อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1845

ฟู่จาวหนิงเองก็ไม่ได้สนใจหยวนอี้อีก หมุนตัวเดินเข้าไปในเรือน

นางกังวลหน่อยๆ ไม่รู้เมื่อกี้เข้ามารายงานด่วนเรื่องอะไร แต่ที่ทำให้เซียวหลันยวนรีบออกไปได้ จะต้องไม่ใช่เรื่องเล็กแน่

ตอนนี้เรื่องมากเกินไปแล้ว ถ้ายังมีเรื่องอะไรมาอีก นางเองก็แบ่งร่างไม่ไหวแล้ว แล้วก็กังวลว่าเซียวหลันยวนจะเหนื่อยเกินไป

"จาวหนิง รีบเข้ามาเร็ว ที่นี่มีคนป่วยกระตุกทั้งตัวจนนิ้วเริ่มม่วงแล้ว"

เสียงฟู่จิ้นเชินดังขึ้นอย่างเร่งร้อน

ฟู่จาวหนิงหน้าเปลี่ยนสี รีบเดินเข้าไป

คนป่วยคนนั้นเพิ่งจะส่งมาไม่ถึงสองวัน ประชาชนจากเมืองเจ้อ เดิมทีร่างกายก็อ่อนแอ ครั้งนี้บอกว่าตนเองป่วยอยู่ในบ้านมาหลายวัน พอครอบครัวพบก็รีบส่งตัวเขาเข้ามา สถานการณ์เดิมทีก็หนักอยู่แล้ว

ดังนั้นที่นี่แม้จะที่ทางไม่พอ แต่ฟู่จาวหนิงก็พยายามเว้นที่เพื่อรับเขาเข้ามา

หลังจากฟู่จาวหนิงเข้าไปตรวจสอบ สถานการณ์ก็วิกฤติ อุณภูมิร่างกายเขาสูงมาก นิ้วมือหงิกงอจนม่วง ร่างกายชักกระตุก

คนป่วยอื่นๆ ล้วนล้อมมุง พูดกันไปต่างๆ นานา คนที่มือไม้เป็นระวิงทำอะไรไม่ถูกก็มี ส่วนใหญ่ล้วนมีสีหน้าหวาดกลัว

ปกติพอเห็นสภาพป่วยเช่นนี้ คงจะช่วยเหลือไม่ได้แล้ว

คนที่ขี้ขลาดหน่อยก็ร้องไห้โฮออกมาอย่างรวดเร็ว

ก่อนหน้านี้ได้ยินว่ามีคนป่วยจนตาย พวกเขาจึงหวาดกลัวมาก แต่ถึงอย่างไรก็ยังไม่ได้เห็นกับตา แต่ตอนนี้อยู่ใกล้ๆ ตัวนี่เอง อยู่ตรงหน้าเลย แรงปะทะมันคนละแบบกันเลย

ฟู่จาวหนิงรีบลดอุณหภูมิทางกายภาพเขาอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็รีบฝังเข็มแก้ชัก

ที่นี่ไม่มีอุปกรณ์ นางจึงทำได้แค่ฝังเข็ม

แต่คนป่วยคนนี้ชักกระตุกรุนแรงมาก กล้ามเนื้อเกร็งตึงทั้งตัว กระทั่งฝังเข็มยังลำบาก

"เร็ว รีบกดเขาไว้!"

แต่พริบตาที่ฟู่จาวหนิงพูดคำนี้ ร่างของคนป่วยก็แข็งขึ้นทันที หยุดนิ่งชั่วพริบตา จากนั้นจึงผ่อนคลายลงมา

"ตาย ตายแล้วหรือ?" มีคนเอ่ยขึ้นเสียงสั่น