อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1749

เฉินเซ๊ยงเดินไปเดินมา กัดฟัน ทำความเคาระ "หมอเทวดาฟู่ แค่กๆ รบกวนท่านไปฝังเข็มให้พวกเราที..."

"ยุ่งอยู่ ตอนนี้ยังไปไม่ได้" ฟู่จาวหนิงไม่แม้แต่จะเงยหน้า

เฉินเซียงขบฟันแน่น "เช่นนั้นพวกเราจะรอ ขอเชิญหมอเทวดาฟู่รีบมาด้วย!"

องค์หญิงใหญ่อ่อนข้อให้แล้ว นางเองก็ทำได้แค่ก้มหัวต่ำ

รอจนนางออกไปแล้ว ป้าหนิวจึงเบ้ปาก "กว่าจะมากันได้?"

วิชาแพทย์ของหมอฟู่นั้นยอดเยี่ยมมาก ถ้าไม่ใช่พวกนางรนหาที่ตายกัน ต่อให้อาจจะไม่ได้ดีขึ้นทั้งหมด แต่อย่างน้อยก็ต้องดีขึ้นบ้าง

ตอนนี้องค์หญิงใหญ่นั่นแค่ลุกจากเตียงก็ยังไม่ได้ เฉินเซียงนี่ก็เหมือนจะเป็นลมแหล่ไม่เป็นลมแหล่อยู่แล้ว

ร่างกายของตัวเองแท้ๆ ทำไมต้องมาทะเลาะกับหมอแบบนี้กัน?

ฟู่จาวหนิงกว่าจะจัดการเสร็จ มานั่งพักใต้ต้นไม้กับฟู่จิ้นเชินด้านนอก

ฟู่จิ้นเชินยื่นน้ำให้นางแก้วหนึ่ง จากนั้นลุกไปยืนด้านหลังนาง "รังเกียจที่ข้าจะนวดไหล่ให้ไหม?"

ไม่รอให้ฟู่จาวหนิงพูด มือของเขาก็วางอยู่บนบ่านางแล้ว ออกแรงกดนวดให้นาง

หลายวันนี้ ฟู่จาวหนิงเหนื่อยเกินไปแล้ว ทุกวันเหมือนสองมือไม่ใช่ของตนเอง บ่ากับคอก็เมื่อยไปหมด ตอนนี้มีคนมาเป็นห่วงตนเองแบบนี้ ช่วยนวดให้ซักหน่อย นางก็รู้สึกเหมือตาตนเองร้อนขึ้นมา

"สบายจัง" นางบอก

ฟู่จิ้นเชินถอนหายใจออกมาเสียงหนึ่ง แม้จะรู้สึกว่าพูดเรื่องนี้ออกมาจะดูโหดร้ายไปหน่อย แต่ก็จำใจต้องพูดออกมา

"ใต้เท้าอันบอกว่า สถานการณ์ไม่สู้ดีนัก จะต้องมีผู้ประสบภัยที่ถูกระบาดอีกแน่ เขากับใต้เท้าโหยวให้คนเฝ้าศูนย์พักพิงนั่นแล้ว ไม่ให้พวกเขาออกไปไหน แล้วคนที่คอยให้ข้าวต้มส่งยากับพวกเขา ข้าราชการที่มาคอยเฝ้ากับประชาชนที่มาช่วยเหลือ จึงไม่กลับบ้านกัน คอยเฝ้าอยู่ที่ศูนย์พักพิง"

"ยังมีประชาชนที่ไปช่วยเหลือด้วย..."

ฟู่จาวหนิงคิดไม่ถึงจุดนี้ ตอนนี้พอได้ยินคำนี้ สีหน้านางก็เปลี่ยนไป

"ประชาชนเหล่านั้นก่อนหน้านี้กลับบ้านไปบ้างเหมือนกันใช่ไหม?"

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน