อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1832

แล้วก็นะ ที่นางอยากแต่งกับฟู่จิ้นเชิน ก็เพราะรู้ว่าความรักสามีภรรยาของพวกเขาดีมาก มองออกได้ว่าฟู่จิ้นเชินเป็นชายหนุ่มที่ให้ความสำคัญกับความรู้สึกและดูแลคนเป็น

ดังนั้นนางจึงยิ่งชอบเขาขึ้นไปอีก

"ข้าก็แค่อยากให้เขาแบ่งความรักสักเล็กน้อยมาให้ข้าบ้างก็พอแล้ว ข้าเองก็สามารถเรียกฮูหยินฟู่ว่าพี่สาวได้ด้วย หลังจากนี้ข้ากับพวกเขาก็ใช้ชีวิตกันอย่างมีความสุข ไม่ได้หรือไรกัน?"

ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวรู้สึกเหมือนมีอารมณ์ขุ่นมัวมาจุกอยู่ที่อก

เด็กคนนี้มันคิดอะไรอยู่กันแน่? ทำไมถึงมีความคิดแบบนี้ได้กัน?

"เจ้าอยากจะมีชีวิตมีสุขกับพวกเขา แล้วเจ้าเห็นว่าพวกเขายอมที่จะรับเจ้าเข้าไปไหม?"

ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวรู้สึกว่าถ้านี่เป็นลูกสาวเขาเอง เขาคงได้ตบเรียกสตินางไปแล้ว

น่าเสียดายที่เป็นหลายสาวของฮูหยินเขา

"พวกเขาเดิมทีก็มีชีวิตที่ดีอยู่แล้ว ทำไมจะต้องเพิ่มอีกคนเข้าไปด้วยกัน? ถ้าเป็นเจ้า เจ้าจะยอมไหม? ฮูหยินฟู่เป็นฮูหยินหลักคนเดียวไม่ดีหรือ? ทำไมจะต้องมาต้อนรับผู้หญิงอีกคนเข้าไปเรียกตนเองว่าพี่สาวด้วย? สมมติว่าเจ้าเป็นฮูหยินฟู่ เจ้าจะยอมไหม?"

"ข้า..."

จูเฉียนเฉี่ยนลองแทนที่ดู ก็พูดอะไรไม่ออก

นางเองก็ไม่ยอมเหมือนกัน

"เจ้าคิดว่าตัวเจ้ามันดีนักหรือ? เจ้าคิดว่าคุณชายฟู่เป็นผู้ชายที่ชอบของใหม่ทิ้งของเก่าเรอะ?"

"ท่านลุง แต่ข้าชอบเขาจริงๆ..."

"เจ้าหุบปาก"

ตอนนี้พูดได้แค่ว่าจูเฉียนเฉี่ยนโชคไม่ดี เข้ามาก็ออกไปได้ยากแล้ว

"ไม่แปลกใจที่จะมีโรคระบาดเยอะขนาดนี้ แต่ว่าวิชาแพทย์ของหมอฟู่ไม่ใช่ว่าดีมากหรือ? หรือว่านางก็ยังรักษาไม่ได้?"

"วิชาแพทย์ของหมอฟู่ดีมาก แต่นางเองก็ไม่ใช่เทพเซียน โรคที่ไม่เคยเจอมาก่อน นางก็ต้องศึกษาค้นคว้าก่อนสิ? หลักๆ คือตอนนี้ยังขาดแคลนวัตถุดิบยาอยู่ เรื่องนี้ทำให้หมอฟู่ปวดหัวมาก"

จูเฉียนเฉี่ยนกลอกตา จู่ๆ ก็นึกความคิดหนึ่งออก

"ท่านลุง สองปีนี้พวกเราไม่ใช่ปลูกยาอยู่ไร่หนึ่งหรือ?"

ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวถลึงตาโตมองนาง "มันปลูกติดด้วยหรือ? ไม่ใช่บอกว่าปลูกอะไรก็ตายหมดจนเสียเงินเสียทองไปไม่น้อยรึ?"

"ไม่ใช่เสียหน่อย นั่นมันเอาไว้หลอกคนอื่น ปลูกติดแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นยังเก็บเกี่ยวได้เยอะด้วย พ่อข้าให้ข้ามา ก็เพื่อจะบอกท่านเรื่องนี้นั่นล่ะ"