อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1731

ถ้าหากฟู่จาวหนิงร้ว่านางกำลังคิดอะไร คงจะหัวเราะออกมาแน่

องค์หญิงใหญ่ ตอนนี้กำลังตรวจรักษาอยู่นะ คิดอะไรกัน จะว่าไป ทางกดที่ปอดด้วย ไม่ใช่ที่หน้าอก

ตอนที่ตรวจฟู่จาวหนิงก็ใจจดใจจ่อมาก จะไปรู้ได้อย่างไรว่าองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นคิดเตลิดไปขนาดนั้น

"อีกเดี๋ยวก็รีบต้มยาเสีย วันนี้ต้องดื่มยาสามห่อ ยาหนึ่งห่อต้มด้วยน้ำสามชามให้เหลือหนึ่งชาม"

ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้น "อีกเดี๋ยวยาจะส่งเข้ามา แน่ใจว่าจะต้มเองนะ?" ประโยคด้านหลัง ฟู่จาวหนิงมองไปทางเฉินเซียง

เฉินเซ๊ยงพยักหน้าทันที "เจ้าค่ะ"

ก็ต้องแน่สิ

"ข้าจะตรวจเจ้าด้วย มานั่งลงตรงนี้" ฟู่จาวหนิงชี้ไปที่เก้าอี้ข้างๆ

เฉินเซียงนั่งลงไป

ฟู่จาวหนิงก้มหน้าจับชีพจรให้นาง ตรวจอาการ

เฉินเซียงเองก็ติดแล้วเหมือนกัน แต่ยังไม่หนักเท่าองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น แต่ว่านางเหนื่อยเกินไป ดวงตาเขียวคล้ำ

"วันนี้ต้องนอนพักผ่อนให้ได้" นางเอ่ยขึ้นคำหนึ่ง

อาการป่วยจะรุกรานเข้าสู่ร่างกายอย่างรวดเร็วตอนที่ร่างกายอ่อนล้าขีดสุด

"ข้าต้องปรนนิบัติองค์หญิงใหญ่" เฉินเซียงตอบ

เช่นนั้นก็แล้วแต่เจ้าเถอะ

ฟู่จาวหนิงอยากจะตอบแบบนี้ แต่คำพูดค้างอยู่ที่มุมปาก จึงเปลี่ยนคำอื่น "ถ้าเหนื่อยเกินไป สติไม่แจ่มชัด อาการป่วยจะยิ่งหนัก แล้วก็รักษาให้หายยากขึ้นด้วย"

"หมอเทวดาฟู่ ข้าเข้าใจดี" เฉินเซ๊ยงตอบกลับอย่างมีมารยาท

"เอาล่ะ เช่นนั้นก็แล้วแต่เจ้าเถอะ" ฟู่จาวหนิงในท่ี่สุดก็อดพูดคำนี้ออกมาไม่ได้

หลังจากออกไป นางก็เขียนตำรับยา วางไว้บนโต๊ะที่ประตูวงกลมทางนั้น

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน