อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1816

จากนั้นนางก็ร้อนรนขึ้นมา รีบพลิกค้นของด้านใน แต่ไม่ว่าจะพลิกอย่างไร กล่องใบนั้นก็หายไปแล้ว!

พอเห็นท่าทางของเฉินเซียง องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นก็หน้าเปลี่ยนสีทันที

"มีอะไรหรือ?"

"ของหายไปแล้วเจ้าค่ะ!"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นลุกพรวดขึ้นมา เดินโซซัดโซเซเข้าไป และรื้อคนพลิกหาด้วยเช่นกัน

"หายไปได้อย่างไรกัน? ข้าเห็นเจ้าเอามาใส่ในกล่องนี้แล้วแท้ๆ!"

"นั่นสิ ข้าน้อยวางมันไว้ในนี้จริงๆ แล้วยังลงกลอนไว้อีก หลังจากลงกลอนแล้วก็ไม่ได้เปิดออกอีกเลย แล้วมันหายไปได้อย่างไรกัน?"

เมื่อครู่นางเองก็หยิบกุญแจปิ่นปักผมออกมาเปิดกลอน ไม่มีร่องรอยถูกแตะต้องเลย!

"รีบหาดูให้ทั่ว"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นลนลานมาก สิ่งของไม่ใช่แค่นางต้องการนำไปเจรจาเงื่อนไขเท่านั้น แต่สำหรับอ๋องเจวี้ยนแล้วยังสำคัญมากอีกด้วย ถ้าหากมาหายในมือนาง แล้วอ๋องเจวี้ยนรู้เข้าภายหลัง แล้วนางจะทำอย่างไรกัน?

นายบ่าวทั้งสองรื้อค้นในห้องกันเลเเทะ ค้นหาทุกซอกทุกมุม แต่ก็หาไม่พบ

"จะต้องถูกหมอเทวดาฟู่เอาไปแล้วแน่ นางเคยเข้ามาในห้องพวกเรา" เฉินเซียงร้องขึ้นมา "ที่นี่มีแต่คนของนาง คนเหล่านั้นล้วนช่วยเหลือนาง ตอนที่พวกเรากลับมาจะต้องถูกคนเห็นแล้วแน่..."

"นางไม่เหมือนคนที่จะมาขโมยของคนอื่นนะ"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นส่ายหัว

"ทำไมจะไม่เหมือนกัน? นางเองก็ไม่ใช่คนดีอะไร นางกำลังรักษาคนที่นี่ จะต้องแค่เพื่อชื่อเสียงแน่นอน นางมันเป็นคนปลิ้นปล้อนจอมปลอม!"

"น่าจะเพราะข้าสร้างความประทับใจให้อ๋องเจวี้ยนลึกล้ำไป ดังนั้นอ๋องเจวี้ยนพอมาถึงก็เอ่ยถึงตัวข้ากับนาง"

หมอหลวงเผียวพิจารณาตัวเขาผาดหนึ่ง จากนั้นก็มองไปทางไป๋หู่ "เช่นนั้นหรือ?" เฮอะๆ เขาเองก็พูดอะไรออกมาไม่ได้ หรือต้องบอกออกมา ว่าพระชายาอ๋องเจวี้ยนไม่ยอมให้เขาอยู่ข้างกาย แล้วยังสั่งคนให้มาจับตาดูเขาไว้อีกด้วย?

คุณชายหยวนคนนี้มองแล้วก็แปลก ไม่รู้ว่ามาเมืองเจ้อทำอะไร

ตอนนี้เองที่เสี่ยวเยว่ไปรับคนป่วยที่ประตูใหญ่ ก็เห็นรถม้าคุ้นๆ ตาคันหนึ่งควบเข้ามา

ในใจนางรู้สึกไม่ค่อยดี ร้องขึ้นไปว่า "สืออี!"

สืออีออกมาแล้ว "เกิดอะไรขึ้น?"

"ข้าเห็นรถม้าคันนั้น!"