อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1807

สิ่งที่ทำให้ตาองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นขุ่นเคืองคือ ฟู่จาวหนิงคล้องแขนอ๋องเจวี้ยนเดินเข้ามา

"พวกเขาทำไมถึงคล้องแขนกันเดินแบบนั้นล่ะ?"

เฉินเซียงถลึงตาโต

นางไม่เคยเห็นสามีภรรยาเดินกันแบบนี้เลย ปกติแล้ว ภรรยาจะเดินอยู่ด้านหลังสามีประมาณครึ่งก้าวนี่ หรืออย่างมากก็ไหล่ชนไหล่

แต่พออยู่ภายนอกก็ต้องคอยระวังเรื่องมารยาท มีใครเขามาคล้องแขนเดินกันแบบนี้บ้าง?

ยิ่งไปกว่านั้นตัวฟู่จาวหนิงเองก็ยังเอนมาเบียดแขนอ๋องเจวี้ยนด้วย

"นางเดินแบบนี้มันดูสง่างามตรงไหน บิดๆ เบียดๆ เงอะงะงุ่มง่ามเหมือนอะไรล่ะนั่น?" เฉินเซียงกดเสียงต่ำ พูดแบบไม่พอใจกับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น "นี่มันดูเป็นพระชายาตรงไหนกัน?"

เหมือนพวกอนุภรรยาที่เอาแต่เบียดเสียดชายหนุ่มมากกว่า

พระชายาตัวจริงต้องมีท่าทีสง่างาม มีคุณธรรม บุคลิกภาพโดดเด่นสิ

ทำตัวออดอ้อนแบบนี้ มันเหมือนกับปีศาจสาวที่อยากจะสูบพลังหยางจากชายหนุ่มจนตัวสั่นอย่างไรอย่างนั้น เหมือนพวกอนุภรรยาที่ไร้เกียรติ

เฉินเซียงถึงอย่างไรก็ไม่ชินตา

แต่ไม่รู้เพราะอะไร องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นกลับรู้สึกอิจฉาจนควบคุมไม่อยู่

ชายหนุ่มที่เย็นชาขนาดนั้นแบบอ๋องเจวี้ยน ก็ยังตามใจให้ฟู่จาวหนิง แล้วยังปรับก้าวการเดินตามนางด้วย เหมือนกับต้นไม้ใหญ๋ที่คอยให้ดอกไม้พึ่งพาอาศัยอย่างไรอย่างนั้น

ทั้งสองคนดูแล้วเข้ากันมาก เป็นความสนิทสนมที่คนอื่นจะแทรกอย่างไรก็เข้าไปไม่ได้

นางไม่เคยเห็นสามีภรรยาที่เป็นแบบนี้

"องค์หญิงใหญ่รอท่านจนจะร้องไห้อยู่แล้ว" ฟู่จาวหนิงบอกกับเซียวหลันยวน

"นางมาขอร้องข้า รอหน่อยแล้วเป็นอะไรกัน?"

"ท่านจะช่วยนางไหม?"

"ก็ต้องดูว่านางฉลาดหรือเปล่า" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้น

"ฉลาดก็จะช่วยหรือ?"

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน