อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1868

ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวได้ยินคำพูดอันเหนียน ชั่วขณะหนึ่งก็พูดไม่ออก

อันที่จริงในใจเขาชัดเจนดี ต่อให้จะไล่คนป่วยในเมืองเจ้อเหล่านี้ออกไปตายข้างนอก พวกเขาที่อยู่ที่นี่ ก็ไม่มีทางกลับไปเมืองหลวงได้เช่นกัน

ต่อให้ผลลัพธ์ที่ดีที่สุด ก็ยังต้องให้เมืองเจ้อยังคงอยู่ต่อไปอีกพักหนึ่ง เพื่อยืนยันวาไม่มีโรคระบาดแล้ว

อันเหนียนอยู่ที่นี่มานาน ต่อให้จะกลับไปได้ องค์จักรพรรดิก็คงหาวิธีไล่เขาออกจากเมืองหลวง แล้วไปหารังที่อื่นให้เขาอยู่

จะยอมให้เขาอยู่ในราชสำนักต่อได้อย่างไร? อยู่ใกล้จักรพรรดิขนาดนี้ จักรพรรดิกลัวจะตาย

พอคิดถึงจุดนี้ ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวก็รู้สึกสิ้นหวังขึ้นมา

"ศิษย์พี่คิดหาวิธีดีกว่า คนป่วยสามพันคนนั้น จะต้องส่งออกไปจริงไหม"

อันเหนียนเห็นสีหน้าท้อแท้สิ้นหวังของผู้บริหารท้องถิ่นโหยว ก็รู้สึกทนไม่ไหวขึ้นมา

แต่พวกเขาก็อยู่ในสถานการณ์นี้ด้วย

ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวกับอันเหนียนหันไปมองเซียวหลันยวนพร้อมกัน

เซียวหลันยวนมองไปนอกเมืองเงียบๆ โจวติ้งเจินยังคงนั่งอยู่บนหลังม้า มองมาทางนี้อย่างชัดเจน

มองกันจากระยะไกล เซียวหลันยวนรู้สึกได้ถึงการประชดประชันของโจวติ้งเจิน

โจวติ้งเจินเองก็น่าจะกำลังคิด ว่าอ๋องเจวี้ยนอยู่ที่นี่จะทำอะไรได้? ไม่ใช่ว่าก็ยังต้องมองดูเขาเอาทหารมาล้อมเมือง ส่งประชาชนนับพันไปเผาในภูเขา โดยที่ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี

โจวติ้งเจินรู้สึกอิจฉาอำนาจการทหารในมือเขามาตลอด ต่อให้เขาจะเคลื่อนพลได้แค่หกร้อยคน แต่หกร้อยคนนี้ ล้วนเป็นหัวกะทิชั้นเลิศที่แกร่งที่สุด ก่อนหน้านี้ที่มีการประชันยุทธ์ ทหารหกร้อยนายนี้ก็ชนะมาโดยตลอด

เรื่องที่หกร้อยคนนี้อยู่ในเมืองเจ้อเกรงว่าโจวติ้งเจินก็คงรู้

เซียวหลันยวนคิดออกเรื่องหนึ่ง สัญชาตญาณรู้สึกได้ว่าโจวติ้งเจินน่าจะคิดทำลายหกร้อยคนนี้ที่นี่ไปด้วย

"อ๋องเจวี้ยน" อันเหนียนตอนนี้ก็คิดถึงจุดนั้นออก "ท่านจะลงมือไม่ได้นะ โจวติ้งเจินเป็นไปได้ว่ากำลังรอให้ท่านลงมืออยู่"

โจวติ้งเจินนำทัพมาห้าพันนาย คือจะมาจัดการคนป่วยในเมืองเจ้อ หรือว่าจะมาด้วยเป้าหมายอื่น เรื่องนี้ก็ยังพูดยากอยู่