อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1820

ฟู่จาวหนิงมาถึงเรือนหน้า เสี่ยวเยว่กับไฉ่เอ๋อร์ก็แทบจะรับมือไม่ไหวแล้ว

เพราะจูเฉียนเฉี่ยนกระชากเสื้อผ้าตนเองออกหมดแล้ว สีหน้าก็แดงก่ำ สายตาที่มองพวกนางล้วนประกายที่ทำให้คนหวาดกลัวได้อยู่

ถ้าไม่ใช่เพราะอายคน เสี่ยวเยว่ก็อยากจะถามหมอหลวงเผียว ว่าพอโดนยานี้แล้ว จะกลายเป็นพวกกินไม่เลือก แล้วหันมากัดนางกับไฉ่เอ๋อร์หรือเปล่า?

หญิงสาว ไม่น่าจะมีประโยชน์หรอกกระมัง?

"แม่นาง ขอร้องล่ะ รีบได้สติเสียที!" ไฉ่เอ๋อร์เห็นสภาพนี้ของจูเฉียนเฉี่ยนแล้วรู้สึกพังทลายมาก

พวกนางลงกลอนที่ประตู ไม่เช่นนั้นถ้ามีชายหนุ่มทะเล่อทะล่าเข้ามาแล้วเห็นสภาพของจูเฉียนเฉี่ยนเข้าล่ะก็ จูเฉียนเฉี่ยนคงจะมีชีวิตต่อไปไม่ได้แล้ว

เสี่ยวเยว่เห็นแล้วก็รู้สึกไม่มีทางเลือก นางคิดจะฟาดจูเฉียนเฉี่ยนให้สลบไป

แต่หมอหลวงเผียวบอกว่าสกัดจุดชีพจรก็ยังไม่ได้ผล

"สาดน้ำเย็นใส่นางได้ไหม" เสี่ยวเยว่ถาม

ที่นี่มีน้ำเย็นอยู่กาหนึ่ง เย็นชืดไปแล้ว

"แบบนั้นแม่นางข้าจะเป็นหวัดไหม?" ไฉ่เอ๋อร์กลัวขึ้นมา

เสี่ยวเยว่เอาชุบน้ำ จากนั้นปิดไปบนหน้าจูเฉียนเฉี่ยน

"ทำแบบนี้จะได้สติมาหน่อยไหม?"

จูเฉียนเฉี่ยนรู้สึกเย็ฯวาบ แต่ก็แค่สั่นขึ้นมา ยังไม่ได้สติ ซ้ำยังกำมือของเสี่ยวเยว่แน่นขึ้นไปอีก

สายตานางเลือนลางไปหมดแล้ว งึมงำร้องเขึ้นว่า "ท่านผู้มีพระคุณ..."

เสี่ยวเยว่สีหน้าเปลี่ยนไปอีกครั้ง

ให้ตายเถอะ ขนาดเพศก็ยังมองผิดไปแล้ว จูเฉียนเฉี่ยนเห็นนางเป็นคุณชายฟู่แล้วกระมัง?

นางออกแรงดึงแขนตนเองกลับมา แต่จูเฉียนเฉี่ยนกลับเกาะนางแน่น แล้วยังออกแรงจะเข้าหาตัวนางด้วย

"รีบดึงนางออก..." เสี่ยวเยว่ขนลุกชูชันไปทั้งตัวแล้ว

ไฉ่เอ๋อร์ออกแรงดึงตัวจูเฉียนเฉี่ยน แต่ก็ดึงไม่ไหวเลย

"ข้าดึงไม่ออก..."

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน