อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1847

หยวนอี้ถ้าถามว่าเสียใจไหมที่มาเมืองเจ้อ เขาก็ไม่ได้ถึงกับเสียใจอะไรนัก

ถึงอย่างไรพอมาที่นี่ เขาจึงได้เห็นว่าฟู่จาวหนิงเป็นคนอย่างไร มีลักษณะการทำงานแบบไหน และยังได้เห็นว่านางกับอ๋องเจวี้ยนมีความรักกันแบบไหนด้วย

รวมไปถึง ฟู่จิ้นเชินคนนี้ ก็ทำให้เขาตกตะลึงเหมือนกัน

เดิมทีเขาคิดจะมาเพื่อฟู่จาวหนิง แต่ตอนนี้เขารู้สึกว่าฟู่จิ้นเชินเองก็เป็ฯคนมีความสามารถ

แต่ต่อให้ไม่เสียใจ ตอนนี้เขาก็ต้องออกจากเมืองเจ้ออยู่ดี และต้องกลับเมืองหลวงด้วย

ถ้ายังไม่กลับไป พ่อของเขาเกรงว่าได้ส่งคนมาหาเขาแน่

"อ๋องเจวี้ยน ข้าแอบติดตามมาคือข้าผิดเอง แต่เดิมทีข้าก็ไม่ได้คิดจะอยู่นานขนาดนี้"

หยวนอี้มองเซียวหลันยวน เอ่ยต่อว่า "ถ้าข้ายังไม่กลับไป พ่อของข้าเกรงว่าคงได้แจ้งกับฝ่าบาท แล้วจะบีบให้ฝ่าบาทส่งคนมาพาข้ากลับเมืองหลวงแน่ ถึงตอนนั้นสถานการณ์ที่เมืองเจ้อพวกท่านก็คงปิดไม่อยู่แล้ว"

เขารู้สึกว่าเซียวหลันยวนคงกลัวว่าเขากลับเมืองหลวงแล้วจะเอาเรื่องที่นี่พูดออกไป

"ให้ข้าลงนามสัญญาณก็ได้ รับประกันว่าจะไม่แพร่งพรายเรื่องที่เมืองเจ้อนี้ออกไป ไม่ใช่แค่จักรพรรดิเจา กระทั่งพ่อข้ากับทูตของข้าก็จะไม่เอ่ยถึง ถ้าหากมีอะไรจำเป็นต้องให้ข้าปิดเป็นความลับ ท่านก็เสนอมาได้เลย ข้ารับปากทั้งหมด"

เซียวหลันยวนได้ยินเขาพูดแบบนี้ ก็หัวเราะออกมาเบาๆ

"ต่อให้ใต้เท้าหยวนจะมา ก็ไม่ได้มีอะไรแย่นี่ ถึงอยา่งไรเจ้าก็ยังอยู่ที่นี่ ข้ายังยืมปากของใต้เท้าทูต ไปต่อรองกับจักรพรรดิได้นี่"

แบบนี้ก็ได้หรือ?

อ๋องเจวี้ยนเองก็ดูจะไร้ยางอายหน่อยๆ นี่คิดจะเอาเขาเป็นตัวประกัน?

แต่ดูจากท่าทีเขาแล้ว ก็เหมือนจะกล้าจริงๆ

หยวนอี้จู่ๆ ก็รู้สึกว่าตนเองจะดูถูกอ๋องเจวี้ยนเกินไป

"แล้วอ๋องเจวี้ยนหวังให้ข้าทำอะไรหรือ ถึงจะปล่อยตัวข้า?" เขาตอนนี้ก็ยืนยันแล้วว่าไม่ได้ติดโรคระบาด

ทุกวันเขาจะไปดื่มยาป้องกันล่วงหน้ากับพวกของไป๋หู่

คนข้างกายฟู่จาวหนิงล้วนไม่ติดโรคระบาดกันเลย พวกเขาทั้งๆ ที่สัมผัสผู้ป่วยเหล่านั้นอยู่ตลอดแท้ๆ นี่เป็นเรื่องที่ยอดเยี่ยมาก ดังนั้นเขาจึงเชื่อว่ายาที่พวกเขาดื่มทุกวันมีประสิทธิภาพในการป้องกันล่วงหน้า