองเล็กนั่น ยอดเขาโยวชิงในพื้นที่นั้นก็ค่อนข้างมีชื่อเสียง คนในเมืองกับชาวบ้านในหมู่บ้านเล็กๆ ใกล้ๆ พอถึงช่วงเทศการก็อยากจะขึ้นเขาไปจุดธูป ดีที่สุดคือได้พบกับเจ้าอาราม ได้ดื่มชากับเขาสักถ้วย ฟังเขาไขข้อสงสัยให้"

ฟู่จาวหนิงฟังไปด้วยกินไปด้วย

คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าอารามยอดเขาโยวชิงจะมีชื่อเสียงบารมีขนาดนี้

แต่ว่ามันก็จริง พอลือไปถึงเมืองหลวงก็มีคนมากมายชื่นชมศรัทธา ไม่ต้องพูดเรื่องในพื้นที่ท้องถิ่นเลย

"แต่ว่ายอดเขาโยวชิงไม่ยอมให้คนขึ้นไปส่งเดช ดังนั้นพอถึงวันที่ขึ้นเขาได้ ประชาชนก็จะไปอุทยานเขาเฉิงอวิ๋นรับป้ายผ่านทาง คนที่ได้ใบผ่านทางจะสามารถขึ้นเขาได้ ถ้ามีคนมีเรื่องเร่งด่วนต้องหาเจ้าอารามโยวชิง ก็จะมีตัวแทนของอุทยานเขาเฉิงอวิ๋นแจ้งแทนให้"

ฟู่จิ้นเชินเอ่ยขึ้น "ตอนนั้นพวกเราเพราะได้ยินข่าวนี้ จึงคิดจะไปที่อุทยาทเขาเฉิงอวิ๋น แต่บังเอิญว่าตอนนั้นอุทยานเขาเฉิงอวิ๋นเกิดเรื่องขึ้น"

"เกิดเรื่องหรือ?"

"ใช่ เฮ่ออวิ๋นฉีเจ้าอุทยานเขาเฉิงอวิ๋นเจอกับบุคคลประหลาดลึกลับหลายคน ไล่ตามพวกเขามาถึงในเขา ไม่กลับมาทั้งคืน วันต่อมาคนในอุทยานก็ออกตามหาทั้งวัน ถึงได้พบกับศพของเขาในภูเขา"

ฟู่จาวหนิงตะลึงงัน

ป้าจงกับเสี่ยวเถายกอาหารผัดเข้ามาให้นาง ร้อนฉุย ยิ่งไปกว่านั้นยังผัดพริกแดงด้วย

ฟู่จาวหนิงคิดไม่ถึงว่าตนเองไม่ค่อยกลับมากินข้าวแต่พวกเขาก็ยังจำได้ว่านางชอบกินเผ็ดมากที่สุด ส่งยิ้มกว้างออกมา

"ขอบคุณป้าจง"

"คุณหนู รีบกินเถอะ หิวจะแย่อยู่แล้ว" ป้าจงไม่สนใจเรื่องอื่น นางกลัวว่าฟู่จาวหนิงจะกินไม่อิ่ม แล้วจะไปผอมแห้งเป็นฟื้นเหมือนตอนเด็กๆ

ตอนนี้พอเห็นฟู่จาวหนิงอยากอาหารขนาดนี้ กินอย่างเอร็ดอร่อย นางเองก็ดีใจมาก

"ใช่ ให้จาวหนิงกินก่อน มีเรื่องอะไรกินเสร็จค่อยว่ากัน" ผู้เฒ่าฟู่เองก็ปวดใจ

เจ้าอารามอะไรนั่น จำเป็นต้องให้เขามาชอบด้วยหรือ?