อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1745

โชคขององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นตั้งแต่เด็กจนโตนั้นลือกันมาอยู่ไม่น้อย ปีที่แล้วหลังจากกลับเมืองหลวงมาจากสุสานจักรพรรดิ นางก็มีเรื่องราวอีกไม่น้อยที่ทำให้คนรู้สึกว่าโชคดี และมีฟ้ามาคุ้มครอง

แล้วทำไมตอนนี้ถึงได้ซวยแบบนี้?

ฟู่จิ้นเชินเองก็ยังรู้สึกแปลกประหลาด เพราะตอนอยู่ที่ต้าชื่อเขาเคยได้ยินมาแล้ว ว่าองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นมีโชคดีมาโดยตลอด

"ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้นางยังป่วยหนักมาก หลายวันแล้วก็ยังไม่ดีขึ้น" ฟู่จิ้นเชินขมวดคิ้ว

เขาตอนนี้กังวลหน่อยๆ กลัวว่าถ้าองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นมาเกิดเรื่องอะไรที่นี่เข้า ฝ่าบาทต้าชื่อถึงตอนนั้นจะเอาความผิดมายัดไว้บนหัวฟู่จาวหนิง

จะคิดไหมว่านางไม่ยอมรักษาองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นดีดี?

และอาจจะคิดไปในทางลบ รู้สึกว่าองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นถูกคนที่นี่ทำร้ายจนตายหรือเปล่า?

สิ่งที่ฟู่จิ้นเชินไม่รู้ก็คือ ตอนนี้ในห้องข้างฝั่งตะวันตก เฉินเซ๊ยงก็ทะเลาะกับฟู่จาวหนิงขึ้นมาแล้ว

เพราะวันนี้องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นไอจนพูดออกมาไม่ได้เลยสักคำ

คนที่เคยไออย่างรุนแรงจะเข้าใจ ว่าการไอต่อเนื่องไม่หยุดนี้มันทรมานมาก

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นถูกทรมานจนไอไปด้วยร้องไห้ไปด้วย ดวงตาเองก็แดงก่ำ และเพราะไอมากเกินไป จึงร้องไห้ออกมาโดยไม่ตั้งใจ

นางคอยเช็ดอยู่ตลอด ต่อให้จะใช้ผ้าที่อ่อนนุ่มมาก แต่รอบดวงตาก็ยังถูกเช็ดจนบาดเจ็บ ปวดอย่างรุนแรง

ที่ทรมานที่สุดก็คือ เนื่องจากไออย่างรุนแรง ทำให้ไม่สามารถนอนหลับได้ ตอนนี้จึงง่วงจนสติเลือนราง

เฉินเซียงเองก็แย่มาก ไอด้วย แต่องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นยังดีกว่าหน่อย เพราะว่านางคอยดูแลองค์หญิงใหญ่อยู่ในห้อง พอทั้งสองคนไอเหมือนกัน ต่างคนต่างก็เลิกคิดเรื่องนอนได้เลย

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน