อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1801

ฟู่จาวหนิงเก็บเครื่องพยากรณ์กลับเข้าไปในมิติ แล้วก็ถูกเซียวหลันยวนกอดเข้าไปในผ้าห่ม

เขาคลุมผ้าห่มนางให้ดี จูบไปที่ปากนางเบาๆ เอ่ยขึ้นแผ่วเบาว่า "เจ้าก็นอนให้สบาย ข้าจะทำการอย่างระวัง"

"ได้"

เซียวหลันยวนเป่าเปลวเทียน ออกประตูไปอย่างแผ่วเบา

"ท่านอ๋อง?" ชิงอีออกมาจากมุมมืด

รู้สึกเกินคาดหน่อยๆ ที่ท่านอ๋องจะออกไปตอนดึกขนาดนี้ คืนนี้ไม่ใช่ควรอยู่กับพระชายาหรอกหรือ?

"ไป" เซียวหลันยวนกลับไม่อธิบายอะไรมาก

ตอนมาถึงทางตาเฒ่าอู๋ ในคืนเงียบสงัดเช่นนี้ กลับได้ยินเสียงไอค่อกแค่กอยู่

แค่กๆๆๆ

มีทั้งที่ดังขึ้นครั้งสองครั้ง และมีที่ดังขึ้นต่อเนื่องไม่หยุด

มีทั้งที่ดังจนปอดแทบฉีก ทำเอาคนที่ไม่ไอฟังแล้วรู้สึกคันขึ้นมาที่คอเลย แทบจะไอตามไปด้วย

"ท่านอ๋อง คนเหล่านี้ป่วยหนักมาก" ชิงอีเอ่ยขึ้นเสียงต่ำ

เขาเห็นว่าท่านอ๋องยังมาที่ตาเฒ่าอู๋ทางนี้ จึงรู้สึกกังวลขึ้นหน่อยๆ

"อืม ดังนั้นหวังว่าจาวหนิงจะค้นคว้ายาที่สามารถสะกดอาการป่วยนี้ออกมาได้ ไม่ให้มันระบาดต่อไปอีก ไม่เช่นนั้นก็ไม่อยากจะคิด"

เซียวหลันยวนถึงแม้จะปวดในที่ฟู่จาวหนิงอยู่ที่นี่ แต่เขาก็เข้าใจดี ตอนนี้เมืองเจ้อต้องการนางจริงๆ

ไม่ใช่แค่เมืองเจ้อ แคว้นเจาก็ต้องการนาง

ถ้าหากโรคนี้ระบาดออกไป ถ้าป่วยทีก็ป่วยกันทั้งเมืองนี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเลยนะ

เขารีบถามเรื่องเครื่องพยากรณ์ จากนั้นจะได้รีบทำเรื่องที่ควรทำเสีย นั่นก็คือไปหาวัตถุดิบยากับกำลังคน

แล้วก็ หาวิธีจัดที่พักให้กับผู้ประสบภัยเหล่านี้ด้วย

ตอนนี้ทูตแคว้นหมิ่นยังอยู่ที่เมืองหลวง ไม่รู้ว่ามีเป้าหมายอะไร เมืองเจ้อจะมาวุ่นวายขึ้นในตอนนี้ไม่ได้ เพื่อไม่ให้แคว้นหมิ่นมีข้ออ้างในการเจรจาต่อรอง

"ข้าเข้าไปคนเดียวก็พอ"

"ท่านอ๋อง ให้ข้าน้อยเข้าไปด้วยเถอะ"

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน