อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1934

ฮูหยินเฉิงหน้าเปลี่ยนสี

แม่สามีของนาง นั่นคือพระสนมที่ไท่ซ่างหวงรักที่สุดนะ มาถามแบบนี้มันหมิ่นเหม่ไปแล้ว นางกล้ามาเป็นตำแหน่งนั้นที่ไหน!

"พระชายาระวังคำพูดด้วย"

"หนิงหนิง..." เซียวหลันยวนเองก็ไม่คิดว่าฟู่จาวหนิงจะพูดไม่เกรงใจออกมาทันทีแบบนี้

พอประโยคนี้ออกมา ฮูหยินเฉิงอับอายถึงที่สุด

เดิมทีเขาคิดจะบอกฟู่จาวหนิงว่า ให้เขาตักเตือนฮูหยินเฉิงเอง ให้ฟู่จาวหนิงไม่ต้องโมโห

แต่ตอนที่เสียงของเขากับประโยคที่ว่า 'พระชายาระวังคำพูดด้วย' ของฮูหยินเฉิงออกมาพร้อมกัน ทำหใ้คนรู้สึกว่าเขากับฮูหยินเฉิงยืนอยู่ฝั่งเดียวกัน ตอนนี้เหมืนอกำลังตำหนิฟู่จาวหนิงอยู่อย่างไรอย่างนั้น

ถึงอย่างไรฟู่จาวหนิงตอนนี้ก็มีความรู้สึกนี้จริงๆ

นางรู้สึกรำคาญ ลุกขึ้นยืน

"ได้ พวกท่านกินไปแล้วกัน"

พูดจบนางก็หมุนตัวเดินออกไป

"หนิงหนิง เจ้ารอก่อน"

เซียวหลันยวนคิดจะตามออกไป ฮูหยินเฉิงยื่นมือมาดึงชายเสื้อเขาไว้

นางหน้าขาวซีด โงนเงนเหมือนจะล้ม

"อายวน นาง นางหมายความว่ายังไง? นางรุนแรงแบบนี้มาตลอดหรือ? ข้า..."

พูดจบเบื้องหน้านางก็มืดดับไป

"ท่านน้าเฉิง!"

เซียวหลันยวนแยกออกระหว่างแกล้งเป็นลมกับเป็นลมจริง

พูดจบ นางก็พาคนออกจากจวนไป

ตอนที่เซียวหลันยวนกลับมาถึงเรือนโยวหนิง คนก็ไม่อยู่แล้ว

"ท่านอ๋อง พระชายากลับบ้านฝ่ายหญิงแล้วขอรับ" องครักษ์โผล่ออกมาพูดคำหนึ่ง

เซียวหลันยวนหน้ามืด

ทำไมหนีไปแล้วล่ะ?

นี่โกรธจริงๆ หรือ?

"ชิงอี!"

ชิงอีวิ่งออกมา "ท่านอ๋อง?"

"เตรียมรถ ไปจวนตระกูลฟู่"