อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1694

"ให้เสี่ยวยากิน ค่อยๆ กิน กินของวางชิ้นหนึ่งก่อน ตอนนี้อากาศเย็น รอข้าวเย็นเสร็จก่อนแล้วค่อยกินข้าวนะ" ฟู่จาวหนิงลูบหัวนางเบาๆ

เสี่ยวเยว่ยื่นของว่างชิ้นหนึ่งเข้ามา

เสี่ยวยารับไปแบบใจตุ้มต่อม มองของว่างชิ้นนั้นแล้วก็ร้องไห้ขึ้นมา จากนั้นจึงมองไปทางพี่ชาย

"ข้าอยากให้พี่ตื่นขึ้นมา แล้วให้พี่ชายกิน..."

ของว่างดีดีแบบนี้ นางได้กลิ่นหอมหวานแล้ว นางจะกินเองไม่ได้ ต้องเหลือไว้ให้พี่ชาย

"รอพี่ชายเจ้าตื่นก็ยังมีอีก เจ้ากินเถอะ"เสี่ยวเยว่รีบปลอบนาง

ฟู่จิ้นเชินเองก็หาไม้กระดานกลับมาแล้ว ฟู่จาวหนิงเริ่มทายาพันแผลให้เด็กหนุ่มทันที ขึ้นไม้กระดาน พลางบอกจุดที่ต้องระวังกับฟู่จิ้นเชิน

สืออีกไป๋หูก็ฟังอยู่ข้างๆ เผื่อนำไปใช้ได้

เสี่ยวยาตอนนี้จึงเพิ่งสังเกตเห็นอย่างตกใจ เสื้อผ้าบนตัวพี่ชายเปลี่ยนไปแล้ว สวมใส่ชุดที่สะอาดเอี่ยมทั้งตัว

นางเองก็ยกมือของตัวเองขึ้นมาดู แล้วก้มลงมองตัวเอง จึงพบว่าตัวเองก็เปลี่ยนชุดใหม่แล้วเหมือนกัน

เป็นชุดผ้าฝ้ายที่อุ่นมาก

นางมองงงๆ ไปทางฟู่จาวหนิงอีกครั้ง แล้วนางก็บอกว่านางไม่ใช่พี่สาวนางฟ้า!

ไม่ใช่พี่สาวนางฟ้า แล้วทำไมถึงให้เสื้อผ้าใหม่กับนางและพี่ชายล่ะ?

เสี่ยวยาร้องไห้ขึ้นมา

ฟู่จาวหนิงจัดการแผลให้เด็กหนุ่มเสร็จ ก็ไปเขียนใบสั่งยา

ฟู่จิ้นเชินยื่นมือรับไป

"วัตถุดิบยาทั้งรถเอาลงมาหมดแล้ว ข้าจะไปจัดยา ยาพวกนี้ข้ารู้จักหมด"

เขาเองก็เป็นห่วงฟู่จาวหนิง เพิ่งจะมาถึงเมืองเจ้อก็มีคนไข้แล้ว ยังไม่ทันได้พักหายใจเลย น้ำร้อนก็ยังไม่ได้ดื่มสักอึก

"ได้ พอจัดยาแล้วแยกกันต้ม พวกเขาพี่น้องต้องดื่ม" ฟู่จาวหนิงยืนขึ้นมา ขยับเนื้อตัว หันหน้าไปสบกับดวงตาที่น้ำตารื้นของแม่นางน้อย จากนั้นจึงยิ้มขึ้นมา

"พระชายา ท่านพักผ่อนก่อนเถิด"

"อีกเดี๋ยวให้คนเตรียมเตียงง่ายๆ ไว้ที่ห้องข้างสักสามเตียงแล้วกัน หาโต๊ะเก้าอี้ให้ข้าหน่อย พวกเราจะจัดห้องตรวจขึ้นมา" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้น

"่ขอรับ"

พวกเขาเพิ่งมา เรื่องที่ต้องทำก็มีอยู่มากมาย

อันเหนียนกับผู้บริหารท้องถิ่นโหยวพอดูสัมภาระที่นำลงมาเสร็จแล้ว ก็เล่าสถานการณ์เมืองเจ้อ แล้วก็เห็นฟู่จาวหนิงเข้ามาพอดี

"เด็กสองคนนั่นเป็นอย่างไรบ้าง?" อันเหนียนถาม

"พี่ชายเจ็บค่อนข้างหนัก แขนหัก ส่วนแม่นางน้อยที่ศีรษะบาดเจ็บ ยังมองอะไรไม่ออกชั่วคราว แต่ว่าสังเกตแล้วไม่ได้สมองกระทบกระเทือน สองวันนี้ให้พวกเขาอยู่ที่นี่ก่อนเถอะ"

ฟู่จาวหนิงหันไปทางผู้บริหารท้องถิ่นโหยว "ใต้เท้าโหยวรู้สถานการณ์พี่น้องคู่นี้ไหม?"

"เรื่องนี้ ข้าส่งคนออกไปหาข่าวแล้ว"

ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวเห็นฟู่จาวหนิงรักษาพี่น้องสองคนเร็ซขนาดนี้ แต่ไม่ได้พูดบ่นว่ายังไม่ทันจะได้พักอะไรเลย ในใจก็รู้สึกนับถือมาก

เด็กสองคนนั้นแค่มองก็รู้ว่าผ่านวันคือที่ยากจนแสนลำบากมานาน เรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึง แค่บนตัวก็ดูสกปรกมาก

ฟู่จาวหนิงเป็นถึงพระชายาอ๋องเจวี้ยน แต่กลับไม่ได้รังเกียจแม้แต่น้อย คุณธรรมดีงามจริงๆ

เซียวหลันยวนกำลังเขียนจดหมาย ส่งสัญญาณให้เขาวางไว้ก่อน

"อยากจะมาถามว่ามีข่าวพี่สาวเจ้าหรือเปล่าใช่ไหม?" เขาถามขึ้นตรงๆ

เสิ่นเชี่ยวให้ฟู่จาวเฟยยกแกงเข้ามา คงอยากรู้ว่ามีข่าวว่าฟู่จาวหนิงไปถึงเมืองเจ้อแล้วบ้างหรือเปล่าแน่

ไม่ใช่แค่เขาที่เป็นห่วง คนทั้งหมดในจวนอ๋องล้วนเป็นห่วงพระชายาทั้งสิ้น

ฟู่จาวเฟยพยักหน้า แต่ก็เข้าใจ "แม่ข้ากลัวว่าพี่สาวข้าจะเริ่มรักษาผู้ประสบภัยระหว่างทาง คงเหนื่อยและลำบากมาก ยิ่งไปกว่านั้นถ้าหากผู้ประสบภัยพัวพันเข้ามา ยังไม่รู้ว่าจะไปถึงเมืองเจ้อได้อย่างราบรื่นไหมด้วย"

"พ่อเจ้าเองก็ไปด้วยนี่? ไม่เชื่อในตัวเขาหรือ?"

"ข้าเชื่อใจอยู่แล้ว แต่เชื่อใจกับเป็นห่วงมันคนละเรื่องกันขอรับ" ฟู่จาวเฟยมองเขา "พี่เขย ท่านอย่าบอกข้าว่าท่านไม่เป็นห่วง ถึงอย่างไรข้าเองก็รู้ว่าท่านพี่เก่งกาจมาก"

"ข้าเองก็เป็นห่วง"

เซียวหลันยวนเขียนตัวสุดท้ายเสร็จ ก็วางพู่กันลง ถอนหายใจ "ถ้าเป็นไปได้ ข้าเองก็อยากจะตามไปด้วย"

"แล้วท่านพี่ไปถึงเมืองเจ้อแล้วหรือยัง?"

"ถ้าไม่มีอะไร ตอนนี้พวกเขาคงจะอยู่ในเมืองเจ้อแล้ว พรุ่งนี้ตอนเที่ยงข้าจะได้รับจดหมาย"

"ถ้าพี่เขยได้จดหมายแล้วต้องบอกข้าทันทีเลยนะ"

"รู้แล้ว"

ฟู่จาวเฟยมองไปรอบๆ ห้องหนังสือ คิดๆ แล้วจึงถามขึ้น "เก๋อมู่กวงไม่ได้มาจวนอ๋องจับข้าหรือ?"

เก๋อมู่กวงทางนั้นก็ไม่เคลื่อนไหวมาหลายวันแล้ว ฟู่จาวเฟยรู้สึกว่าผิดปกติมาก