อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1834

นี่คือเงื่อนไขของจูเฉียนเฉี่ยน

ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวไม่รู้จะรับอย่างไร แต่ความจริงเป็นเช่นนี้

จูเฉียนเฉี่ยนคิดจะใช้วัตถุดิบยาตระกูลจูเหล่านั้น มาช่วงชิงโอกาสที่จะได้อยู่ข้างกายฟู่จิ้นเชิน

นางรู้อยู่แล้วว่าบังคับไม่ได้ ดังนั้นจึงแค่อยากได้เวลาสองสามวันที่จะอยู่ด้วยกัน ไม่กล้าพูดเงื่อนไขให้ฟู่จิ้นเชินมาแต่งงานกับนาง

"นางนี่ใจกล้าไม่เบา"

น้ำเสียงที่พูดคำนี้ของเซียวหลันยวนค่อนข้างเย็นเยียบ

ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวรู้สึกว่าถ้าเฉียนเฉี่ยนยังอยู่ที่นี่ ไม่แน่อ๋องเจวี้ยนอาจจะตบนางคว่ำไปเลยก็ได้

"ข้าเองก็เตือนนางแล้ว..."

"ดูท่าคำเตือนของเจ้ามันไม่ได้มีประโยชน์อะไรเลยสักนิด" เซียวหลันยวนเยาะเย้ยขึ้นมา น้ำสเียงของเขาทั้งเย็นทั้งเยียบ "ถ้าข้าต้องการวัตถุดิบยาของตระกูลจู จะมีช่องให้นางมาเสนอเงื่อนไขรึ?"

ช่างน่าขัน

ฟู่จาวหนิงฟังอารมณ์โกรธของเขาออก ยื่นมือไปทาบบนหลังมือเขา

แทบจะในทันที เซียวหลันยวนพลิกมือมาจับมือนางไว้ ถูกการกระทำเล็กๆ ของนางมาปลอบเช่นนี้ ก็เหมือนไม่ได้โกรธอะไรขนาดนั้นแล้ว

ฟู่จาวหนิงไม่อยากให้เรื่องราวต้องทำให้เขาลำบากใจ ถ้าหากเขาใช้อำนาจกดดันตระกูลจู นั่นก็คงบีบเอาวัตถุดิบยามาไว้ในมือได้ แต่เช่นนี้จะส่งผลกับชื่อเสียงเขา ถึงตอนนั้นตระกูลจูถ้าเข้าไปฟ้องร้องกับองค์จักรพรรดิ แล้วไปตรงกับความคิดขององค์จักรพรรดิเข้าพอดี ก็จะมีเหตุผลที่นำมาลงโทษเขา

เรื่องนี้ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้

ตระกูลจูส่งลูกสาวอย่างจูเฉียนเฉี่ยนมา ยิ่งไปกว่านั้นยังคิดจะให้ซือถูไป๋มาเป็นลูกเขยอีก อธิบายได้ว่าพวกเขามีความกล้าและวิธีการอยู่ ไม่ใช่คนที่ซื่อตรงอะไรแบบนั้น

"เรื่องนี้เดิมทีไม่ใช่เรื่องของท่านคนเดียว พวกเราจะไม่เอาภาระมาแบกไว้บนตัว" ฟู่จาวหนิงประชิดเข้ามา เอ่ยกับเซียวหลันยวนเบาๆ

"ถ้าอย่างนั้นจะเสียสละท่านพ่อตาไปหรือ?" เซียวหลันยวนเองก็พูดกระซิบกับนาง

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน