อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1770

แล้วก็ไม่รู้ว่าชายชราคนนั้นคือใคร กล่องใบนั้นหน้าตาเป็นอย่างไร ใส่อะไรเอาไว้

เรือ่งนี้สำหรับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นแล้วเป็นเรื่องสำคัญมากแน่นอน จะถามนางอย่างไรก็คงไม่ยอมพูดออกมาแน่

แต่ก็ไม่เป็นไร พอถึงเวลานางก็ให้คนจับตาดูองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นไว้เสียก็จบ

"องค์หญิงใหญ่ ตอนนี้จะฝังเข็มหยุดอาการไอหรือยัง?"

ฟู่จาวหนิงเดินเข้าไป เคาะประตู

เสียงในห้องก็เงียบลงมาทันที

ฟู่จาวหนิงแอบขำ นี่คงทำให้นายบ่าวทั้งสองคนตกใจแน่ พวกนางน่าจะลนลานไม่รู้ว่านางได้ยินคำพูดเมื่อครู่นี้หรือเปล่า

แล้วก็ตามคาด หลังจากเฉินเซียงมาถึงประตูก็ถามนางขึ้น "หมอเทวดาฟู่มาเมื่อไรกัน? คงไม่ได้ยืนอยู่ที่ประตูนี้พักนึงแล้วใช่ไหม?"

"ข้ามีเวลามาเสียกับพวกเจ้าซะที่ไหนกัน? สามีข้าเองก็มาแล้ว ข้าก็ต้องอยากรีบฝังให้เสร็จแล้วออกไปพบเขาสิ"

ฟู่จาวหนิงแกล้งยั่วดโมโหองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเสียหน่อย

พอได้ยินคำนี้ของนาง องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นก็รู้สึกโชคดีที่นางไม่ได้ยินคำพูดเมื่อครุ่ พลางรู้สึกปวดจี๊ดขึ้นมา ชายคนนั้นที่นางอยากแต่งงานด้วย ตอนนี้เป็นสามีของคนอื่นไปแล้ว

"ความรักของหมอเทวดาฟู่กับอ๋องเจวี้ยนดีขนาดนี้เชียวหรือ?"

"แน่นอนสิ องค์หญิงใหญ่ไม่ใช่ว่าเห็นแล้วหรือ?" ฟู่จาวหนิงวางเข็มลงบนโต๊ะ "เอาล่ะ ตอนนี้ก็ให้ความร่วมมือกับข้าในการฝังเข็มได้แล้วใช่ไหม?"

"รบกวนหมอเทวดาฟู่ด้วย"

ครั้งนี้ องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นให้ความร่วมมือแล้วจริงๆ ไม่กล้าขยับตัวเลย กระทั่งไม่พูดอะไรไร้สาระด้วย

เพราะนางอยากจะหายดีแล้วจริงๆ

ฟู่จาวหนิงหลังจากฝังเข็มเสร็จก็เก็บกล่องยา "ก่อนหน้านี้ที่ท่านอ๋องข้าบอกว่าต้องการค่ารักษา พอถึงเวลาแล้วองค์หญิงใหญ่ก็เตรียมไว้ด้วยนะ"

"ท่าน ท่านจะไปแล้วหรือ?"

รับกรรมไปแล้วกัน

นางไม่ใช่ว่าไม่โกรธเสียหน่อย

"แล้วก็นะ ถ้าไม่ใช่เพราะถ้าองค์หญิงใหญ่ยังไอต่อไปจนต้องเปลืองยาของพวกเรา ข้าเองก็ไม่อยากจะฝังเข็มให้นางหรอก"

อุ๊บ

หลังจากพูดจบ ฟู่จาวหนิงก็ออกไปแล้ว

"องค์หญิงใหญ่ นาง! นางแค่กๆๆ..."

หลังจากนั้น เฉินเซ๊ยงก็ไอขึ้นอย่างรุนแรง

ฟู่จาวหนิงไม่สนใจพวกนาง พอเก็บของตนเองเสร็จ เข้าไปในห้องเภสัชจัดการฆ่าเชื้อตนเองจนเรียบร้อยก็ตรงไปที่เรือนหน้าทันที

นางคิดถึงเซียวหลันยวนจริงๆ!