อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1799

"กล่องใบนี้ เป็นงานฝีมือของตระกูลปัน"

แตกต่างกับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นที่ได้กล่องมาแล้วศึกษาอยู่นานแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เซียวหลันยวนหมุนๆ ดูก็สรุปออกมา

"ตระกูลปัน?"

"อืม" เซียวหลันยวนพูดไปด้วย มือเองก็คลำๆ ไปด้วย "หลานหรงไม่ใช่ว่าค้นข้อมูลเกี่ยวกับตงฉิงมาหรือ? ตอนนั้นลุงเสิ่นเองก็มอบหนังสือมาให้ ด้านบนมีการแนะนำตระกูลบางส่วนของตงฉิงไว้ ตระกูลปันก็อยู่ในนั้นด้วย"

"พูดเช่นนี้ ตระกูลปันก็เป็นช่างอย่างนั้นหรือ?"

ฟู่จาวหนิงอดคิดถึงหลู่ปัน(นักประดิษฐ์เลื่องชื่อในประวัติศาสตร์จีน)ขึ้นมาไม่ได้

ที่นี่ก็มีตระกูลปันด้วย ดูแล้วก็ลึกลับเอาการ

"อืม เข้าใจแบบนี้ได้"

เซียวหลันยวนตอนเพิ่งเริ่มยังดูช้าๆ อยู่ ลูบๆ คลำๆ แต่ไม่นานนักก็ดูรวดเร็วขึ้นมา กล่องไม้ที่ดูสมบูรณ์แบบนั่นไม่รู้เขาทำอีท่าไหน ตรงนี้กลับดึงได้ตรงนั้นกลับกดได้ขึ้นมา

ฟู่จาวหนิงมองเขาเล่นอยู่ครู่หนึ่ง ก็ไม่ได้ถามอะไร นั่งมองเขาเปิดกล่องใบนั้นอยู่ข้างๆ

นิ้วของเขามีข้อต่อชัดเจน เรียวสวย เล็บสะอาดเรียบร้อยราวกับเป็นงานศิลปะ

สองมือนี้ ไม่เอาไปเล่นเปียโนคือน่าเสียดายมาก

ตอนที่ความคิดฟู่จาวหนิงเริ่มเตลิด ก็ได้ยินเสียงดังแกร๊ก กล่องเปิดออกแล้ว

ของที่อยู่ด้านในเผยออกมา ไม่รู้ว่าเซียวหลันยวนใช้วิธีอะไร ถึงได้กดๆ ดึงๆ กล่องไม้ที่เปลี่ยนรูปร่างจนกลายเป็นไม้กระดานเรียบแผ่นหนึ่งไปแล้ว

ด้านบนสลักอักษรไว้

ฟู่จาวหนิงถลึงตาโต

ตอนนี้เป็นช่วงดึกสงัดเงียบสงบ เดิมทีนางคิดว่าตนเองต้องรีบพักผ่อน แต่ตอนนี้พอเห็นของชิ้นนี้ ก็ไม่เหลือความง่วงแล้ว กลับรู้สึกอยากรู้อยากเห็นขึ้นมา

"นี่มันคือ...เข็มทิศหรือ?"

ฟู่จาวหนิงมองสิ่งที่เซียวหลันยวนหยิบออกมา

จะบอกว่าเป็นเข็มทิศก็ไม่ค่อยคล้าย

"เครื่องพยากรณ์ได้ยินว่าสิบห้าปีถึงจะสร้างขึ้นมาได้ชิ้นหนึ่ง นอกจากวัตถุดิบที่มีอยู่น้อยแล้ว ยังเป็นเพราะใช้งานฝีมือซับซ้อนมาก จุดดาวทองแดงนับร้อยบนนี้ ถ้าตกอยู่บนพื้นจะมองไม่เห็น แต่กลับต้องนำมาสลักฝังไว้บนแผ่นเหล็กนี้อย่างประณีต ตำแหน่งต้องแม่นยำด้วย"

เซียวหลันยวนมองเครื่องพยากรณ์ในมือ หมุนดูอยู่พักหนึ่ง ก็เก็บจานนี้ลงมา มันก็กลับมาเป็นทรงกระบอกอีกครั้ง จากนั้นจึงส่งให้ฟู่จาวหนิง

"หมุนแล้วมองจากต้นก้น"

ที่ก้นมีอะไร?

นี่จะมองเห็นอะไร?

ฟู่จาวหนิงรับมา หมุนไปดูตรงก้น แนบเข้ามากับดวงตา ก็พบว่าที่ก้นมีรูอยู่ พอแนบกับดวงตาแล้วหรี่ลง ก็เหมือนได้มองลอดเข้าไปยังจักรวาลมืดมิดที่มีแสงสว่างเล็กๆ ระยิบระยับภายในนั้น

ราวกับเป็นอวกาศจริงๆ

แต่พอยกเจ้าสิ่งนี้ออก มันก็เป็นเพียงวัตถุเย็นๆ ที่ทำขึ้นจากพวกเหล็ก ทองแดง ทองหรือเงินเท่านั้น

นางมองไปอีกครั้ง ก็ตกตะลึงขึ้นมา

ตอนนี้ไม่รู้สึกแปลกใจแล้วว่าจะสร้างขึ้นมาต้องใช้เวลาถึงสิบห้าปี นางยังคิดไม่ออกเลยว่าของสิ่งนี้ทำออกมาได้อย่างไร!