อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1759

มาถึงด้านนอกโรงหมอ ก็มีองครักษ์รีบตรงออกมาต้อนรับ เพราะคนที่มานั้นพลังท่วงท่าน่าตกตะลึง ตอนที่เข้ามาก็ทำให้องครักษ์จวนอ๋องรู้สึกได้ถึงแรงกดดัน

หลังจากออกมาพอเห็นคนลงจากหลังมาราวกับสายลม องครักษ์ก็ดวงตาเป็นประกาย ลิงโลดกันขึ้นมา

"ท่านอ๋อง!"

ท่านอ๋องมาหรือ? ท่านอ๋องมาแล้ว!

องครักษ์แทบจะคิดว่าตนเองฝันไป

"พระชายาอยู่ที่ไหน?" ตอนที่เซียวหลันยวนเข้ามาเจอกับผู้บริหารท้องถิ่นโหยว ไม่คิดจะให้เขาได้คารวะเลย แต่ถามถึงสถานที่ที่ฟู่จาวหนิงอยู่ทันที แล้วพุ่งผ่านไปราวกับสายลม

"อยู่ที่ห้องข้างฝั่งตะวันตก..."

สเียงขององครักษ์ยังไม่ทันพูดจบ ร่างของเซียวหลันยวนก็หายไปจากตรงหน้าเขาแล้ว

"ดีเหลือเกิน ท่านอ๋องมาแล้ว"

องครักษ์รีบเข้าไปจูงม้า

ตอนนี้ ฟู่จาวหนิงที่กำลังฟังคำพูดพวกนั้นของเฉินเซียง นางก็รู้สึกว่ามันเหลวไหลไร้สาระมาก

"หุบปาก!"

ฟู่จิ้นเชินรีบเดินเข้ามา เมื่อครู่เขาจัดการจัดแจงที่พักให้กับคนป่วยอีกหลายคน ได้ยินคำพูดของเฉินเซียงแล้วก็โมโหจนอยากจะเตะสาวใช้คนนี้ออกไปทันที

"จาวหนิง เจ้าไปดูใต้เท้าอันซะ"

ฟู่จิ้นเชินโบกมือให้ฟู่จาวหนิง

คนที่อยู่นอกเรือนก็ล้วนได้ยินคำพูดเมื่อครู่ของเฉินเซียงหมด เพราะนางตะโกนออกมา

ต่งฮ่วนจือถลึงตาอ้าปากค้าง

สืออีกับไป๋หู่กำหมัดแน่น ไร้สาระเสียจริง!

พวกเขามองไปทางอันเหนียนด้วยสัญชาตญาณ

ใต้เท้าอันก้มหน้าลง มือกุมขมับไม่พูดอะไร

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน