อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1747

ฟู่จาวหนิงหลายวันนี้ก็วุ่นจนแทบบ้า เป็นไปไม่ได้ที่ทุกวันจะคอยมาจับตาดูองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น ดังนั้นนางจึงไม่รู้ว่านางยังไปสระหัวด้วย

ในยุคปัจจุบันการเป็นหวัดเป็นไข้แล้วสระหัวล้างตัวมันทำได้ ผมทุกคนไม่ได้ยาวมาก มีน้ำใช้อย่างเพียงพอ ห้องอาบน้ำก็ยังอุ่น สระเสร็จก็เป่าให้แห้งได้ทันที

แต่ที่นี่ สภาพแวดล้อมกับปัจจัยมันแตกต่างกันนะ!

ในห้องแค่จุดถ่านไว้ อันที่จริงก็ยังไม่อุ่นพอเลย เพราะถ่านของพวกเขาไม่พอ!

แล้วก็ ผมพวกนางก็ยาวมาก ผมยาวดกหนา พอไม่มีเครื่องเป่าผม สระครั้งหนึ่ง ต้องใช้ผ้าเช็ดกันอยู่กนาน แล้วยังต้องรอให้แห้งอีก

บางครั้งเวลาที่ใช้ก็ต้องมากถึงสองชั่วยาม

ป่วยขนาดนี้แล้วแท้ๆ...

ฟู่จาวหนิงเกือบจะโมโหจนหัวเราะออกมา

"ข้าไม่สนที่พวกเจ้าจะสระผม เพราะร่างกายเป็นของพวกเจ้าเอง คำพูดดีดีมันโน้มน้าวพวกผีสมควรตายลำบาก" นางหัวเราะเย็นชา

"แต่ว่า รู้ไหมว่าตอนนี้พวกเจ้าอยู่ที่ไหน? อยู่ในสภาพแวดล้อมแบบไหน? ที่นี่มันเมืองเจ้อ คนทั้งหมดวุ่นกันจนไม่มีเวลานอน ที่นี่ไม่มีคนใช้มาคอยปรนนิบัติพวกเจ้า ทุกวันเพื่อต้มน้ำให้เพียงพอกับทุกคน องครักษ์ของพวกเราต้องไปผ่าฟืนยกน้ำมากันอย่างสุดกำลัง เรื่องนี้พวกเจ้ารู้ไหม?"

"ตอนนี้ฟืนก็ขาด กำลังคนก็ขาด ขนาดหม้อจะต้มน้ำก็ยังขาด ภายใต้เงื่อนไขแบบไหนก็ต้องทำแบบนั้นไป เพราะที่นี่มีคนป่วยมากเกิน เพราะให้ทุกคนมีน้ำร้อนดื่มทุกวัน องครักษ์ของพวกเข้าต้องเหนื่อยมากพวกเจ้ารู้ไหม?"

"ตอนนี้พวกเจ้าใช้น้ำแบบนี้กันสินะ? องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นก่อนหน้านี้เป็นไข้แค่ไหนเจ้าไม่รู้เรอะ? แล้วตอนนี้เจ้ายังมาสระผมให้นาง? ไม่ยอมดื่มน้ำ? พวกเจ้ายังลดปริมาณยาที่ข้าให้ตามใจชอบ แล้วยังไม่ให้ข้าไปฝังเข็มอีก"

"แบบนี้ พวกเจ้ายังอยากจะดีขึ้นเรอะ? ดีกับผีน่ะสิ"

เฉินเซียงถลึงตาโตมองฟู่จาวหนิง

"เจ้า...เจ้า"ถึงกับกล้าพูดคำหยาบ!

อ๋องเจวี้ยนรู้ไหม?

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน