อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1679

ไฉ่เอ๋อร์ร้อนใจขึ้นมา

นี่เหมือนแม่นางจะเอาจริงหรือ?

"ต่อให้อายุสามสิบ อายุนี้ก็คงจะมีภรรยาอยู่แล้ว จะต้องมีลูกแล้วแน่นอน"

หรือว่าแม่นางคิดจะไปเป็นอนุ?

"เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าข้าแบกรับชื่อเสียงแบบไหนอยู่?" จูเฉียนเฉี่ยนหัวเราะขืนๆ ขึ้นมา "ข้าเป็นพวกดวงกินผัวนะ คนแรกที่ตายไปก็คู่หมั้นตอนเด็ก คนที่สองคู่หมั้นที่เพิ่งจับเทียบวันเดือนปีเกิดก็ตายอีก คนที่สาม ข้าขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวแล้วแท้ๆ เขาดันตาอย่างกะทันหันในบ้านอีก"

ได้ยินนางพูดเช่นนี้ ไฉ่เอ๋อร์ปากก็อ้าพะงาบ ขั่วขณะหนึ่งไม่รู้จะพูดอะไรดีเลย

"ก็แค่เพราะชื่อเสียงนี้ของข้า พ่อแม่ข้าถึงได้ให้ข้าอย่าอยู่ในบ้าน ไปเมื่อเจ้อแล้วพึ่งพาป้าหรอกหรือ?"

จูเฉียนเฉี่ยนใช้ตะเกียบแทงข้าวสวย ถอนหายใจ "ไปเมืองเจ้อแม้จะไม่มีคนรู้อดีตที่น่ากลัวของข้า แต่ถ้าหากยังมาคุยเรื่องแต่งงานอีก แล้วดวงกินผัวข้าเล่นอีกฝ่ายจนตายจะทำอย่างไร?"

"นั่น..." ไฉ่เอ๋อร์เอ่ยขึ้นแผ่วเบา "แล้วแม่นางตามผู้มีพระคุณคนนี้ ไม่กล้วว่าเขาก็จะ..." โดนดวงกินผัวเล่นจนตายหรือ?

"นั่นจะไม่กลายเป็นตอบแทนคุณด้วยการทำร้ายหรือ?" จู่เฉียนเฉี่ยนส่ายหัว "ข้าไม่มีทางเป็นคนไร้คุณธรรมแบบนี้ ดังนั้น ข้าจะหาวิธี ข้าเป็นอนุภรรยาซะ! อนุภรรยาเป็นแค่ทาสเท่านั้น ไม่ถือว่าเป็นสามีภรรยาใช่ไหม? เช่นนั้นข้าก็น่าจะไม่ทำอะไรเขาแล้ว"

นางพูดจบ ก็แอบรู้สึกชื่นชมความฉลาดของตัวเอง

ใช่ เช่นนี้แหละถูกต้อง

ไฉ่เอ๋อร์อ้าปากค้าง พยายามย่อยคำพูดนี้อย่างงงๆ จากนั้นก็เอ่ยขึ้นอย่างงงงัน "แต่ว่าท่านก่อนหน้านี้ไม่ว่าจะดวงกินผัวแค่ไหนก็ไม่ยอมเป็นอนุนี่นา?"

แม่นางเองก็เป็นคนที่มีความคิดของตนเองอยู่ ตอนเด็กๆ ตั้งปณิธานไว้ดิบดีว่าจะเป็นแค่ภรรยาเอกเท่านั้น ไม่มีทางเป็นอนุเด็ดขาด

"อืม ถ้าเป็นชายคนอื่น ข้าคงไม่ยอมหรอก แต่ถ้าหากอีกฝ่ายเป็นเขา ข้ายอมนะ" จูเฉียนเฉียนพูดพลางมองไปทางฟู่จิ้นเชิน หัวใจในดวงตาแทบจะกลายสภาพเป็นของจริงอย่างไรอย่างนั้น

อันเหนียนกับฟู่จาวหนิงมองเข้ามาพร้อมกัน เห็นเข้ากับสายตาเช่นนี้ของนาง

พวกเขาไล่ตามสายตานางมาที่ฟู่จิ้นเชิน

"ข้ารู้สึกว่า ก่อนหน้านี้นางต้องเคยเจอท่านแน่" ประโยคนี้ของฟู่จาวหนิงพูดออกมาอย่างมั่นใจ

จะต้องมีอะไรแน่นอน ไม่เช่นนั้นหญิงสาวที่อายุห่างกันประมาณยี่สิบปีคนนึง ทำไมถึงจะมาสนใจกับชายหนุ่มแปลกหน้าแบบนี้ แล้วยังเป็นฝ่ายเริ่มเสียด้วย

ถึงแม้ฟู่จิ้นเชินมองแล้วจะอายุแค่สามสิบต้นๆ แต่ในยุคนี้อายุสามสิบต้นๆ ก็ถือว่าเป็นรุ่นลุงแล้ว

แล้วตรงนี้ยังมีอันเหนียนอีกนะ

ถ้ายังไม่พอ สืออีสือซานไป๋หู่พวกเขาก็เป็นชายหนุ่มที่หน้าตาใช้ได้อยู่นะ

แล้วยังมีองครักษ์ที่เซียวหลันยวนส่งมาพวกนั้น แต่ละคนก็ถือว่าโดดเด่น

ชายหนุ่มที่ฮอร์โมนพลุ่งพล่านตั้งหลายคนอยู่ที่นี่ จูเฉียนเฉี่ยนดันมาสนใจพ่อของนางเนี่ยนะ?

"นึกไม่ออกจริงๆ" ฟู่จิ้นเชินห่อเหี่ยวขึ้นมา

ตอนที่ตื่นมาฝนหยุดไปแล้ว นางออกไปมองสีท้องฟ้า รู้สึกว่าวันนี้น่าจะแดดออก

"คุณหนู พวกของไป๋หูตรวจสอบสัมภาระในรถม้าแล้ว ป้อนอาหารม้าแล้วด้วย" เสี่ยวเยว่เข้ามา "และให้ผู้ดูแลจัดข้าวเช้าแล้ว"

"ได้ กินเสร็จพวกเราก็เดินทางเลย"

ฟู่จาวหนิงกำลังจะถามว่าฟู่จิ้นเชินกับอันเหนียนตื่นแล้วหรือยัง ก็เห็นพวกเขาสองคนเดินเข้ามาจากด้านนอก

"พวกท่านตื่นเช้าขนาดนี้เชียว?" นางรู้สึกประหลาดใจ

"ออกไปเดินเล่นน่ะ" ฟู่จิ้นเชินบอก "เมื่อคืนนี้หลับสบายดีไหม?"

"สบายอยู่"

พอพวกเขาคุยกันเสร็จก็ดได้ยินว่าชั้นบนมีการเคลื่อนไหว จึงเงยหน้าขึ้นไปมอง แล้วก็เห็นจูเฉียนเฉี่ยนสาวใช้คนนั้น พอถูกพวกเขาจับได้ นางก็รีบวิ่งขึ้นไปชั้นบนเหมือนกระต่ายตื่นตูม

"นางกำลังจับตาดูพวกเราหรือ?" เสี่ยวเยว่ขมวดคิ้ว "จะให้ไปเตือนพวกเขาหน่อยไหม?"

เสี่ยวเยว่ก่อนหน้านี้ถูกชุบเลี้ยงมาโดยตระกูลเสิ่น มีความกล้ากับพลังมากกว่าสาวใช้ทั่วไป

"ไม่ต้องหรอก คงจะไม่ได้ไปทางเดียวกันหรอกกระมัง?"

ฟู่จาวหนิงคิดไม่ถึงว่าตนเองจะมีวันที่ปากพาซวยเช่นนี้ด้วย