อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1765

"เสร็จแล้ว ห้าวันอย่าให้โดนน้ำล่ะ อีกสองสามวันข้าจะมาเลาะด้ายออกให้"

"แค่นี้คือเสร็จแล้วหรือ?" อันเหนียนถามขึ้นอย่างงงงัน

"ทำไม รู้สึกว่ายังเย็บไม่สะใจพอหรือ?" เซียวหลันยวนต่อคำเขามาให้ "ข้าเฉือนให้เจ้าอีกสักแผลดีไหม?"

ฟู่จาวหนิงหัวเราะพรวดขึ้นมา "อย่าเอะอะ"

อันเหนียนแหงนตาขึ้นมองเซียวหลันยวน "จริงด้วย อ๋องเจวี้ยน ท่านรู้ใช่ไหม องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น..."

"อ๋องเจวี้ยน"

เสียงอันเหนียนยังไม่ทันขา ดในประตูวงกลมก็มีเสียงอ่อนหวานดังขึ้น ใช้น้ำเสียงน้อยเนื้อต่ำใจน่าสาร เรียกเซียวหลันยวนขึ้นมา

เซียวหลันยวนมองไป

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นผอมลงไปมาก!

ยิ่งไปกว่านั้นหน้ายังเหลือง ตาบวมแดง ถูกเฉินเซียงประคองขึ้นก็ยังยืนไม่นิ่ง อ่อนไหวเหมือนต้นหลิ่วต้องลม

"นางทำไมเปลี่ยนไปแบบนี้?" เซียวหลันยวนไม่เข้าใจ

เขารู้อยู่แล้วว่าองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นอยู่ที่นี่ จดหมายของพวกเขามีเขียนไว้แล้ว

อันเหนียนเลิกคิ้วขึ้น "แล้วนางเดิมทีเป็นอย่างไรกัน? โอ้ ข้าน้อยลืมไป ปีที่แล้วอ๋องเจวี้ยนไปต้าชื่อมานี่นะ ได้ยินว่าตอนนั้นช่วยชีวิตองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นไว้ด้วยนี่ ใช่ไหม?"

ใต้เท้าผู้ตรวจการที่ซ่อนนัย อยากจะเอาคืนที่อ๋องเจวี้ยนแดกดันใส่เขาเมื่อครู่เสียจริง

อ๋องเจวี้ยนบอกว่าองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเปลี่ยนไปเป็นแบบนี้ แสดงว่าก่อนหน้านี้เขาจำรูปร่างหน้าตาขององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นได้สินะ ถึงได้พูดออกมาว่านางเปลี่ยนไป

แล้วยังมาบอกว่าไม่มองหญิงอื่นอีก

อ๋องเจวี้ยนเหลือบมองอันเหนียน "ผู้ตรวจการอันเจ็ฐที่ปากด้วยหรือ? ต้องเย็บปิดเสียหน่อยไหม?"

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน