อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1709

เขาไม่หยุด เดินขึ้นรถม้าไป

ชิงอีคารวะให้กับพ่อลูกหยวนกัง ทำสัญญาณมือ "เชิญ" "ใต้เท้าทูต คุณชายหยวน เชิญ"

ทางนั้น เยว่เจียกุ้ยเดิมทียังรอให้เซียวหลันยวนผิดใจกับทูต ให้สองฝ่ายปะทะกันขึ้นมา

เมื่อครู่เขามองออกไป แม้จะไม่ได้ยินว่าพวกเขาพูดอะไรกัน แต่ชัดเจนมาก ท่าทีของอ๋องเจวี้ยนไม่ได้มีไมตรีเลย

ออกจากเมืองมาต้อนรับ พูดแค่คำสองคำก็หมุนตัวขึ้นรถม้าเนี่ยนะ?

แต่คิดไม่ถึงว่าทางกลุ่มทูตจะไม่มีความเห็นอะไร กลับขึ้นรถม้าไปใหม่จริงๆ ขบวนก็ติดตามรถม้าอ๋องเจวี้ยนไปยังเมืองหลวง

"เร็ว พวกเราก็ตามไปด้วย"

ชาและของว่างจากในวังที่เขานำมา แล้วก็สาวงามที่เขาเลือกมาอย่างดี ล้วนไม่ได้ส่งออกไปเลย

นี่คงต้องหาโอกาสใหม่สินะ?

ทูตแคว้นหมิ่นพอออกเดินทาง ก็เข้าเมืองหลวงอย่างยิ่งใหญ่

นี่ยังมีอ๋องเจวี้ยนออกไปต้อนรับด้วย

เหล่าประชาชนล้วนรู้สึกอยากรู้อยากเห็นต่อแคว้นหมิ่น ดังนั้นสองฟากถนนจึงแน่นด้วยผู้คน ล้วนอยากมาเห็นว่าคนของแคว้นหมิ่นหน้าตาเป็นอย่างไร

ก่อนหน้านี้เพราะโรคนั้นของชินอ๋องเซียว ทุกคนล้วนกลัวติดโรคระบาด บรรยากาศเมืองหลวงถูกกดลงไปช่วยหนึ่ง และเพราะได้ยินเรื่องผู้ประสบภัยเมืองเจ้อ พวกเขาเองก็กังวลว่าผู้ประสบภัยจะทะลักเข้าเมืองหลวง ถึงตอนนั้นชีวิตคงได้วุ่นวายขึ้นมา

ตอนนี้เหมือนยังไม่ต้องกังวลเรื่องเหล่านี้ กว่าจะมีเรื่องที่กระตุ้นความคึกคักในใจคนขึ้นมาได้ แน่นอนว่าทุกคนจึงแย่งกันออกมา

ร้านค้าต่างๆ ก็เปิดขายกันหมด พ่อค้าแม่ค้าออกมาตั้งแผง บนถนนหลักคึกคักมาก

ข้าราชการกันกลุ่มคนออกไปสองฟากฝั่ง เว้นถนนไว้ให้ทูตเคลื่อนผ่าน

"รถม้าแคว้นหมิ่นใหญ่มาก องอาจจริงๆ!"

"พวกเขาตัวสูงกันหมดเลย!"

"ม้าเองก็สูงใหญ่ โอ๊ะโอว ถ้าม้านี่ถีบข้า ข้าจะลอยไปไกลแค่ไหนนะ?"

เหล่าประชาชนวิพากษ์วิจารณ์กันขึ้นมา คนข้างหลังล้วนเขย่งเท้า ยืดคอยื่นหัวออกมามอง

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน