อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1733

"ถ้าเจ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาที่นี่ แล้วข้าจะบอกกับท่านอาจารย์อย่างไร? จะไปบอกกับพ่อเจ้าอย่างไรกัน?"

ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวเข้าขวางตรงหน้าอันเหนียน ไม่อยากให้เขาไปเจอกับผู้ประสบภัยเหล่านั้น

"เจ้าเพิ่งจะแต่งงานได้ไม่นานยังไม่ได้มีทายาทสืบสกุลเลย"

"พี่ชายเป็นคนหัวโบราณแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร?" อันเหนียนอดยิ้มขึ้นมาไม่ได้ "จะว่าไป ก็ไม่น่ามีอะไรหรอก ต่อให้ข้าไม่ระวังติดโรคนั่นขึ้นมา หมอฟู่ก็จะรักษาให้ข้าเอง"

ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวชะงักไป ไม่รู้จะพูดอะไรออกมาไปพักหนึ่ง

ครู่หนึ่งเขาจึงเอ่ยว่า "ข้ารู้อยู่แล้วว่าหมอฟู่วิชาแพทย์ดีมาก ยิ่งไปกว่านั้นยังตั้งใจมีความรับผิดชอบด้วย หลายวันนี้ข้าเองก็เห็นมาแล้ว แต่ถึงอย่างไร โรคนี้พวกเราก็ไม่เคยได้ยินกันมาก่อน!"

ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวก็รู้สึกหนักใจมาก "อันเหนียน ยังมีอีกความจริงที่เจ้าห้ามลืม ตอนนี้ในเมืองเจ้อไม่ใช่เมืองหลวง ตอนที่เผชิญหน้ากับผู้ประสบภัยมากขนาดนี้ขณะที่ยาไม่มีแล้ว! พวกเราเดิมทีก็ขาดแคลนยาอยู่ ต่อให้วิชาแพทย์หมอฟู่ดีมาก แต่แม่บ้านที่เก่งก็ทำไม่ได้ถ้าไม่มีข้าวสาร ถ้าหากไม่มียา นางจะรักษาอย่างไรกัน?"

สถานการณ์เช่นนี้ อันเหนียนต้องรู้อยู่แล้ว

"ข้าจะไป"

ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวเตรียมจะไปเอง

"เสี่ยวเจียง ที่ปรึกษา ดึงตัวใต้เท้าผู้บริหารท้องถิ่นไว้" อันเหนียนออกคำสั่ง เสี่ยวเจียงกับที่ปรึกษาเข้าไปดึงผู้บริหารท้องถิ่นโหยวไว้ทันที

"ใต้เท้า ท่านไปไม่ได้นะ ท่านเหนื่อยจนแทบจะล้มลงไปอยู่แล้ว" ที่ปรึกษาออกแรงดึงเขาไว้

"ที่ปรึกษา ปล่อยข้า เสี่ยวเจียง เจ้าปล่อยข้า"

ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวคิดจะดิ้นให้หลุด แต่เขาสู้แรงสองคนได้เสียที่ไหน?

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน