อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1716

"ต้นผลอายุวัฒนะ?"

ฟู่จาวหนิงพอเห็นสิ่งนี้ก็รู้สึกประหลาดใจ ไม่คิดว่าจะมีของแบบนี้อยู่จริงๆ?

"ต้นผลอายุวัฒนะอะไร?" ฟู่จิ้นเชินเดินเข้ามา

ฟู่จาวหนิงส่งจดหมายให้เขา ครั้งนี้จดหมายของเซียวหลันยวนเขียนถึงสี่หน้า หน้าสุดท้ายคือคำรักที่เขาให้คนอื่นเห็นไม่ได้ แต่สามหน้าด้านหน้า ฟู่จาวหนิงไม่ติดใจที่จะให้ฟู่จิ้นเชินเห็น

และเพราะในช่วงหลายวันนี้นางคุยกับคนป่วยมาก วันๆ วุ่นจนไม่ได้ดื่มน้ำ คอเองก็ปวดขึ้นมาหน่อยๆ กล่องเสียงก็แหบพร่า ตอนนี้พูดได้น้อยเท่าไรก็จะยิ่งดี

อธิบายขึ้นมาต้องพูดหลายประโยค

ฟู่จิ้นเชินลิงโลดในใจ

ถึงอย่างไรฟู่จาวหนิงก็ไม่เลี่ยงเขาแล้ว ยังเอาจดหมายของเซียวหลันยวนมาคุยกับเขาได้ น่าจะอธิบายได้ว่านางเองก็เริ่มเชื่อใจเขาขึ้นมาแล้ว

ไม่เสียแรงที่ตามนางมาถึงเมืองเจ้อ

เพียงแต่ว่า ฟู่จาวหนิงกลับคิดไม่ถึง ว่าเขาอ่านจดหมายถเสร็จก็ให้คำตอบยืนยันกับนางมา

"ผลอายุวัฒนะ มีอยู่จริงๆ มีบทบาทการบำรุงและการรักษามาก"

ฟู่จาวหนิงตกตะลึง "ท่านรู้จักหรือ?"

ยืนยันมาได้ขนาดนี้ เขาคงไม่ได้เคยเห็นมาก่อนหรอกนะ?

"เจ้าจำเรื่องที่ข้ากับแม่เจ้าไปที่ตงฉิงมาก่อนได้ไหม?"

"อืม"

พวกเราเดิมทีไม่ได้จะตรงไปทางนั้น แต่ระหว่างทางเข้าไปในหมู่บ้านภูเขาเล็กๆ แห่งหนึ่ง ในหมู่บ้านมีคนแก่คนหนึ่งที่รู้ว่าพวกเราป่วย ยิ่งไปกว่านั้นร่างกายก็อ่อนแอมาก ตอนนั้นรู้ว่าพวกเรากำลังหาวัตถุดิบยาดีดี คนแก่คนนั้นจึงชี้ทิศทางให้เรา

"เขาบอกว่า ตรงไปทางนั้นตลอด จะไปถึงแผ่นดินที่อุดมสมบูรณ์มากผืนหนึ่ง ที่นั่นเคยให้ผลไม้ดีดีและวัตถุดิบยาดีดีมากมาย ดอกไม้แปลกๆ ผลไม้แปลกๆ เต็มไปหมด เพียงแต่หลังจากเกิดเรื่องขึ้น แผ่นดินผืนนั้นก็หายไปแล้ว"

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน