อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1851

เซียวหลันยวนกุมมือฟู่จาวหนิงแน่น ออกแรงบีบเล็กน้อย

นางเองก็กุมเขากลับ สองสามีภรรยาเหมือนกำลังให้กำลังและปลอบประโลมกันและกันอยู่

"ทหาร ชักกระบี่"

เสียงเซียวหลันยวนลอดออกมาอย่างเย็น่ชา พวกองครักษ์อย่างชิงอีจัดขบวนขึ้นหน้าทันที เสียงชักกระบี่ยาวดังชิ้งขึ้นมาพร้อมกัน

ท่วงท่าพลังขององครักษ์สิบกว่าคนที่กุมกระบี่ยาวพร้อมกันทำคนตกตะลึงมาก สำหรับผู้ประสบภัยเหล่านี้ถือเป็นความพรั่นพรึงอย่างหนึ่ง

โดยเฉพาะก่อนหน้านี้ที่เซียวหลันยวนพอโผล่มาก็กระแทกคนลอยออกไปตั้งขนาดนั้น

ตอนนี้พอมองไป กระบี่ยาวเหล่านั้นก็มีประกายเย็นเยียบ ยะเยือกจนเหมือนจิตสังหาร

"ตอนนี้ใครยังคิดจะออกจากเมือง ก็ลุกขึ้นมาเลย"

เสียงเซียวหลันยวนดังขึ้นอีกครั้ง พวกเขาไม่ทันได้คิดว่าหมายถึงอะไร เขาก็เอ่ยต่อมาว่า "ใครที่อยากออกจากเมือง ต้องตาย องครักษ์เหล่านี้ของข้า จะสังหารพวกก่อจราจลจนหมดได้แน่นอน ต่อให้พวกเจ้าจะเข้ามาพร้อมกัน"

พริบตาเมื่อครู่ ยังมีผู้ประสบภัยบางส่วนที่ได้ยินประโยคนหน้าก็ลิงโลดขึ้นมา คิดว่าอ๋องเจวี้ยนจะปล่อยพวกเขาออกไปจริงๆ แต่คิดไม่ถึงว่าพอจะมาได้ยินประโยคที่เย็นชาด้านหลังต่อมาทันที

คิดจะปล่อยพวกเขาออกไปที่ไหน จะเอาชีวิตพวกเขาด้วยซ้ำ

พวกเขาล้วนเบียดตัวถอยออกไปหลายก้าว

แม้จะกลัว แต่ก็ยังมีคนถามขึ้นมา "อ๋องเจวี้ยนทำไมถึงจะฆ่าแกงกันล่ะ?"

หลายวันมานี้ อันที่จริงพวกเขาเข้าใจว่าเซียวหลันยวนเป็นเทพคุ้มครองพวกเขา คิดไม่ถึงเลยว่าตอนนี้จะมาฆ่าแกงกันแล้ว!

สายตาเซียวหลันยวนกวาดไปที่เขาทันที จับจ้องจนหลบเลี่ยงไม่ได้