อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1754

ต้องจ่ายเงินเองเพื่อซื้อวัตถุดิบยาจากโรงยาทงฝูจริงหรือ?

"เช่นนั้นถ้าโรคนี้ระบาดออกมา คนป่วยยิ่งเยอะขึ้นเรื่อยๆ ล่ะ?" ต่งฮ่วนจือถาม

นั่นมันเป็นเงินก้อนโตมากเลยนะ

ต่อให้จวนอ๋องเจวี้ยนก็เถอะ เงินของอ๋องเจวี้ยน จะหายไปจำนวนมากเลยทีเดียว

เพราะพวกขเาไม่รู้ว่านับจากนี้จะมีคนป่วยมาอีกเรื่อยๆ หรือเปล่า ถ้าหากเพิ่มเป็นพันคนล่ะ?

ถ้าหากระบาดไปถึงเมืองอื่นอีกล่ะ?

"นอกจากวัตถุดิบยา ยังมีกำลังคนอีก ยังต้องสถานที่อยู่อาศัยอีก จะมาแออัดกันแบบนี้ไม่ได้ ตอนที่ล้วป่วย ยังต้องมีคนคอยดูแลพวกเขา ศิษย์น้องหญิง ตอนที่เจ้ารักษาพวกเขายังต้องฝังเข็ม แต่ที่นี่มีเจ้าแค่คนเดียวที่เป็น..."

ต่งฮ่วนจือยิ่งพูดก็ยิ่งรู้สึกว่า หากยังดูแลต่อไป ฟู่จาวหนิงได้ตายก่อนแน่

นางคนเดียว จะดูแลคนป่วยมากขนาดนั้นได้ยังไงกัน?

"ศิษย์น้องหญิง ถ้าหากเจ้ายังทนต่อไป ต่อให้ไม่มมีโรคระบาด เจ้าก็จะล้มเอานะ"

สืออีเองก็ตาแดงก่ำ

ฟู่จาวหนิงเงียบไปพักหนึ่ง ตอบว่า "ใต้เท้าอันไประดมพลหมอกับวัตถุดิบยาจากที่อื่นแล้ว"

"พวกเรารู้ ใต้เท้าอันเป็นผู้ตรวจการคนหนึ่ง ตำแหน่งข้าราชการเขาไม่ได้ใหญ่โตขนาดนี้จะสั่งการผู้บริหารท้องถิ่นในสถานที่ต่างๆ เพื่อให้ระดมกำลังหมอกับวัตถุดิบยาเข้ามาได้"

ฟู่จิ้นเชินเองก็จนใจ "เรื่องของข้าราชการ ก็ไม่ไดง่ายดายเช่นนั้นจริงๆ ต่อให้ครอบครัวยินยอม ก็ยังมีกระบวนการอีกมากมาย ชักช้ายืดยาด ไม่รู้ว่าตอนไหนถึงจะทำสำเร็จ"

สืออีเอ่ยขึ้น "ต่อให้ยินยอมจะมา แต่เส้นทางเองก็ห่างไกล ที่ใกล้ที่สุดก็ยังเป็นเมืองหลวง..."

"เรื่องนี้ ยังต้องให้ราชสำนักรับผิดชอบด้วย" ฟู่จิ้นเชินเอ่ยขึ้น

องค์จักรพรรดิถ้ายังไม่มีวิธีการอะไรอีก เช่นนั้นเขาก็จะกลับไปเมืองหลวงรอบหนึ่ง

ฟู่จิ้นเชินคิด เขาต้องหาวิธีอะไรสักอย่าง บีบให้จักรพรรดิส่งเงิน แล้วสั่งการกำลังพลมาทางนี้

"องค์จักรพรรดิทำเกินไปแล้ว!"

สืออีกัดฟันกรอด เห็นพระชายาตนเองลำบากขนาดนี้ที่นี่ เขาเองก็ชิงชังองค์จักรพรรดิขึ้นมาแล้ว

"นี่เป็นแผ่นดินของเขา ที่นี่คือประชายชนของเขา เขาเป็นจักรพรรดิทำไมจึงไม่สนใจเลย?"

ฟู่จาวหนิงตอนนี้รู้สึกหน้ามืด

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน