อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1723

อย่างในเวลานี้ คนเราจะลนลานหวาดกลัวกัน ถึงอย่างไรครอบครัวหญิงสาวคนนั้นก็ป่วยตายกันไปห้าคนแล้วนะ โอกาสตายสูงขนาดนี้ ใครจะไม่กล้วบ้าง?

ถ้าเผื่อติดโรคแล้วต้องตายล่ะ...

"เช่นนั้นศิษย์น้องหญิงรักษาโรคนี้ได้จริงไหม?" ต่งฮ่วนจือก็ตึงเครียดขึ้นมาแล้ว

"เรื่องนี้นางยังไม่ได้บอก เพราะไม่ให้ใครเข้าไปเลย พวกเราตอนี้ก็ไม่รู้ว่าสถานการณ์เป็นอย่างไร นางแค่บอกว่าไม่ต้องกังวล"

แล้วจะไม่กังวลกันได้อย่างไร?

ถึงแม้ฟู่จาวหนิงท้ายสุดจะรักษาโรคนี้ได้ แต่หลังจากระบาดไปจะต้องเป็นช่วงเวลาที่ลำบากมากช่วงหนึ่งแน่

"เมืองเจ้อที่นี่เดิมทีก็น่าจะมีหมออยู่ไหม? พวกเขาไม่เข้ามาช่วยเลยหรือ?" ต่งฮ่วนจือถาม

รู้สึกว่าฟู่จาวหนิงแค่คนเดียวมันเหนื่อยเกินไป

อันเหนียนเล่าสถานการณ์ของหมอที่นี่กับเขา

อันที่จริงสองวันนี้เขาก็หาตัวลูกศิษย์ที่อยู่ในโรงหมอแต่เดิมมาได้สามคนแล้ว ให้พวกเขาเก็บข้าวของแล้วมาช่วยกันที่นี่

มีฟู่จาวหนิงคอยนำพวกเขา สำหรับพวกเขาถือเป็นโอกาสในการเรียนที่สุดยอดมาก

"พรุ่งนี้เช้าจะมีผู้ช่วยหมอสามคนเข้ามา พวกเขาจะมากน้อยก็มีพื้นฐานอยู่บ้าง ถึงตอนนั้นยังสามารถช่วยเหลือได้"

"เป็นแค่ผู้ช่วยหมอ ศิษย์น้องหญิงคงไม่มีทางให้พวกเขาไปที่ห้องข้างตะวันตกหรอกกระมัง"

อันเหนียนเองก็นิ่งเงียบ

เรื่องนั้นแน่นอนอยู่แล้ว

พวกเขาตกอยู่ในความเงียบงันกันขึ้นมา

ต่งฮ่วนจือเวลานี้จึงเข้าใจอย่างชัดเจน ว่าที่ฟู่จาวหนิงบอกจะมารักษาผู้ประสบภัย เป็นเรื่องที่ต้องใช้ทั้งแรงกายแรงใจแล้วยังต้องเสี่ยงอันตรายด้วย

พอเทียบกันแล้ว กิจกรรมการรับบริจาคของกลุ่มเฉินฮ่าวปิงก่อนหน้านี้ กลายเป็นไร้สาระน่าขันเลยทีเดียว เหมือนเด็กเล่นพ่อแม่ลูกกันอะไรแบบนั้น

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน